Από τις απειλές κατά δημοσιογράφων στη λάσπη κατά του Αντώνη Σαμαρά

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Θυμήθηκε τη νομική του ιδιότητα ο Παύλος Μαρινάκης τον περασμένο Φεβρουάριο στο briefing καθώς ενοχλήθηκε από μια ερώτηση δημοσιογράφου και τον απείλησε on camera με μηνύσεις, ποινικά αδικήματα και συνέπειες του νόμου. Το να κουνάει το δάχτυλο της δικαιοσύνης η εκτελεστική εξουσία σε έναν εργαζόμενο του Τύπου είναι έτσι κι αλλιώς βαρύ θεσμικό ατόπημα.

Όταν όμως το κάνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος γεννιέται μια απλή απορία. Αν ο κ. Μαρινάκης απειλεί με δικαστήρια όποιον θεωρεί ότι του διαστρεβλώνει μια λέξη, τι θα έπρεπε να πάθει ο ίδιος κάθε φορά που παραποιεί, υποβαθμίζει και συκοφαντεί τους πολιτικούς του αντιπάλους ή τα ιστορικά στελέχη της παράταξης του;

Η ειρωνεία εδώ βγάζει μάτι γιατί ο κ. Μαρινάκης δεν εμφανίστηκε χθες στην πολιτική. Είναι ο άνθρωπος που γιγάντωσε, θεσμοθέτησε και έκανε επιστήμη το περιβόητο τρολάρισμα της Ομάδας Αλήθειας. Η κοπτοραπτική, το μοντάζ της λάσπης και η δολοφονία χαρακτήρων στο διαδίκτυο φέρουν φαρδιά-πλατιά την κομματική του σφραγίδα.

Το τερμάτισαν μάλιστα πρόσφατα διοργανώνοντας μέχρι και συνέδρια κατά των fake news. Μαζί με κυβερνητικούς κονδυλοφόρους, ντίλερ δημοσκοπήσεων και επώνυμα τρολ της Πειραιώς που βαφτίστηκαν ξαφνικά σοβαροί αναλυτές, επιχείρησαν κάτι εξοργιστικό. Ο στόχος τους δεν ήταν ποτέ να πολεμήσουν το ψέμα αλλά να επιβάλουν τη δική τους, καθεστωτική αλήθεια ως τη μοναδική αποδεκτή εκδοχή της πραγματικότητας. Όποιος χαλάει το αφήγημα βαφτίζεται εχθρός, ψεύτης ή απειλείται με δικαστήρια.

Αυτή ακριβώς η μονταζιέρα δουλεύει τώρα στο φουλ εναντίον του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός βγαίνει και καταθέτει συγκεκριμένες, σκληρές θέσεις για τα εθνικά, για την ακρίβεια που γονάτισε τη μεσαία τάξη και για την ιδεολογική μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας. Τι απαντάει το Μαξίμου; Επί της ουσίας απολύτως τίποτα καθώς πετάει τη μπάλα στην εξέδρα με non-papers και διαστρεβλώσεις.

Οι πατριωτικές ανησυχίες βαφτίζονται αυτόματα ακροδεξιά ρητορική και η κριτική για την απώλεια της κοινωνικής βάσης γίνεται προσωπική πικρία ενός συνταξιούχου. Στο βάθος μάλιστα αφήνονται λάσπες και υπονοούμενα για προδότες της παράταξης.

Μόνο που η πραγματικότητα δεν κρύβεται με επικοινωνιακά κόλπα. Χωρίς ο Σαμαράς να χρειαστεί να κάνει απολύτως τίποτα, η παράταξη καταρρέει δημοσκοπικά. Ο κόσμος τους γυρίζει την πλάτη γιατί νιώθει ότι η χώρα κινδυνεύει, την ώρα που η κυβέρνηση ζει στο δικό της ροζ συννεφάκι.

Αν ο κ. Μαρινάκης ενοχλείται τόσο πολύ από τη διαστρέβλωση, ας κοιτάξει πρώτα τον καθρέφτη του briefing και τους μηχανισμούς προπαγάνδας που ο ίδιος έστησε. Η προσπάθεια να βγάλουν τρελό ή γραφικό έναν πρώην πρωθυπουργό, επειδή απλώς τους λέει κατάμουτρα αυτά που συζητάει όλη η Ελλάδα, δείχνει πανικό. Οι πολίτες δεν χάνουν την εμπιστοσύνη τους επειδή ένας δημοσιογράφος στριμώχνει τον εκπρόσωπο, αλλά από την αλαζονεία μιας εξουσίας που απαντάει στις προειδοποιήσεις του Σαμαρά για τη χώρα με non-papers, απειλές και ψηφιακούς εκτελεστές.