Ο ψύχραιμος σερβιτόρος και η πανικόβλητη παράταξη

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Κοίτα να δεις πώς δένει η πολιτική με τις πιο απίστευτες ιστορίες. Για να καταλάβεις τον πανικό που επικρατεί σήμερα στο Μαξίμου και στην Πειραιώς, δεν χρειάζεται να διαβάσεις βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις, αλλά να θυμηθείς τη «Θεωρία της Κατσαρίδας» που είχε πει κάποτε ο Sundar Pichai της Google.

Φαντάσου τη σκηνή, όπου σε ένα καλό εστιατόριο, σκάει ξαφνικά μια κατσαρίδα και προσγειώνεται πάνω σε μια κυρία. Εκείνη παθαίνει σοκ. Αρχίζει να ουρλιάζει, να χοροπηδάει, να κουνάει τα χέρια της σαν τρελή και μέσα σε δευτερόλεπτα κολλάει τον πανικό της σε όλο το τραπέζι. Το έντομο μετά πετάγεται πάνω στον σερβιτόρο. Εκείνος όμως δεν κουνιέται από τη θέση του. Μένει ψύχραιμος, την κοιτάζει, υπολογίζει την κίνηση, την αρπάζει ήρεμα με τα δάχτυλα και την πετάει έξω.

Το συμπέρασμα είναι απλό, δεν έφταιγε η κατσαρίδα για το μπάχαλο, αλλά η υστερία αυτών που δεν μπορούσαν να τη διαχειριστούν. Ε, αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα στην πολιτική μας σκηνή. Η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης είναι οι πανικόβλητες κυρίες που τρέμουν και τσιρίζουν, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο ψύχραιμος σερβιτόρος που κοιτάζει το σκηνικό, ξέρει τι κάνει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να καθαρίσει το τραπέζι.

Και βέβαια, για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, προσπαθούν τώρα να μας πείσουν ότι όλο αυτό είναι ένα «πραξικόπημα» κάποιων εσωκομματικών ομάδων ή μια προσωπική εμμονή του Σαμαρά. Τι παραμύθια. Η αλήθεια είναι ότι η κρίση στη ΝΔ δεν είναι πραξικοπηματική, είναι καθαρά πολιτική. Δεν φταίνε ούτε οι «ομάδες» ούτε οι λέξεις των άλλων. Φταίει η απόλυτη ιδεολογική τους αποσύνθεση.

Μιλάμε για ένα κόμμα που έχει γίνει μια «ευρωπαϊστί επιδοτούμενη ουδετερότητα», χωρίς ιδεολογία, χωρίς πατριωτισμό, χωρίς αρχές, χωρίς να ξέρει ούτε το ίδιο ποια είναι η ταυτότητα του. Όταν λοιπόν είσαι τόσο άδειος από αξίες, δεν έχεις τα κότσια να απαντήσεις σοβαρά και θεσμικά όταν σου κάνουν κριτική για τα εθνικά θέματα ή την καθημερινότητα. Το μόνο που σου μένει είναι να αντιδράς σπασμωδικά και να βγάζεις κραυγές.

Δες για παράδειγμα αυτό που γίνεται τώρα με τις περιοδείες. Έχουν πάθει τέτοιο σοκ που έστειλαν άρον άρον έξι υπουργούς και τον Κυρανάκη να «οργώσουν» την Πελοπόννησο. Αυτό δεν είναι σοβαρή πολιτική επαφή με τον κόσμο, είναι ένα επικοινωνιακό χοροπηδητό για να ξορκίσουν τον φόβο τους. Στέλνουν τους πιο «δεξιούς» στη Μεσσηνία και τη Λακωνία, νομίζοντας ότι η ιδεολογία είναι σακάκι που το αλλάζεις ανάλογα με το πού πας. Όλο αυτό το σκηνικό, που γίνεται με το βλέμμα καρφωμένο στον Σαμαρά, δείχνει μια ηγεσία που δεν οδηγεί τις εξελίξεις, αλλά τρέχει πανικόβλητη πίσω τους.

Το κακό είναι ότι όταν σε πιάνει τέτοιος τρόμος, ξεχνάς κάθε ηθικό και θεσμικό φραγμό και το ρίχνεις στον πολιτικό κανιβαλισμό. Είναι πια ολοφάνερο ότι η Πειραιώς, για να βγάλει από τη μέση την απειλή, ετοιμάζει μια απίστευτα άγρια προσωπική επίθεση στον Σαμαρά. Ήδη άρχισαν τα πρώτα κυβερνητικά καρφιά και οι ειρωνείες για να τον υποβαθμίσουν. Αυτή η ανθρωποφαγία, που θα επιστρατεύσει λάσπη και χτυπήματα κάτω από τη μέση, δεν δείχνει δύναμη, αλλά αδυναμία αυτοσυγκράτησης και αποδεικνύει ότι η ηγεσία, όπως οι κυρίες στο εστιατόριο, νομίζει ότι φταίει το «έντομο» και δεν βλέπει τη δική της ανικανότητα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο, το Μαξίμου πετάει δεξιά και αριστερά το σενάριο των πρόωρων εκλογών, σαν να είναι το μεγάλο «όπλο» του Πρωθυπουργού για να καθαρίσει το παιχνίδι. Μιλάμε για το ανέκδοτο της χρονιάς, αφού το μόνο «όπλο» που έχει πια ο Μητσοτάκης είναι η ψευδαισθητική εντύπωση ότι ελέγχει ακόμα την κατάσταση. Στην πραγματικότητα, κάθε μέρα που περνάει, το κόμμα διαλύεται οργανωτικά, ηθικά και ιδεολογικά. Αν πάει τώρα σε κάλπες, δεν θα το κάνει επειδή είναι ισχυρός, αλλά επειδή θέλει να δραπετεύσει. Οι κάλπες σήμερα δεν είναι όπλο, είναι απόδραση, και μια τέτοια απόδραση δεν θα σώσει την ηγεσία του, αλλά απλώς θα σφραγίσει την αποτυχία του.

Το χειρότερο όμως δεν είναι τι θα πάθει η Νέα Δημοκρατία που καίγεται μόνη της από τον φόβο της. Το πραγματικά τραγικό είναι ότι αυτός ο πανικός κάνει τεράστια ζημιά στη χώρα. Όταν αυτοί που μας κυβερνούν δεν μπορούν να διαχειριστούν τις δικές τους ταραχές και ασχολούνται μόνο με έναν λυσσαλέο εμφύλιο πόλεμο λάσπης, η χώρα μένει στον αέρα. Τα εθνικά θέματα γίνονται μπαλάκι για μικροκομματικά παιχνίδια και η οικονομία πάει στον αυτόματο πιλότο.

Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να καταλάβει, έστω και τώρα, τη διαφορά μεταξύ της ενστικτώδους αντίδρασης και της ώριμης ανταπόκρισης. Όσο συνεχίζει να ουρλιάζει και να χειρονομεί μπροστά στον πολιτικό της καθρέφτη, το μόνο που καταφέρνει είναι να βυθίζει τη χώρα στο σκοτάδι του δικού της πανικού. Και δυστυχώς για εκείνη, ο «σερβιτόρος» παραμένει ψύχραιμος, περιμένοντας τη σωστή στιγμή για να καθαρίσει το τραπέζι.