Οι Μακάριοι

Γράφει ο Δημοσθένης Δέπος

Όλοι οι προεδρεύοντες έχουν ανάγκη τους εκάστοτε Μακάριους. Ειδικά αυτοί με τη δημόσια εικόνα τους έχουν περισσότερη ανάγκη, για να μένουν αθέατοι.

Οι Μακάριοι είναι κατά κανόνα άτομα χαμηλής μόρφωσης, στερούμενα προσόντων, ανίκανα να πιάσουν μια μέση δουλειά στον ιδιωτικό τομέα. Είναι αυτοί, που θα πάνε κατ’ εντολήν να πάρουν τον φάκελο από έναν “επενδυτή”, που θα μεταφέρουν με τ’ αμάξι μια βίζιτα, που θα πάνε να ψωνίσουν ρούχα και δώρα, που θα κάνουν τις βρώμικες δουλειές. Είναι βαστάζοι και κομιστές ομού. Είναι αυτοί, που θα ετοιμάσουν το χυμό, θα στρώσουν τη γραβάτα και θ’ ανάψουν το πούρο του μεγάλου αφεντικού.

Είναι τόσο αμαθείς και στερούμενοι κοινωνικής τριβής, που θεωρούν το μεγάλο αφεντικό ως ένα υπερφυσικό ον. Είναι έμπλεοι τιμής κι αισθάνονται πλήρους υποστάσεως, μόνο και μόνο επειδή αναπνέουν τον ίδιο αέρα με το μπιγκ μπος. Δεν τους περνάει καν απ’ το μυαλό, ότι τ’ αφεντικό είναι πιθανώς ελλειμματικό.

Επειδή έχουν μπει κατ’ ανάγκην σε κύκλους υψηλών γνωριμιών, πρέπει κι αυτοί να σταθούν, να παρουσιάσουν κάτι. Παίρνουν λοιπόν ένα χαρτί από τη χώρα, που μόνη βιομηχανία έχει την παραγωγή πτυχίων. Κατά προτίμηση ξενόγλωσσο και πομπώδες, για να μπερδεύει. Μετά σελεμίζουν κάνα κουστουμάκι, που δεν το φοράει πια τ’ αφεντικό, μισθώνουν με λίζινγκ ένα σκούρο αμάξι κι έτοιμο το πακέτο. Φουσκώνουν με οίηση και θεωρούν τους υπόλοιπους ηλιθίους, έχουν άδικο;

Το μεγάλο αφεντικό τους χρειάζεται απελπισμένα για τις υποτραπέζιες συναλλαγές του, για τ’ αυτόφωρα, για ένα κάρο απασχολούντα την καθημερινότητα θέματα. Άλλο, αν τους θεωρεί αναλώσιμους και γελάει πίσω απ’ την πλάτη τους. Και τι μ’ αυτό; Ο μισθός και τα τιπς να πέφτουν κι η μόστρα να κρατεί καλά.

Τι θα έκαναν οι Μακάριοι χωρίς τ’ αφεντικό; Πορτιέρηδες ή κούριερ θα ήταν. Ή μάλλον όχι, αυτές είναι θέσεις ευθύνης.