Το ζητούμενο της Κεντροδεξιάς, 50 χρόνια μετά…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Πριν κάποιος διαβάσει αυτό το κείμενο θα ήταν καλό να ρίξει μια ματιά σε ένα άρθρο μου γραμμένο πριν κάτι περισσότερο από επτά χρόνια. Στο “Η ΝΔ έχει μάθει να δικαιώνεται” εξηγούσα πώς στη διάρκεια πλέον των 42 ετών πορείας, η ελληνική Κεντροδεξιά, με όλα τα λάθη και τις παραλείψεις της, υπήρξε πρωτοπόρος σε μια σειρά κρίσιμων θεσμικών, οικονομικών και εθνικών ζητημάτων για τη χώρα, όταν το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα στέκονταν πεισματικά απέναντι, δεσμευμένο κάπου αναμέσα στο λαϊκισμό και τη μικροπολιτική διαχείριση του συναισθήματος των πολιτών.

Έκλεινα το κείμενο παραπέμποντας στην αναμονή της επόμενης δικαίωσης. Τώρα, σχεδόν 50 από την ίδρυση της, η ΝΔ, βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη μιας νέας δικαίωσης. Κι αυτή προϋποθέτει θάρρος, ρηξικέλευθες αποφάσεις αλλά και επιμονή στο συνολικό αξιακό πλαίσιο που ενώνει τους Έλληνες κάτω από αυτονόητους πια στόχους και προτεραιότητες που δεν ανσμασούν την όποια διεθνή πολιτική και κοινωνική μόδα αλλά δίνουν περιεχόμενο και διακριτικό στίγμα στον πολιτικό λόγο.

Ένα τέτοιο άρθρο δεν μπορεί να μετατραπεί σε ιδιότυπο πολιτικό μανιφέστο. Άλλωστε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια μέσα από τα κείμενα και τα βιβλία μου, αναπτύσσω συχνά το πλαίσιο μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς. Επιγραμματατικά μόνο θα αναφερθώ στους τρεις βασικούς άξονες δόμησης της ταυτότητας μελλοντικής νέας δικαίωσης της ΝΔ. Θεσμικά, οικονομικά – κοινωνικά και εθνικά.

Πολλές από τις μεγάλες θεσμικές αλλαγές απαιτούν ευρύτερες συναινέσεις ώστε να υπάρξει συνταγματική τους κατοχύρωση, όμως μπορούν να γίνουν σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Από ριζικές μεταρρυθμίσεις στη δομή και λειτουργία του κράτους, που οφείλει να φαίνεται και να είναι επιτελικό, ψηφιοποιημένο, ελάχιστα γραφειοκρατικό και αδιάφθορο, έως τη δημοκρατική αναμόρφωση με πρωτοβουλίες και νέες δομές που διευρύνουν τον έλεγχο στην άσκηση της πολιτικής και “ξεκλειδώνουν” τις βαριές πόρτες του νεποτισμού, δίνοντας νέο ύφος στους κομματικούς οργανισμούς τη δόμηση και τη διάδραση τους με την κοινωνία.

Η οικονομική σταθερότητα και η ανάπτυξη απαιτούν μια δημοσιονομική προσέγγιση προϋπολογισμού μηδενικής βάσης, που θα αξιολογήσει από την αρχή κάθε δημόσιο έξοδο, και μια συνολική αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου πρισανατολίζοντας το δυναμικό μας στη διαρκή προσαρμογή στα δεδομένα της 4ης βιομηχανικής Επανάστασης, στην ανάδειξη των πολύπλευρων ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων, στη δημιουργία ενός πεδίου προσέλκυσης παραγωγικών επενδύσεων. Ο συνδυασμός και των δύο στρατηγικών (δημοσιονομικά και παραγωγικά) είναι το μόνο ασφαλές μονοπάτι για τη δημιουργία μεγαλύτερων περιθωρίων για ουσιαστική στήριξη των ασθενέστερων και πραγματική αναβάθμιση των παρεχόμενων δημοσίων υπηρεσιών.

Τέλος, το εθνικό διακύβευμα σε μια εποχή νέων διεθνών συγκρούσεων και μεταναστευτικής πίεσης, βρίσκεται στην προάσπιση, με κάθε κόστος της εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας. Οι διφορούμενες κατευναστικές επικλήσεις, που μόνο τονώνουν την ακόρεστη όρεξη όσων επιβουλεύονται τα δικαιώματα της χώρας, δρουν διασπαστικά στο αναγκαίο εθνικό μέτωπο και δίνουν διεθνώς μια εικόνα αδυναμίας και υποχωρητικότητας.

Με πίστη στη δυναμική αυτού του τρίπτυχου προτεραιοτήτων, η Κεντροδεξιά θα βρεθεί και πάλι δικαιωμένη για τους αγώνες και τις ιδεολογικές μάχες της, παραδίδοντας στις επόμενες γενιές μια χώρα πιο ισχυρή, πιο δίκαιη, πιο περήφανη.