Τα πολιτικά κενά

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Μετά την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στο Ηράκλειο, πολλοί επικεντρώθηκαν στην τελευταία ερώτηση που του απευθύνθηκε μετά το πέρας της κι αφορούσε την προοπτική ίδρυσης νέου κόμματος. Η ουσία όμως των λεγομένων βρίσκεται στις πολύ στοχευμένες επισημάνσεις με κατακλείδα την αναγνώριση πολιτικού κενού.

Τι καθιστά την πιθανή ύπαρξη πολιτικού κενού ένα επιχείρημα που χρήζει πάντοτε ανάλυσης και κατανόησης; Υπάρχουν ανοιχτά θεσμικά, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά ζητήματα που δημιουργούν συνθήκες ανάδειξης πολιτικού κενού;

Θεσμικά υπάρχει ανάγκη ουσιαστικής υπέρβασης των μεταπολιτευτικών δομών. Με βαθιές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα που θα επαναφέρουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Από την καθιέρωση ορίου θητειών σε όλους τους αιρετούς ρόλους έως την πλήρη συτοβονηση της δικαστικής εξουσίας από τον εκάστοτε κυβερνητικό εναγκαλισμό, και φυσικά μια συνταγματική μεταρρύθμιση που ανταποκρίνεται στις μελλοντικές απαιτήσεις ενός κράτους κατ μιας οικονομίας αντιμέτωπης με την τεχνητή νοημοσύνη και την 4η βιομηχανική επανάσταση.

Οικονομικά χρειαζόμαστε μια ριζική αναστροφή της εσωστρέφειας. Με περαιτέρω μειώσεις φόρων, με ενίσχυση των εξαγώγιμων προϊόντων και υπηρεσιών, με προσέλκυση επενδύσεων που ξεπερνούν τα πλαίσια του Ταμείου Ανάκαμψης, με εξασφάλιση του υγιούς ανταγωνισμού κι αποφυγή της καρτελοποίησης για να καταπολεμηθεί η ακρίβεια, με πολύπλευρη ενεργειακή πολιτική που δεν αρνείται την εκμετάλλευση των εγχώριων πόρων στο όνομα μιας βιαστικής πράσινης μετάβασης.

Εθνικά αποτελεί κυρίαρχο αίτημα η αταλάντευτη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων. Όχι μόνο με τη στρατιωτική οχύρωση αλλά με τη συνειδητοποίηση ότι τα πρόσκαιρο ήρεμα νερά, συχνά οδηγούν σε απρόσμενα αρνητικές εξελίξεις όταν ο απέναντι τα χρησιμοποιεί ως καθησυχαστικό όπλο προς τρίτες χώρες και διεθνείς οργανισμούς ενώ ταυτόχρονα οικοδομεί την πιο απειλητική στρατηγική του, με δέσμευση Navitex, παράνομα σύμφωνα για χάραξη ΑΟΖ και κυρίως με θεσμοθέτηση πλέον των πιο επετακτικών λογικών, όπως η Γαλάζια Πατρίδα.

Κοινωνικά, η προτεραιότητα σε μια ισοπεδωτική πολιτική ορθότητα που δεν ψάχνει τη δικαιοσύνη και την ισονομία αλλά κάποιου είδους “αυτοπροσδιορισμό” της πραγματικότητας δεν αποτελεί έκφραση ελευθερίας. Όταν μάλιστα η δημογραφική σμίκρυνση αγγίζει πλέον τα όρια της περιφερειακής ερήμωσης, προτεραιότητα οφείλει να είναι η πολύπλευρη στήριξη της οικογένειας κι όχι η αποσπασματική επιδοματική πολιτική.

Ολες αυτές οι ανοιχτές “πληγές” χρήζουν άμεσης θεραπείας. Κινήσεις γίνονται άλλες με μεγαλύτερη αλλά με μικρότερη επιτυχία. Κάπου εδώ χώρα κι η ιδεολογική κι σξιακή συζήτηση. Γιατί όσο κι αν επιμένουμε να θολώνουμε το στίγμα στο πλαίσιο της άσκησης της εξουσίας, είναι απαραίτητο στοιχείων ταυτότητας και αξιοπιστίας.

Θεσμικά δίκαιος, οχι μόνο όσον αφορά τους άλλους αλλά κυρίως όταν έχει σχέση με τον εαυτό μας. Οικονομικά φιλελεύθερος, όχι όποτε σε βολεύει, και με πίστη στη δυναμική του ανταγωνισμού κι όχι των ολιγοπολίων. Εθνικά περήφανος, όχι μόνο στις δηλώσεις, αλλά με μακροπρόθεσμο προγραμματισμό και ανάλυση των κινδύνων. Κοινωνικά ευαίσθητος, όχι μόνο με επιδόματα, αλλά με δημιουργία μονίμων συνθηκών καλύτερης διαβίωσης.

Μπορεί και θέλει η ΝΔ να απαντήσει σε όλα αυτά τα διλήμματα, χωρίς φόβο και πάθος, με πίστη στο αξιακό της πλαίσιο; Αν ναι, δεν έχει λόγο να σκέφτεται την πιθανή κάλυψη ενός ανύπαρκτου πολιτικού κενού. Αν όμως οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα απέχουν από το ιδεατό και το παραταξιακά αναμενόμενο, τότε μόνη της θα έχει δημιουργήσει το κενό που η ίδια η κοινωνία θα βρει τρόπο να το καλύψει.