Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να πείσει έναν, αλλά θα έπειθε χιλιάδες;

Στην πολιτική χρειάζεται θάρρος για να πάρεις δύσκολες αποφάσεις και θράσος για να επιβιώσεις. Από το δεύτερο διαθέτει μπόλικο ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος «κατακεραυνώνει» την κυβέρνηση επειδή δεν μπόρεσε, λέει, να πείσει στοχευμένα τους πολίτες που διατηρούν ακόμη επιφυλάξεις να εμβολιαστούν.

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Εδώ δεν μπορεί κοτζάμ αξιωματική αντιπολίτευση να πείσει στοχευμένα έναν άνθρωπο και ζητάει και τα ρέστα.

Και δεν αναφερόμαστε σε έναν οποιονδήποτε πολίτη, αλλά εκείνον που είχε τοποθετήσει αναπληρωτή υπουργό Υγείας. Αλήθεια, αν η πανδημία είχε εμφανιστεί όταν στην κυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, τι πολιτική Υγείας θα ακολουθούσε;

Βάσει αυτών που διαβάζουμε στις ανακοινώσεις του κόμματος και στις δηλώσεις του Παύλου Πολάκη, ας βγάλουμε τον «μέσο όρο». Δεδομένου ότι αποκλείεται να έπειθε όλους τους πολίτες να εμβολιαστούν -δεν το κατάφερε καμία κυβέρνηση πουθενά στον κόσμο-, θα έπρεπε να αποφασίσει τι να κάνει με όσους αρνούνται.

Αφού είναι κατά της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού και κατά των περιοριστικών μέτρων για τους ανεμβολίαστους, θα άφηνε τα πάντα να λειτουργούν ανοικτά για όλους. Είπαμε, δεν του αρέσουν οι διακρίσεις και οι διαχωρισμοί. Υποθέτουμε βέβαια ότι θα κρατούσε τις μάσκες, αλλά σε έναν κλειστό χώρο, όπως τα εστιατόρια, κάποια στιγμή οι μάσκες θα έβγαιναν.

Οταν τα κρούσματα θα αυξάνονταν με πολύ υψηλότερους ρυθμούς από ό,τι σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε και πάλι τη λύση, αρκεί βέβαια να είχε φροντίσει για μια μικρή, πολύ μικρή λεπτομέρεια: Να έχει ανοίξει εκατοντάδες νέα νοσοκομεία και κλινικές, να έχει φτιάξει μερικές δεκάδες χιλιάδες ΜΕΘ και να τις έχει όλες επανδρώσει με προσωπικό και εξοπλισμό. Αλλά ας υποθέσουμε ότι το έκανε και αυτό.

Στο υποθετικό σενάριο «κάθε πόλη και ένα νοσοκομείο», εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα κολλούσαν τον ιό θα έβρισκαν ένα κρεβάτι να νοσηλευτούν. Θα έπρεπε βέβαια να θεραπευτούν κιόλας. Εκεί θα επιστράτευε τα περίφημα μονοκλωνικά αντισώματα που ζητάει διακαώς ο Παύλος Πολάκης.

Ομως και πάλι θα υπήρχε ένα εμπόδιο που θα έπρεπε να ξεπεράσουν, αυτή τη φορά παγκόσμιο: Το γεγονός ότι τα μονοκλωνικά είναι μια θεραπεία σε πρώιμο στάδιο, που μπορεί να εφαρμοστεί σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών, δηλαδή να μη χρειάζονται υποστήριξη με οξυγόνο και να διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να νοσήσουν σοβαρά. Αυτό πώς θα το έλυνε; Θα πίεζε τις πολυεθνικές εταιρίες να τρέξουν πιο γρήγορα; Και με τους υπόλοιπους ασθενείς που δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές για τη συγκεκριμένη θεραπεία; Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να μάθουμε, διότι ακόμα και η προβολή ενός τέτοιου σεναρίου είναι τρομακτική.

 

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.