Δασμοί: Μια θολή ήττα για την Ευρώπη

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Ποιος κέρδισε τελικά από τη συμφωνία ΗΠΑ – Ευρώπης για τους δασμούς και τι μέλει γενέσθαι με την αντίστοιχη με την Κίνα;

Τυπικά, όλοι δηλώνουν νικητές. Στην πράξη η συμφωνία διαθέτει τόσα αδιευκρίνιστα και θολά σημεία που μένει να φανεί στην πράξη το τι ακριβώς θα ισχύσει και με ποιες επιπτώσεις για κάθε πλευρά.

Η Ευρώπη δηλώνει ωφελημένη επειδή τελικά το βασικό ποσοστό των δασμών περιορίστηκε στο 15%. Τι κι αν ο στόχος ήταν το 10%; Αυτό θυμίζει λίγο το μύθο με τον Χότζα. Βάλαμε σε ένα δωμάτιο περισσότερα από όσα χωρούσε και μόλις αφαιρέθηκσν κάποια δηλώνουμε άνετοι! Στα θετικά πιστώνεται η εξαίρεση φαρμάκων και κυρίως αγροτοδιατροφικών προϊόντων που αφορά άμεσα και την Ελλάδα.

Δεν εξαντλούνται βέβαια εδώ τα αρνητικά αυτής της συμφωνίας για την Ε.Ε. Προς το παρόν, κανείς δεν γνωρίζει τι θα συμβεί με τον χάλυβα και το αλουμίνιο, βασικά εξαγώγιμα προϊόντα της. Επίσης, μετά από την ενεργειακή στρέβλωση ετών με την ισχυρή εξάρτηση από τη Ρωσία, τώρα περνάμε σε μια φάση ακόμη πιο ισχυρής εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Τέλος, η αμυντική ενίσχυση της Ε.Ε. θα περάσει κι αυτή σε μεγάλο βαθμό από τις ΗΠΑ και το στρατιωτικό υλικό της.

Πριν καν εκλεγεί ο Τραμπ στις ΗΠΑ, έλεγα ότι η δασμολογική διευθέτηση θεωρητικά θα ήταν πιο εύκολη με την Ε.Ε. στηριζόμενη κυρίως στην αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου και την αύξηση των αμυντικών δαπανών, όπως κι έγινε. Το θέμα πλέον είναι ότι οι στόχοι μοιάζουν εξαιρετικά υπερφίαλοι.

Τα 250 δισ. για αγορά ενέργειας χαρακτήριζονται τουλάχιστον υπερβολικά, τόσο γιατί η παραγωγή των ΗΠΑ δεν μπορεί να αγγίξει αυτά τα επίπεδα, η Ευρώπη δεν διαθέτει τις υποδομές για την αποθήκευση τέτοιων ποσοτήτων και για να επιτευχθεί αυτό το νούμερο οι τιμές θα πρέπει να κινηθούν σε υψηλά επίπεδα κάτι που δεν προκύπτει από την αγορά και τις διαθέσεις των παραγωγών χωρών.

Επίσης τα 600 δισ. επενδύσεων από τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις στις ΗΠΑ δεν μπορούν να επιβληθούν με ένα νόμο κι ένα άρθρο! Άλλωστε μια ανάλογη συμφωνία των ΗΠΑ με την Κίνα, πριν μερικά χρόνια, για 200 δισ. ανάλογων επενδύσεων Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ!

Κι αν η συμφωνία με την Ε.Ε., μια οικονομία με σοβαρά προβλήματα ανταγωνιστικότητας και παραγωγικής επικαιροποίησης, διαθέτει τόσα θολά σημεία, είναι να απορεί κανείς τι είδους συμφωνία θα προκύψει με την Κίνα. Μια χώρα με σημαντικές για τις ΗΠΑ πρώτες ύλες. Μια χώρα που διαθέτει μεγάλο μέρος του αμερικανού χρέους στα χέρια της το κόστος εξυπηρέτησης του οποίου μπορεί να εκτοξεύσει με μαζικές ρευστοποιήσεις. Και φυσικά με μια σειρά επιχειρηματικών κολοσσών να μην επιθυμούν την μετακίνηση των παραγωγικών μονάδων τους από εκεί.