Το ρήγμα έχει όνομα. Κυριάκος Μητσοτάκης

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Αν το σκεφτείτε, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στη Μεταπολίτευση, ούτε καν σε παλαιότερες, πολύ πιο ταραγμένες περιόδους πχ εμφύλιο, να βρίσκεται εν ενεργεία πρωθυπουργός ανοιχτά απέναντι σε δύο πρώην πρωθυπουργούς του ίδιου του κόμματος. Δεν πρόκειται για πολιτική ιδιορρυθμία. Πρόκειται για θεσμικό και παραταξιακό ρήγμα πρωτοφανούς σημασίας. Και το ρήγμα αυτό έχει ονοματεπώνυμο: Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο ίδιος επέλεξε να απαξιώσει τη θεσμική συνέχεια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Ο ίδιος έριξε σκιά και υπονόμευσε ευθέως την περίοδο 2004-2009, τότε που η Ελλάδα προσπαθούσε να κρατήσει ισορροπίες, να οικοδομήσει εμπιστοσύνη, να επεκτείνει την κυριαρχία της. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Στοχοποίησε και την περίοδο 2012-2015, τότε που η χώρα βγήκε από το χείλος της καταστροφής, όρθια, με αξιοπρέπεια, με κυβερνητική σταθερότητα, με ενεργή γεωπολιτική στρατηγική και καθαρές κόκκινες γραμμές στα εθνικά. Αντί να συνεχίσει, διέκοψε. Αντί να σεβαστεί, αποδόμησε. Αντί να χτίσει, γκρέμισε.

Ο ίδιος αφήνει εδώ και καιρό να καλλιεργείται η ιδέα πως ό,τι δεν είναι «δικό του», είναι «βαρίδι» ή, ακόμα χειρότερα, «λάθος».

Και τώρα, θερίζει αυτό που ο ίδιος έσπειρε: τη σιωπηλή αποδοκιμασία που γίνεται πια δημόσια διαφοροποίηση.

Ο Κώστας Καραμανλής, λιγομίλητος αλλά βαρύς όταν μιλά, δεν τοποθετήθηκε για λόγους προσωπικούς. Μίλησε γιατί είδε να ξηλώνεται η εθνική στρατηγική της χώρας. Και ξεκαθάρισε πως η εξωτερική πολιτική δεν είναι playground για επικοινωνιακά παιχνίδια ή πλασαρίσματα «εκσυγχρονιστικής διαφοροποίησης». Είναι εθνική υπόθεση. Και δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο συμψηφισμού, ούτε εργαλείο για προσωπική υστεροφημία.

Ο Αντώνης Σαμαράς από την άλλη, ήταν πιο ωμός, όπως πάντα. Δεν μασάει λόγια. Μίλησε για «κατήφορο», για «υποχωρητικότητα», για «εξευμενισμό». Δεν αντιπολιτεύεται. Προειδοποιεί. Και το κάνει γιατί γνωρίζει πού οδηγούν οι «δεύτερες σκέψεις» και οι «γκρίζες ζώνες» όταν βαφτίζονται ρεαλισμός.

Ο Μητσοτάκης φέρει ακέραιη την ευθύνη αυτής της διπλής ρήξης. Όχι μόνο γιατί υπονόμευσε τους δύο προκατόχους του. Αλλά γιατί με τη στάση του έθεσε εκτός παραταξιακού κορμού τις ίδιες τις θεμελιώδεις αρχές της Νέας Δημοκρατίας: την πίστη στην εθνική συνέχεια, τον σεβασμό στην Ιστορία, τη θεσμική ενότητα μπροστά στα μεγάλα.

Όταν δύο πρώην Πρωθυπουργοί, με τελείως διαφορετικά στυλ αλλά κοινό παρονομαστή την ευθύνη, νιώθουν την ανάγκη να σταθούν απέναντι, δεν το κάνουν για να ικανοποιήσουν προσωπικές φιλοδοξίες. Το κάνουν γιατί βλέπουν τον εκτροχιασμό.

Η παράταξη έχει φωνή. Έχει μνήμη. Έχει ψυχή. Και αυτή η ψυχή δεν συγκατανεύει. Δεν κρύβεται πίσω από δημοσκοπικές κατασκευές. Δεν εξαγοράζεται με τα likes.

Μιλά. Θυμίζει. Αντιστέκεται.

Γιατί κάποιοι δεν μπήκαν στην πολιτική για να γίνουν αρεστοί. Μπήκαν για να υπερασπίζονται την πατρίδα.

Υ.Σ. Η Ελλάδα καίγεται. Έκτη χρονιά τώρα. Όχι μόνο σε βουνά και πεδιάδες, μα και μέσα σε πόλεις. Σε αυλές, σε μνήμες, σε βλέμματα.

Και οι στάχτες δεν σκεπάζουν μόνο δέντρα, σκεπάζουν συνειδήσεις.

Καλή δύναμη στους συμπολίτες μας που παλεύουν με τις φλόγες και την εγκατάλειψη.