Όταν το Μαξίμου ποστάρει την Κυριακή κι εμείς ψάχνουμε το Prozac τη Δευτέρα

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Κάθε Κυριακή πρωί, εκεί που πας να πιεις τον πρώτο καφέ της ημέρας και να συνέλθεις από το υπαρξιακό βάρος της εβδομάδας, τσουπ, σκάει το καθιερωμένο notification στο κινητό. Είναι η εβδομαδιαία ανασκόπηση του Πρωθυπουργού στο Facebook. Ένα ατελείωτο, θεσμικά άψογο σεντόνι, τίγκα στα κυβερνητικά εύσημα, τις επιτυχίες και τα ψηφιακά άλματα. Κακά τα ψέματα, από επικοινωνιακή σκοπιά οι άνθρωποι στο Μαξίμου κεντάνε, αφού σου σερβίρουν τη «λογοδοσία» με μια γλώσσα εύπεπτη, βάζοντας και τα απαραίτητα emojis για να δείξουν ότι είναι κοντά στον λαό. Μιλάμε για μια θεσμικότητα κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του αλγόριθμου, η οποία όμως αρχίζει να μπάζει νερά την ίδια ακριβώς στιγμή που σταματάς να σκρολάρεις.

Το μεγάλο θέμα με αυτό το κυριακάτικο τελετουργικό είναι ότι, καλά όλα αυτά, ο κόσμος το διασκεδάζει, αλλά κανείς δεν εμπνέεται τόσο πολύ ώστε να τρέξει αμέσως σπίτι του και να πετάξει τα Prozac στην τουαλέτα. Αυτή η ατάκα τα λέει όλα, γιατί δείχνει πόσο απέχει η πρωθυπουργική ανασκόπηση από την πραγματικότητα, έχοντας καταντήσει ένα είδος high-end ψυχαγωγίας για να περνάει η ώρα. Ένα ψηφιακό reality show όπου η καθημερινότητα φιλτράρεται τόσο πολύ που καταλήγει να μοιάζει με παράλληλο σύμπαν, όπου οι μεταρρυθμίσεις αλλάζουν τη ζωή μας με ένα κλικ, την ίδια ώρα που οι λογαριασμοί, το σούπερ μάρκετ και το χάλι στην υγεία μας αλλάζουν τα φώτα.

Έτσι, το εβδομαδιαίο post καταλήγει να λειτουργεί σαν ένα ψηφιακό placebo, γραμμένο με μια τόσο ακραία αισιοδοξία που σχεδόν σε πείθει, για τα δύο λεπτά που κάνεις να το διαβάσεις, ότι ξύπνησες στη Σουηδία. Μόνο που η πολιτική έμπνευση δεν γεννιέται στα γραφεία των spin doctors, ούτε μεταδίδεται με copy-paste κείμενα που αυτοαποθεώνονται, όταν εσύ πασχίζεις απλώς να βγάλεις τον μήνα. Κανένα καλοδουλεμένο κείμενο για το πώς «ψηφιοποιείται το κράτος» δεν έπιασε ποτέ ως αντικαταθλιπτικό για μια κοινωνία που νιώθει ότι τρέχει πάνω σε διάδρομο γυμναστηρίου, δίνοντας τα όλα απλώς και μόνο για να μείνει στο ίδιο σημείο.

Αν λοιπόν η κυβέρνηση θέλει ο θεσμικός της λόγος να έχει κάποιο νόημα και να μην μαζεύει απλώς likes, πρέπει να καταλάβει ότι η ελπίδα δεν μεταδίδεται με αναρτήσεις. Για να σταματήσει ο κόσμος να ρίχνει ειρωνικά reactions, θα πρέπει η σκληρή πραγματικότητα της Δευτέρας να αρχίσει να μοιάζει, έστω και λίγο, με το παραμύθι της Κυριακής. Μέχρι να κλείσει αυτή η ψαλίδα, τα πρωθυπουργικά posts θα είναι απλώς μια ευχάριστη κυριακάτικη ανάγνωση και τα Prozac θα παραμένουν εκεί, στην πρώτη γραμμή του καθρέφτη στο μπάνιο μας.