Ιδεολογική ηγεμονία και ιστορικά κατάλοιπα

Γράφει ο Αντώνιος Μπάγιος, Φοιτητής Νομικής

Τις τελευταίες ημέρες εκτυλίσσεται μια μνημειώδης λαϊκίστικη προπαγάνδα εξ´ αριστερών, η οποία επιχειρεί να παρουσιάσει ως ίσια όλα τα ανάποδα. Πρόκειται περί μιας ακόμη επίκλησης στο συναίσθημα δημοκρατικά ευαίσθητων πολιτών, η οποία όμως διενεργείται δια παρουσίασης ψευδών γεγονότων προς εξυπηρέτηση μιας επιδιωκόμενης συσπείρωσης του αριστερού χώρου.

Η τήρηση του νόμου σε ολόκληρη την επικράτεια, μη εξαιρουμένων και των κατειλλημένων χώρων, τους καταληψίες των οποίων η αριστερά σιωπηρώς καλύπτει πολιτικά, παρουσιάζεται ως αστυνομοκρατία, η μη ανοχή της ιδεολογικής βίας και της βίαιης πολιτικής έκφρασης ως ακροδεξιά πολιτική πρακτική, οι καταλήψεις ως πολιτιστικό γεγονός, η βία ως κατά περίπτωση και με βάση το πολιτικό συμφέρον καλή και κακή,αφού κατά την εκείνη επιχειρηματολογία αν πρόκειται για τη νόμιμη βία της αστυνομίας είναι κατά κανόνα υπέρμετρη, ενώ αν είναι αντιεξουσιαστική αποτελεί συνήθως εκδήλωση αγανάκτησης ή διαμαρτυρία.

Για κακή τύχη όμως όλων αυτών, η πλειοψηφία των Ελλήνων, ιδίως των φοιτητών,αξιώνει,σύμφωνα και με τις δημοσκοπήσεις, μια πολιτική στενή και περιοριστική στα θέματα ασφαλείας προς αποκατάσταση της δημόσιας τάξης στην ευρύτερη επικράτεια γενικότερα αλλά και στα πανεπιστήμια ειδικότερα.

Ιδιαίτερο ρόλο στην ως άνω ιδεοληπτική αντίληψη της αριστεράς παίζουν τα ελληνικά πανεπιστήμια,τα οποία είχαν καταστεί τα προηγούμενα χρόνια έρμαιο βίας και παρανομίας. Σήμερα τα ελληνικά πανεπιστήμια, αν και διαθέτουν εξαιρετικό εκπαιδευτικό προσωπικό αλλά και μεγάλα ποσοστά αριστούχων αποφοίτων,παραμένουν υποβαθμισμένα εξαιτίας της αιχμαλωσίας τους από ιστορικά δεδομένα, ιδεολογικές ηγεμονίες, φοιτητικές παρατάξεις, ήτοι πολιτική νοθεία και-ενίοτε εκούσια-κυβερνητική αναποτελεσματικότητα.

Πολιτικοί δηλαδή αλλά και κοινωνικοί αναχρονιστικοί λόγοι δεν επιτρέπουν να αναδειχθεί η αποτελεσματικότητα και η πραγματική αξία του ελληνικού πανεπιστημίου.

Αποτελεί κοινή πείρα όλων ότι δεν υφίσταται ούτε μια περίπτωση ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος στο δυτικό κόσμο, καθ’ ομολογίαν μάλιστα όσων έχουν επισκεφτεί πανεπιστήμια του εξωτερικού, το οποίο να ανέχεται παρόμοιες με τις ως άνω αναφερθείσες συνθήκες στους κόλπους του. Εντούτοις το ελληνικό πανεπιστήμιο είχε εκπέσει σε οχυρό και οπλοστάσιο αναρχικών.Στο σημείο αυτό αρκεί, για να κατανοήσει κανείς το πόσο μακριά από την ευρωπαϊκή κανονικότητα είναι τα πανεπιστήμια μας, να παραπεμφθεί στη συζήτηση του Κωνσταντίνου Κυρανάκη με Έλληνες φοιτητές του LSE και συγκεκριμένα με μια -μάλλον αμφίθυμη-ελληνίδα φοιτήτρια εκεί, η οποία αν και επέκρινε την άσκηση αστυνομικής βίας προς επικράτηση της νομιμότητας εντός του ελληνικού δημοσίου πανεπιστημίου, αφού το ανήγαγε σε μέτρο ακραίο και επιλογή συντηρητική-όχι φιλελεύθερη, δεν αρνήθηκε ότι αυτή θα ήταν η αντιμετώπιση μιας παρόμοιας κατάστασης στο LSE :

«- Φοιτήτρια: Είναι δυνατόν στελέχη σας να υποστηρίζουν την αστυνομική βία στα Πανεπιστήμια; Αυτό το ονομάζατε φιλελεύθερη πολιτική;
Κυρανάκης: Να σας κάνω εγώ μια ερώτηση; Αν εδώ έξω από το LSE βγείτε τώρα και πετάξετε μια μολότοφ, τι περιμένετε ότι θα σας κάνει η Βρετανική Αστυνομία;
Φοιτήτρια: Άλλο το LSE!». (1)  Η απάντηση αυτή είναι ενδεικτική της κρατούσας αντίληψης για το ιδεολογικά ηγεμονευμένο ελληνικό πανεπιστήμιο και των μηδαμινών απαιτήσεων από αυτό, εν συγκρίσει με άλλα όμοια του στο εξωτερικό.

Επειδή όμως πολύς λόγος γίνεται άσκοπα για το αν υφίσταται η έννοια της «νόμιμης κρατικής βίας», η απάντηση είναι καθαρά νομική, πραγματική, απλή και αδιαμφισβήτητη.

Από άποψη συνταγματικού δικαίου και φιλοσοφίας του δικαίου ένας από τους κορυφαίους Έλληνες συνταγματολόγους ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναφέρει στο βιβλίο του Μαθήματα Συνταγματικού Δικαίου κατά την ανάλυση των στοιχείων της έννοιας του κράτους για αυτό της εξουσίας: «Η εξουσία είναι ένα ανθρωπολογικό-κοινωνιολογικό φαινόμενο,που συνίσταται στην ικανότητα αποτελεσματικής επιβολής μιας βούλησης πάνω σε άλλες… Η εξουσία προϋποθέτει την έννοια της βίας ….. υπό την έννοια αυτή κάθε εξουσιαστικό φαινόμενο εμπεριέχει τη νομιμοποίηση του φορέα της οργανωμένης αυτής βίας»,μίας βίας υπό το φιλτράρισμα πάντοτε της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της αναλογικότητας.

Με άλλα λόγια, νόμος είναι όποιος μόνο κανόνας δικαίου εμπεριέχει το στοιχείο της αναγκαστικότητας υπό την προοπτική επιβολής κρατικής κύρωσης για τη μη τήρηση του. Ό,τι δεν είναι νόμος δεν είναι υποχρεωτικό, φυσικά και το αντίστροφο. Αυτή άλλωστε είναι η διαφορά ενός νόμου του κράτους, με άλλης κατηγορίας νόμους όπως οι ηθικοί νόμοι του Χριστιανισμού,οι οποίοι δημιουργούν μεν την ηθική υποχρέωση προς ορισμένη συμπεριφορά για τους αποδέκτες τους, απόντος δε του στοιχείου του (νόμιμου) εξαναγκασμού.

Η εφαρμοσθείσα πολιτική της προηγούμενης κυβερνητικής πλειοψηφίας απέναντι στα δημόσια πανεπιστήμια κυριευόταν από ιδεοληψίες,είχε δε ως περιεχόμενο την επικράτηση της άποψης, ότι η συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της ισότητας των Ελλήνων απέναντι στο νόμο μπορούσε να μετριάζεται ποιοτικά και να περιορίζεται ως προς το εύρος της εφαρμογής της σε συγκεκριμένους χώρους, μέσα δηλαδή στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Οι έκνομες ενέργειες σε πανεπιστημιακούς χώρους αντιμετωπιζόταν ηπιότερα απ’ ότι οι αντίστοιχες εκτός αυτών, απλά και μόνο με την επίκληση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ως δικαιολογητικής βάσης εθιμικής ανοχής της παρανομίας με ονομασία-επικάλυμμα «πανεπιστημιακό άσυλο». Αυτή η αντιμετώπιση ήταν-μεταξύ άλλων- υπεύθυνη για την υποβάθμιση του πανεπιστημιακού περιβάλλοντος.

Τιμούμε και σεβόμαστε εμπράκτως το ιστορικό αυτό γεγονός δια της καθιέρωσης του «πνευματικού ασύλου ιδεών» εντός των ελληνικών πανεπιστημίων. Σε καμία όμως περίπτωση ένα ιστορικό γεγονός δε μπορεί να εμποδίσει την απρόσκοπτη και πλήρη εφαρμογή του Συντάγματος και των νόμων σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια και να επιτρέψει διαφορετική ποινική ή άλλη μεταχείριση όμοιας κατηγορίας ανθρώπων σε συγκεκριμένο χώρο, κατά διάψευση της αρχής της ισότητας των Ελλήνων.

Το ελληνικό πανεπιστήμιο επιπλέον,δε μπορεί να είναι χώρος αναπαραγωγής κομματικών αντιπαραθέσεων και διαιώνισης των κακώς κειμένων του παλαιοκομματισμού. Είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα: οι φοιτητές εισάγονται για να αποκτήσουν γνώσεις,οι δε καθηγητές πληρώνονται από το ελληνικό κράτος για να τις μεταδώσουν. Κάθε απόκλιση από αυτό οδηγεί στο σημερινό ελληνικό αφισοκολλημένο, παραταξιοκρατούμενο, συνήθως ιδεολογικά επιστεγμασμένο πανεπιστήμιο.

Είναι επιτακτική η ανάγκη απεξάρτησης του πανεπιστημίου από το στενό κομματικό περιβάλλον, άποψη με την οποία ο σημερινός πρωθυπουργός είχε ταχθεί στο παρελθόν. Το πολιτικό σύστημα τέλος, ιδίως της αριστεράς,πρέπει να διακρίνει, αν θέλει να εξελιχθεί, τη «διαμαρτυρία» από την «κατάληψη», το «άσυλο ιδεών» από την «παρανομία», τη «εκπαίδευση» από την «πολιτική».

Το πανεπιστημιακό περιβάλλον πρέπει να διαμορφωθεί κατά τέτοιον τρόπο ώστε η ήδη υπάρχουσα εξαιρετική ποιότητα φοιτητών και προσωπικού να υπερκεραστεί με την -επιδιωκόμενη ακόμη- επικράτηση της νομιμότητας,τη δημιουργία σύγχρονων τεχνολογικών  εγκαταστάσεων και όμορφων εξωτερικών χώρων εντός της πανεπιστημιούπολης, ούτως ώστε να συντρέξουν οι προϋποθέσεις προς δυνατότητα διενέργειας επιστημονικής έρευνας υψηλού κύρους ακόμη και από επιστήμονες του εξωτερικού στη χώρα μας.

Η Ελλάδα πρέπει να σταματήσει να συμβιβάζεται με τη μετριότητα που επιβάλλει το στενό και πρόσκαιρο κομματικό συμφέρον και να διεκδικήσει μια καλύτερη θέση στο διεθνές περιβάλλον, παρακαμψαμένων πρώτα των εσωτερικών ανασταλτικών παραγόντων,κατεύθυνση, την οποία αυτή η κυβέρνηση δείχνει να ακολουθεί.

(1)https://www.parapolitika.gr/parapolitika/article/1026074/kuranakis-se-foititria-tou-lse-boreite-na-petaxete-molotof-edo/ 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.