Από τη Βενεζουέλα στο Ιράν, μέσω… Γροιλανδίας!
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων
Τα γεωπολιτικά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος και όσα προοιωνίζονται για το μέλλον, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά την εύθραυστη ισορροπία στον πλανήτη που μπορεί στον πολυπολικό κόσμο μας να φέρει συγκρούσεις φαινομενικά από το πουθενά.
Η διαδρομή από τη Βενεζουέλα έως το Ιράν, διαμέσω Γροιλανδίας είναι χαρακτηριστική των ζητημάτων που ανοίγονται με αφορμή την κατοχή ενεργειακών και άλλων πόρων αλλά και των εμπορικών διόδων, ιδιαίτερα των θαλασσίων. Η στάση όλων των πολιτικών παραγόντων αλλά και των λαών απέναντι στις νέες συνθήκες και τις θεσμικές , η μη, παρεμβάσεις προς τη… διευθέτησή τους είναι αποκαλυπτική του πόσο η συνέπεια στην αξιοπιστία και τη λογική μόνο εύκολη δεν αποδεικνύεται.
Ο Τραμπ από τον ειρηνοποιό, ή για να είμαστε πιο ακριβείς από τον πλανητάρχη που θέλει να επικεντρωθεί στην ενίσχυση της εθνικής οικονομίας και την αντιμετώπιση σοβαρών εσωτερικών θεμάτων, όπως η παράνομη μετανάστευση, «μετάλλαχθηκε» ταχύτατα σε «στρατηλάτη» που επιθυμεί να διώξει την διαφθορά και το έγκλημα από τη Βενεζουέλα, να διεκδικήσει ακόμη και στρατιωτικά (;) τη Γροιλανδία και πιθανότατα να συνεισφέρει στην ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν.
Προφανώς και πράττει αποκλειστικά με γνώμονα το αμερικανικό συμφέρον και τη διασφάλιση της πρόσβασης σε φθηνό φυσικό αέριο και πετρέλαιο κατάλληλο για τη βιομηχανική παραγωγή, την αξιοποίηση οσο το δυνατόν περισσότερων σπάνιων γαιών και τη διεύρυνση των συμμαχιών ανατρέποντας εξουσίες που αποτελούν εμπόδιο στους στόχους του.
Βέβαια σε αυτή την πορεία το διεθνές δίκαιο ερμηνεύεται κατά το δοκούν, οι διακρατικοί θεσμοί απαξιώνονται ακόμη πιο πολύ από όσο ήδη έχουν απαξιωθεί από την φοβική δράση τους, η Δημοκρατία τίθεται υπό ερμηνεία και η αποκατάστασή της υπό όρους. Όσοι όμως δεν αναγνωρίζουν γρήγορα και με σαφήνεια την αλλαγή των όρων του γεωπολιτικού παιχνιδιού και δεν προσαρμόζονται άμεσα σε αυτούς μοιάζουν καταδικασμένοι στον παραγκωνισμό και τον αφανισμό. Κι αν η Κίνα δείχνει αρκούντως προετοιμασμένη για την καταιγίδα και αξιοποιεί κάθε όπλο της, η Ε.Ε. χαμένη ανάμεσα σε όρους και ορισμούς, σε ορθοπολιτικές ορθοπεταλιές και στρατηγικά ατοπημάτα όπως η υπόθεση της Ουκρανίας, στην αποδείχτηκε πόσο ανέτοιμη ήταν για να τη διαχειριστεί και να την στήριξη ως το τέλος, καταλήγει ξανά να αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο που κουβαλά στις πλάτες του βάρη και της αμαρτίες που δεν του αναλογούν.
Αν κάτι ακόμα αξίζει να επισημανθεί είναι η ευκολία με την οποία θολώνει η κρίση των πολιτών ανάλογα με τις εξελίξεις και τις προκαθορισμένες αντιλήψεις τους. Όσοι μέχρι χθες έβλεπαν στον Τραμπ τον υπέρμαχο της αποφυγής συγκρούσεων, τώρα δικαιολογούν κάθε επέμβαση ακόμη κι αν καταλήγει αντιθεσμική ή θίγει τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους. Από την άλλη, οι θιασώτες διεφθαρμένων και καταπιεστικών «λαϊκών» δημοκρατιών βρίσκουν αφορμή από τα τωρινά γεγονότα για να φθάσουν στο σημείο να εξαφανίσουν το απολυταρχικό σκεπτικό του κάθε Μαδούρο ή ακόμη και να δικαιολογήσουν το μουσουλμανικό φονταμενταλισμό ή τη ρωσική επεκτατικότητα. Ούτε λόγος βέβαια για συζήτηση γύρω από το πώς όλα αυτά επηρεάζουν τη χώρα μας και την προοπτική διευθέτησης των εθνικών μας θεμάτων. Άλλωστε ποιος θα τα θυμάται όλα αυτά σε μερικά χρόνια;
