Τα διαχρονικά ζητήματα του Πολυτεχνείου 

Γράφει ο Αλεξανδρος Κριτσκης Νομικος, ΜΕ Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973, αποτελεί αν μη τι αλλο μία από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Δεν ηταν μιας πρωτης μορφης αντιδραση στη στρατιωτικη δικτατορια αλλα και μια κινητοποιηση της κοινωνιας απο τα “κατω”. Ανεδειξε την ισχυ της συλλογικης δρασης και το πως οι πολιτες μπορουν να οριζουν οι ιδιοι τις τυχες τους ξεπερνωντας τους διαφορους εξωτερικους καταναγκασμους της εποχης. Το Πολυτεχνειο ηταν μια ενδειξη πως μεσα απο τη δραση των κοινωνικων υποκειμενων μπορει να μετασχηματιστουν οι πολιτικες και κοονωνικες σχεσεις.

Το Πολυτεχνειο δεν ηταν ενα αυθορμητο γεγονος η μια τυχαια εκρηξη αλλα η συναντηση του συνολου των υποτελων ταξεων της εποχης με την εργατικη ταξη ως αποδειξη μιας ιστορικης πολιτικης κινητοποιησης. Η συυλογικη αυτη δραση σημερα συνιστα περισσοτερο απο ποτε υποδειγμα πολιτικης κινητοποιησης των κυριαρχουμενων και υποτελων κοινωνικων στρωματων αντιστασης εναντι της νεοφιλελευθερης διαχειρισης.

Το ιστορικό σύνθημα “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία” εξέφρασε ακριβώς το αιτημα της πολιτικής ελευθερίας, της κοινωνικής ισότητας, της δημοκρατίας των κοινωνικων κεκτημενων, της παιδειας καθως και της δυνατότητας των ανθρώπων να καθορίζουν οι ιδιοι συλλογικά τις συνθήκες της ζωής τους, οταν απαιτηθει.

Πενήντα τρία χρόνια μετά, η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν πρεπει να συνιστα μια απλα ιστορικη επετειο αλλα αφορμη για κριτικη αποτιμηση των γεγονοτων και εφαλτηριο αντιστιχων δρασεων ιδιως σημερα που δεσποζει η κοινωνικη εκμεταλλευση, οι ταξικες ανισοτηυες, η εμπορευματοποιηση των δημοσιων αγαθων, η ενισχυση αυταρχικων πρακτικων και η αναδυση ακροδεξιων σχηματων σε μια δημοκρατια εγγενως περιορισμενη στα ορια της τυπικης λειτουργιας των αντιπροσωπευτικων θεσμων.

Η αυξανομενη δυναμη ισυχυος και συγκεντρωσης σε εξωθεσμικα κεντρα ισχυος η οξυνση των κοινωνικων ανισοτητων και η εντεινομενη εκμπεταλλευση καθιστουν επιτακτικο τον μετασχηματισμο των κοινωνικων και πολιτικων σχεσεων με σκοπο την ανακατανομη των σχεσεων ισχυος κρατους οικονομιας και κοινωνιας για μια ουσιαστικη δημοκρατια με κοιωνικο περιεχομενο.

Η ιστορική εμπειρία του Πολυτεχνείου διδασκει ακρινως, ότι η Δημοκρατία δεν είναι μια οριστικά περατωμενη κατάσταση, αλλα ενα πεδιο διαρκων πολιτικων, κοινωνικων συγκρουσεων και αγωνων. Τιποτε δεν ειναι δεδομενο ιδιως σημερα, τιποτε δεν χαριζεται ποσο μαλλον οι δημοκρατικες ελευιεριες.

Το Πολυτεχνειο αντιθετα μας υπενθυμιζει τη σημασια τη σημασια της.πρακτικης των συλλογικων δρασεων που αυθορμητα μπορουν να οδηγησουν σε μετασχηματισμο της δυσμενους πραγματικοτητας εναντια σε αυταρχικες πρακτικες με σκοπο την αποκατασταση της δημοκρατιας, της κοινωνικης ισοτητας, της διευρυνσης των δικαιωματων και της χειραφετησης. Η ιστορια δεν γραφετσι παντα απο τους ισχυρους αλλα και απο τους αδυνατους που μεσα απο τη γνωση των μηχανισμων εξοουσιας, την συλλογικη δραση, οργανωμενη η αυθορμητη μπορουν να επιτυχουν την ανατροπη.

Τα ζητηματα λοιπον που ανεδειξε το Πολυτεχνειο σημερα επικαιρα περισσοτερο απο ποτε που πρεπει ολους μας να μας προβληματιζουν…

Γράφει ο Αλεξανδρος Κριτσκης Νομικος, ΜΕ Πάντειο Πανεπιστήμιο.