Εύλογες απορίες και βιαστική κριτική

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Αξιολογώντας τις αντιδράσεις από την κοινή παρουσία των δύο πρώην Πρωθυπουργών αισθάνομαι ότι επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά το αξίωμα ότι αξιόπιστη ανάλυση όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στη λογική του “άσπρο – μαύρο”, όπου από τη μια υπάρχουν οι κομιστές της απόλυτης αλήθειας κι απο την άλλη οι δαίμονες του ψέματος, δεν πρόκειται να προκύψει.

Είχα γράψει πριν πολλά χρόνια ένα σχετικό άρθρο το οποίο μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Μια μεγάλη παράταξη με αποχρώσεις προσεγγίσεων, εκτιμήσεων και προβλέψεων, ειδικά για τα κρίσιμα εθνικά θέματα, οφείλει να αντέχει, για να μην πω να καλωσορίζει, την κριτική ειδικά όταν προέρχεται από δύο κορυφαίους εκπρόσωπούς της που ηγήθηκαν σε αυτή για σχεδόν δύο δεκαετίες και τίμησαν τον πρωθυπουργικό θώκο για πάνω από οκτώ χρόνια.

Φαντάζει σχεδόν τραγελαφικό ότι οι αγωνίες και οι επισημάνσεις τους, σε απόλυτη συνέπεια με τις διαχρονικές θέσεις τους, να εκλαμβάνονται τώρα ως απειλή από όσους μάλιστα τις υπηρέτησαν και τις προέβαλλαν όλα αυτά τα χρόνια ως ορθές και τώρα με περισσή αγνωμοσύνη τις αντιμετωπίζουν ωε απειλή χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματα όσων βρίσκονταν τότε απέναντι τους και τώρα κάποιοι από αυτούς βρήκαν καταφύγιο πολιτικής επιβίωσης στη ΝΔ, ορισμένοι μάλιστα κινούμενοι με έπαρση ως φορείς του “διαφωτισμού” που ήρθε να φέρει την παράταξη στο… σωστό δρόμο!

Τι λοιπόν το τόσο τρομερό πρεσβεύουν ο Κώστας Καραμανλής και ειδικά ο Αντώνης Σαμαράς που βρέθηκε αντιμέτωπος και με τη διαγραφή του;

Μιλούν για το ουκρανικό τονίζοντας ουσιαστικά ότι η σχεδόν αποκλειστική εξάρτηση από το ρωσικό αέριο, που επέβαλε η Γερμανία, σε συνδυασμό με την επιμονή για είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, γνωρίζοντας, Ε.Ε. και ΗΠΑ, ότι δεν υπήρχε ούτε σχέδιο, ούτε βούληση, ούτε διαθέσιμες στρατιωτικές υποδομές για να αντιταχθούν σθεναρά στην αναμενόμενη ρωσική εισβολή, είχε ως αποτέλεσμα τόσο την απώλεια εδαφών για την Ουκρανία, όσο και την αντιμετώπιση επιπτώσεων, ειδικά η Ε.Ε., σοβαρότερων από αυτές που επέφεραν οι κυρώσεις στη Ρωσία.

Μιλούν για τα ελληνοτουρκικά και εκφράζουν ανησυχίες, ανάλογες με αυτές που εξέφρασε, προφανώς με πιο μειλίχιο τρόπο λόγω θέσης, κι ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας αναφερόμενος στη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE.

Ανησυχίες για τη στρατηγική των ήρεμων νερών και της φιλίας που δεν απέτρεψαν το καθεστώς Ερντογάν από μεγάλες προκλήσεις, όπως το τουρμολυβικό σύμφωνο, το θαλάσσιο χωροταξικό της σχέδιο που… χωρά το μισό Αιγαίο, την αποτροπή της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου και κάθε έρευνας για υδρογονάνθρακες σε “διεκδικούμενα” σημεία. Μια Τουρκία που επιζητεί ισχυρό ρόλο στο ασταθές νέο τοπίο της Μέσης Ανατολής και κάνεις δεν γνωρίζει αν οι ΗΠΑ θα την χρίσουν κεντρικό γεωπολιτικό παίκτη απαιτώντας οδυνηρούς συμβιβασμούς απο την Ελλάδα που με τη στάση της επιτρέπει στους γείτονες να φαντάζουν λιγότερο επικίνδυνοι και επιβλαβείς τόσο για μας όσο και για την ευρωπαϊκή και δυτική συνοχή συνολικά.

Μακάρι η κριτική Σαμαρά και Καραμανλή να λειτουργούσε ως εσωτερικός μοχλός πίεσης που θα επέτρεπε στη κυβέρνηση να επανέλθει σε μια πιο σκληρή στάση, αυτή την κρίσιμη στιγμή. Αντί οι παρεμβάσεις τους να αντιμετωπίζοντσι ως κατάλοιπα ενός φιλοπόλεμου παρελθόντος που δεν υποκύπτει στο “ορθολογισμό” των “εύλογων” συμβιβασμών, θα μπορούσε να λειτουργούν ως πολιορητικός κριός ενίσχυσης της εθνικής στρατηγικής.