Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XX

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Εβδομάδα ανασκοπήσεων, λέτε. Αλλά σε κάθε κυβερνητικό «wrapped» λείπει εκείνο που έχει σημασία. Η αλήθεια. Όχι η δική τους, αλλά η πραγματική. Δεν βρίσκεται στα επιμελημένα infographic και τα ραφιναρισμένα hashtags. Βρίσκεται στην εμπειρία της κοινωνίας που δεν βλέπει καμία αλλαγή, μόνο μια εξουσία να αυτοσυγχαίρεται επειδή απλώς συνεχίζει να υπάρχει.

Λένε «ομαλοποίηση» στις αγροτικές πληρωμές, λες και δεν υπήρξαν καθυστερήσεις, λάθη, αγωνία. Οι ίδιοι που έστησαν ένα σύστημα που απέτυχε, τώρα εμφανίζονται ως διασώστες. Τους αγρότες τους θυμούνται ξαφνικά, με ύφος χορηγού, αλλά η ύπαιθρος δεν έχει μνήμη ψαριού. Θυμάται ποιος την στήριξε και ποιος την χρησιμοποίησε. Όσο για την κριτική των μπλόκων, δεν απαντούν με πολιτικό λόγο. Αντιδρούν σαν να φταίει η αντίσταση και όχι η αιτία της.

Ο δρόμος Πάτρα-Πύργος παρουσιάζεται ως τρόπαιο. Είναι όμως υπόμνηση καθυστερήσεων, αβελτηρίας, χαμένων ετών. Η Δυτική Ελλάδα ζητά ολοκληρωμένο σχέδιο και παραγωγική συνοχή, όχι παρελάσεις εγκαινίων και ανακοινώσεις-καθρεφτάκια.

Ανακαλύπτουν τις πολεοδομίες. Τις ίδιες που εδώ και έξι χρόνια έχουν παραλύσει από την υποστελέχωση και τη γραφειοκρατία. Ο κατακερματισμός τους δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτική επιλογή. Και τώρα που τα αποτελέσματα εκρήγνυνται, στήνουν μεταρρυθμιστικό σκηνικό πάνω στα ερείπια της αμέλειας τους.

Αναφέρονται στον αυτοτραυματισμό των εφήβων. Αναγνωρίζουν ένα υπαρκτό πρόβλημα. Αλλά το αναγνωρίζουν εκ των υστέρων. Όταν η κοινωνική πίεση έχει γίνει δυσβάσταχτη. Όταν η ατομική οδύνη έχει διογκωθεί από την πολιτική αδιαφορία. Οι δράσεις πρόληψης είναι απαραίτητες, αλλά δεν αναιρούν τη συμβολή ενός κλίματος τοξικότητας που η ίδια η εξουσία ενίσχυσε.

Για τη Φυσική Αγωγή στα σχολεία διαφημίζουν εξοπλισμό. Αυτό που αλλού θεωρείται δεδομένο, εδώ παρουσιάζεται ως καινοτομία. Αλλά χωρίς ουσία στην εκπαίδευση, χωρίς στήριξη στους εκπαιδευτικούς, χωρίς σεβασμό στη δημόσια παιδεία, κανένα όργανο γυμναστικής δεν καλύπτει το έλλειμμα πολιτικής.

Προχωρούν σε προσλήψεις 40 εκπαιδευτών για ΑμεΑ και το πλασάρουν ως επιτυχία. Πρόκειται για στοιχειώδη υποχρέωση. Όχι για πολιτικό επίτευγμα. Οι πολίτες με αναπηρία δεν χρειάζονται δηλώσεις πρόθεσης αλλά κράτος που τους βλέπει, τους σέβεται, τους υπηρετεί με συνέπεια και επάρκεια.

Μιλούν για 8.000 έργα και 330 «εμβληματικά». Οι αριθμοί, όμως, δεν λένε την αλήθεια. Οι κάτοικοι της Περιφέρειας βλέπουν σχολεία που κλείνουν, υγειονομικές μονάδες που αδειάζουν, νέους που φεύγουν. Βλέπουν κεντρικότητα και περιθωριοποίηση. Η περιφερειακή ανάπτυξη δεν έρχεται με λίστες έργων αλλά με συγκρούσεις με ένα μοντέλο που αναπαράγει την ανισότητα.

Η απονομή της δικαιοσύνης παραμένει αργή, παρά τις όποιες μειώσεις χρόνου. Η κυβέρνηση επικαλείται την τεχνητή νοημοσύνη αλλά ξεχνά το ανθρώπινο δυναμικό που καταρρέει. Κι όσο δεν αλλάζει η δομή, το θεσμικό πλαίσιο και η αντίληψη περί ισονομίας, το σύστημα θα σέρνεται. Η δικαιοσύνη δεν είναι λειτουργία τεχνολογική. Είναι πολιτικός δείκτης ελευθερίας.

Για το ΑΠΘ, το κράτος πανηγυρίζει. Αλλά η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι κατόρθωμα. Είναι υποχρέωση. Η επιστήμη δεν χρειάζεται προστάτες. Χρειάζεται ελευθερία, χρηματοδότηση, συνθήκες λειτουργίας απαλλαγμένες από κομματική διαχείριση. Μια βιβλιοθήκη δεν αρκεί για να αποκαταστήσεις την ελευθερία της σκέψης.

Τέλος, το γνωστό ρεφρέν: «προχωράμε για το χειροπιαστό αποτέλεσμα». Το αποτέλεσμα δεν μετριέται με φωτογραφίες. Μετριέται με δείκτες, με θεσμούς, με ποιότητα ζωής. Δεν είναι αυτό που θέλει να δείξει η κυβέρνηση. Είναι αυτό που βιώνει ο πολίτης. Και ο πολίτης βλέπει ότι πίσω από τον θόρυβο της επικοινωνίας υπάρχει σιωπή στο περιεχόμενο. Αυτό που λείπει δεν είναι έργα. Είναι πολιτική που να αξίζει να λέγεται πολιτική. Με αλήθεια, με ευθύνη, με σοβαρότητα. Όχι με καθρέφτες.