Ου φροντίς Ιπποκλείδη

Γράφει ο Δημοσθένης Δέπος, δικηγόρος

Εξ αφορμής των τελευταίων θαλασσίων αποβάσεων στη Μεγαλόνησο, διαβάζω πλείστες κραυγές και ψιθύρους. Δεν βλέπω όμως πουθενά να θίγεται ένα θέμα: αυτά καθ’ εαυτά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των εισερχομένων.

Ας μην κρυβόμαστε, στην ιδιωτική μας ζωή επιλέγουμε ποιον θα χαιρετήσουμε, ποιον θα κάνουμε φίλο, ποιον θα μπάσουμε στο σπίτι μας, ποιον θα πάρουμε στη δουλειά μας, ποιον θα αποκλείσουμε από συναναστροφή. Αυτό είναι ένα αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα αναγόμενο στην απαράβατη σφαίρα του ιδιωτικού βίου του ατόμου. Εάν δεν μπορεί ο καθένας μας να έχει δικαίωμα ποιον θα επιλέξει, θα συναγελαστεί, θα αγαπήσει, τότε δεν έχουμε δημοκρατία αλλά ολοκληρωτισμό.

Οι εισερχόμενοι Αφρικανοί κι Ασιάτες απέχουν πόρω από τις σταθερές της μέχρι τούδε ζωής μου. Δεν έχω τίποτε κοινό μαζί τους ιστορικά, πολιτισμικά, μορφωτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά κι έχω διαφορετικό πρίσμα ηθικής. Ζουν σ’ ένα κόσμο αντίθετο κι ασύνδετο με τον παγίως διαμορφωμένο εδώ – αυτόν του ευρωπαίου πολίτη με τα κεκτημένα και τις υποχρεώσεις. Μόνον η θέση που επιφυλάσσουν στη γυναίκα φτάνει, για να χάσω το ενδιαφέρον μου γι’ αυτούς. Η φυσική παρουσία τους εδώ μου είναι αδιάφορη μη χρήζουσα περαιτέρω εξερεύνησης. Κοινώς δεν έχω σημείο τήξης μαζί τους, όπερ σημαίνει βίος παράλληλος κι ουχί τεμνόμενος.

Αυτές οι ροές δεν πρόκειται να σταματήσουν, καθότι υπάρχει σχέδιο καθολικού εποικισμού και δυτικό χρήμα από πίσω, που το στηρίζει και το υλοποιεί. Η Ευρώπη των εθνών και των γηγενών λαών έχει αρχίσει να γίνεται παρελθόν. Το μόνιμο πρόβλημα με τους αφιχθέντες εντοπίζεται στο φονταμενταλισμό, στην περιχαράκωση, στην περιθωριοποίηση και στην εντεύθεν μη αφομοίωση τους. Τρανό παράδειγμα τα μεγάλα αποκιοκρατικά έθνη των προηγούμενων αιώνων, όπου ήδη η τρίτη γενιά μεταναστών παραμένει ανέντακτη.

Οι εισερχόμενοι έχουν κύριο κι αφανή υποστηρικτή τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις – ως θλιβερά υποχείρια του καπιταλισμού, που ψάχνει αενάως για φρέσκους πελάτες. Πέραν αυτών, έχουν και δύο ισχυρούς συμμάχους υποδοχής: την αριστερά (ως ανθρωπιστική, αλληλέγγυα και χωρίς σύνορα) και την χριστιανοσύνη (ως οικουμενική και κηρύττουσα την αγάπη στον πλησίον). Έτσι οι δύο αυτοί ιστορικοί θεσμοί καταλήγουν να είναι εκόντες άκοντες οι “σερβιτόροι” του διεθνούς κεφαλαίου.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι η υπόθεση είναι γερά δομημένη κι εξελίσσεται ρυθμικά και στη νιοστή. Οι ευρωπαϊκοί λαοί εκφυλισμένοι κι εξαντλημένοι από δύο μεγάλους πολέμους καθεύδουν. Όταν σε κάποια χρόνια, τα μαθηματικά δείξουν ότι οι εισελθόντες είναι πλειοψηφία, τότε θα είμαι εγώ αδιάφορος γι’ αυτούς. Θέλω να πιστεύω, γιατί μάλλον γι’ ανεπιθύμητο θα με προορίζουν…