Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XIII

Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XIII

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η κυβέρνηση επιμένει να προσφέρει στους πολίτες την εβδομαδιαία της ανασκόπηση σαν να πρόκειται για πίνακα εταιρικών επιδόσεων. Αύξηση εδώ, ενίσχυση εκεί, εξομάλυνση παραπέρα. Σαν να κυβερνά εταιρεία σε χρηματιστήριο και όχι μια χώρα που αναζητά προσανατολισμό. Πίσω από τα προσεκτικά διατυπωμένα δελτία τύπου, πίσω από τα πλασαρίσματα των «success stories», υπάρχει μια κοινωνία που ασφυκτιά, όχι μόνο από το κόστος ζωής αλλά και από το κόστος αλήθειας. Και όσο αυτό το κόστος ανεβαίνει, τόσο η πολιτική καταντά… «επικοινωνιακή γυμναστική».

Ας ξεκινήσουμε από το πιο επώδυνο… την ακρίβεια. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι «διπλασίασε» τα προϊόντα σε χαμηλότερες τιμές. Ωστόσο, στην πραγματική αγορά, τα ράφια είναι γεμάτα αλλά τα χέρια μένουν άδεια. Η πολιτική που βασίζεται σε «καλάθια», είναι πολιτική που αποδέχεται τη φτώχεια ως μόνιμη συνθήκη και απλώς προσπαθεί να την κάνει διαχειρίσιμη. Τα καρτέλ δεν πατάσσονται με γραφήματα. Θέλουν ρήξη, όχι εφησυχασμό. Θέλουν ηγεσία που συγκρούεται, όχι που συνθηκολογεί για χάρη της «εικόνας».

Το ίδιο και στο πετρέλαιο θέρμανσης, συγκρίσεις με το 2022 για να αναδειχθεί η «βελτίωση», τη στιγμή που το 2019 η τιμή ήταν χαμηλότερη και η αγοραστική δύναμη μεγαλύτερη. Πρόκειται για έναν εμπαιγμό που μετρά την οικονομική ασφυξία όχι ως γεγονός, αλλά ως επικοινωνιακή ευκαιρία. Το πρόβλημα δεν είναι η απόσταση από το χθες. Είναι η απόσταση από την αλήθεια.

Η ψήφιση του νομοσχεδίου που επιτρέπει την 13ωρη εργασία δείχνει καθαρά τη λογική της κυβέρνησης: αν οι πολίτες δουλεύουν περισσότερο, θα αυξηθούν τα έσοδα και οι εισφορές, άρα θα «ανακουφιστεί» το συνταξιοδοτικό. Μόνο που αυτή η προσέγγιση είναι στεγνά λογιστική, χωρίς καμία μέριμνα για τον άνθρωπο. Η οικογένεια διαλύεται, οι νέοι αναβάλλουν τη δημιουργία της, και όσοι φτάνουν ως τα όρια της συνταξιοδότησης με εξαντλητικά ωράρια βλέπουν τελικά συντάξεις πείνας. Το 13ωρο δεν λύνει το δημογραφικό αλλά το βαθαίνει. Δεν ενισχύει την κοινωνία αλλά τη φθείρει.

Οι Ακαδημίες Επαγγελματικής Κατάρτισης θα μπορούσαν να είναι ριζική τομή. Αντί γι’ αυτό, τείνουν να μετατραπούν σε νέα εδάφη πελατειακής αξιοποίησης. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους «μαθητευόμενους» σε χαμηλής ποιότητας εκπαιδευτικά μοντέλα. Χρειάζεται παραγωγούς, τεχνίτες, δημιουργούς. Η επαγγελματική εκπαίδευση οφείλει να γίνει μοχλός εθνικής αυτάρκειας, όχι δεκανίκι των ιδιωτικών κολλεγίων και των πολιτικών υπολογισμών.

Στον αγροτικό τομέα, η εικόνα είναι πιο σκληρή από τα δελτία πληρωμών. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, άλλοτε θεσμός αναφοράς, σήμερα ακροβατεί ανάμεσα σε τεχνικές αστοχίες, πολιτικές παρεμβάσεις και διοικητικές σκιές. Οι καθυστερήσεις είναι η κορυφή του παγόβουνου. Από κάτω, υπάρχει μια στρατηγική αδράνειας που έχει διαλύσει την εμπιστοσύνη του αγρότη προς το κράτος. Και όταν διαλύεται η εμπιστοσύνη, καταρρέει και το παραγωγικό ήθος.

Η κυβέρνηση επικαλείται τις «λιγότερες φωτιές» ως λόγο πανηγυρισμού. Η απώλεια όμως δεν μετριέται με στρέμματα, μετριέται με αξιοπρέπεια. Και το κράτος, σε κάθε καταστροφή, δείχνει ακριβώς αυτό που του λείπει… όχι μέσα, αλλά σχέδιο. Όχι κονδύλια, αλλά ευθύνη. Όχι drones και ελικόπτερα στις ειδήσεις, αλλά δάση που θα ξαναγεννηθούν, κοινωνίες που θα μείνουν όρθιες, οικοσυστήματα που θα επιβιώσουν.

Στην Υγεία, η κυβέρνηση μιλά για έργα, αναβαθμίσεις, «ολιστική φροντίδα». Στην πράξη, όμως, το ΕΣΥ φθίνει. Η εξάντληση των γιατρών, η εγκατάλειψη των νοσοκομείων της περιφέρειας, η υποκατάσταση της πολιτικής από τη διαχείριση κονδυλίων, είναι η καθημερινή εικόνα. Η «ολιστική φροντίδα» χωρίς ανθρώπους είναι άψυχη. Και χωρίς αξιοπρέπεια, είναι προσβολή.

Στη Δικαιοσύνη, τα ψηφιακά έργα καλύπτουν την πραγματικότητα όπως μια κουρτίνα καλύπτει ένα ραγισμένο τζάμι. Η Δικαιοσύνη δεν είναι υπόθεση ψηφιακής ευκολίας. Είναι υπόθεση ηθικής τάξης και θεσμικής ελευθερίας. Όταν οι πολίτες πιστεύουν πως η έκβαση μιας δίκης εξαρτάται από πολιτικούς συσχετισμούς, τότε δεν έχουμε κράτος δικαίου… έχουμε σκηνικό.

Ακόμη κι εκεί όπου πράγματι παρατηρείται βελτίωση, όπως στην ταχύτητα εκκαθάρισης υποθέσεων, η κυβέρνηση εμφανίζεται να ανακαλύπτει τον τροχό. Το ότι η απονομή της Δικαιοσύνης δεν πρέπει να καθυστερεί είναι αυτονόητο, όχι επίτευγμα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν δικάζονται υποθέσεις πιο γρήγορα, αλλά αν δικάζονται πιο δίκαια.

Ο εντοπισμός ανασφάλιστων οχημάτων είναι χρήσιμος, αλλά δεν είναι είδηση. Είναι κάτι που θα έπρεπε να γίνεται εδώ και δέκα χρόνια. Το ότι γίνεται τώρα, με πανηγυρική διάθεση, είναι από μόνο του ένδειξη θεσμικής καθυστέρησης. Γιατί το κράτος δεν προλαμβάνει… ακολουθεί. Και τις περισσότερες φορές, τιμωρεί επιλεκτικά.

Στον πολιτισμό, η ψηφιοποίηση του Τατοΐου είναι μια πράξη τεχνολογικής φροντίδας. Αλλά η ουσία του πολιτισμού δεν είναι η αποτύπωση. Είναι η βιωματική σύνδεση. Όταν ο πολιτισμός μετατρέπεται σε επικοινωνιακή επένδυση, χάνει την ιστορική του βαρύτητα και καταντά φόντο για δελτία ειδήσεων. Ο πολιτισμός είναι χρόνος και βάθος, όχι εξαγγελία.

Και στον αθλητισμό, η επαναλειτουργία ενός σταδίου δεν είναι είδηση. Είναι καθήκον. Γιατί ο αθλητισμός δεν μετριέται σε γήπεδα και αποδυτήρια. Μετριέται σε ευκαιρίες για τα παιδιά, σε κοινότητες που λειτουργούν, σε πρότυπα που εμπνέουν. Χρειάζεται όραμα, όχι απλή λειτουργία. Χρειάζεται σχέδιο, όχι συντήρηση.

Η εβδομαδιαία ανασκόπηση της κυβέρνησης είναι αριθμητικά πλήρης αλλά πολιτικά άδεια. Μιλά για έργα, αλλά δεν έχει στρατηγική. Αναφέρει επιδόσεις, αλλά όχι προτεραιότητες. Παράγει τίτλους, όχι προσανατολισμό. Η Ελλάδα όμως δεν είναι power point. Είναι χώρα, ιστορία, ευθύνη.

Και αυτή η χώρα, αν θέλει να επιβιώσει, χρειάζεται λιγότερους διαχειριστές και περισσότερους ηγέτες. Όχι ρυθμιστές περιεχομένου, αλλά ανθρώπους που μπορούν να σταθούν απέναντι στην Ιστορία και να πουν… «Κάναμε το καθήκον μας. Όχι για την εικόνα, αλλά για την ψυχή του τόπου».