Δεν είναι όλη η κοινωνία «Σόδομα και Γόμορρα»!

Γράφει ο Π. Ηλίας Μάκος 

«Γιε μου, τι ακούω η δύσμοιρη… Σόδομα και Γόμορρα γίναμε…». Αυτή ήταν η αντίδραση μια γιαγιούλας, κοντεύει στα 90, που ζει σ’ ένα ακριτικό μικρό χωριό, για όσα μαθαίνει από την τηλεόραση για τις κακοποιήσεις και τους βιασμούς κάθε μορφής, ανηλίκων και ενηλίκων, και όλα τα υπόλοιπα «ηθικοπλαστικά», με τα οποία βομβαρδιζόμαστε τις τελευταίες ημέρες.

Τα αποκρουστικά κρούσματα, σεξουαλικά και άλλα, τα οποία καταγγέλλονται -δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι να κρίνουμε αν ισχύουν ή αν δεν ισχύουν- φέρνουν στην επιφάνεια έναν κοινωνικό βούρκο, που ταράσσεται κάθε τόσο και γεμίζει με αποπνικτικές οσμές την ατμόσφαιρα και πλημμυρίζει με αηδία τις καρδιές.

Βέβαια οι άνθρωποι έχουμε αδυναμίες και ελαττώματα, ωστόσο οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τα όριά μας και να μη συμβιβαζόμαστε και συμφιλιωνόμαστε με την ιδέα πως μπορεί να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει σε βάρος του άλλου.

Οι αποκαλύψεις για θλιβερότητες, χυδαιότητες και ανομολόγητα πάθη απροσμέτρητων διαστάσεων διαδέχονται η μία την άλλη και όλα δείχνουν ότι δεν θα σταματήσουν, με τις διάφορες πλευρές να προβάλλουν τους ισχυρισμούς τους, ενώ το κουβάρι σε κάποιες από τις περιπτώσεις, που έφτασαν στη δικαιοσύνη, θα ξετυλιχθεί στα δικαστήρια.

Και πάει να δημιουργηθεί η λανθασμένη εντύπωση ότι είναι γενικευμένο το φαινόμενο της ηθικής διαφθοράς στη χώρα μας. Δεν μπορούμε να ξέρουμε την έκτασή του, ωστόσο, όχι, δεν είναι ολόκληρη η κοινωνία Σόδομα και Γόμορρα. Υπάρχουν πολλοί υγιείς και ολοκληρωμένοι άνθρωποι, με τις απαραίτητες και πρέπουσες μέσα τους διεργασίες, που διασφαλίζουν την προσωπική τους ισορροπία και πληρότητα, την εντιμότητα ως ρυθμιστικού στοιχείου της ομαλής ζωής.

Σαφώς και η διαφορετικότητα του καθενός είναι σεβαστή και ανεκτή, όχι όμως και η ανηθικότητα, όπως εκδηλώνεται μέσα από ασελγείς, άνομες και παράνομες πράξεις. Βέβαια, το τι είναι ηθικό και το τι δεν είναι, έχει μια σχετικότητα και μια υποκειμενικότητα πολλές φορές, ανάλογα με το χαρακτήρα και τις αντιλήψεις και τις αρχές του κάθε ατόμου. Ωστόσο ό,τι εκφράζεται αρρωστημένα και ξεδιάντροπα και είναι αποτέλεσμα βίας και τσαλακώνει και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του άλλου, είναι αυτόχρημα ανήθικο, αντικοινωνικό και ενίοτε εγκληματικό.

Η ευθύνη των όποιων, και εφόσον αποδεικνύονται ως τέτοιες, ελεεινών πράξεων, δεν περιορίζεται μόνο στους πρωταγωνιστές, ούτε μόνο στο σκοτεινό τους κόσμο -βέβαια εκεί πέφτει το μεγάλο βάρος- αλλά και στο αποδομημένο αξιακό σύστημα, που μας κάνει καμιά φορά να αδιαφορούμε και να μην αντιδρούμε μπροστά σε φρικαλεότητες και βαναυσότητες.

Λάσπη πάντοτε υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει στα περιθώρια όλων των κοινωνιών. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως είναι να τη βλέπουμε ή να παριστάνουμε πως δεν τη βλέπουμε και να μην προσπαθούμε να την καθαρίσουμε. Τότε είναι, που βρίσκουν χώρο αναίσχυντα, έκφυλα, ακόλαστα και ποταπά βίτσια.

Η απάθεια και η συνθηκολόγηση μπροστά στη διάπραξη αδιάντροπων ανομημάτων, ο εθισμός και η επανάληψη ενός κακού, που τοξινώνει τον ηθικό οργανισμό και ύστερα επιβάλλεται σαν κάτι φυσιολογικό, είναι βαρβαρισμός. Ισοδυναμεί με διαστροφή και αντιστροφή της πραγματικότητας. Και δείχνει ότι οι “βάρβαροι” είναι μέσα μας.

Ο άνθρωπος δεν είναι άγριο ζώο, δεν είναι η εξέλιξη του κτήνους, με μοναδικό σκοπό του να ικανοποιεί τα ένστικτά του, χωρίς καμία αυτοκυριαρχία. Έχει ψυχή και πνευματική προσωπικότητα. Γι’ αυτό οφείλουμε να αναμετρήσουμε ψύχραιμα τις ευθύνες μας, πριν αποφασίσουμε πώς θα ενεργήσουμε και πώς θα ζήσουμε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.