Ο άριστος και η θυγάτηρ

Γράφει ο Δημοσθένης Δέπος

Έχουμε μια μοριοδότηση, έναν κόουτς, έναν Πρόεδρο, μία θυγατέρα και έναν Υφυπουργό.

Ο νόμος, που δίνει μπόνους 10% επί της βαθμολόγησης στις Πανελλαδικές εξετάσεις, είναι πονηρός κι απευθυνόμενος. Δεν απαιτεί φυσική συμμετοχή στον αγώνα αλλά μόνο δήλωση στο φύλλο και κάθισμα στην άκρη του πάγκου. Δεν απαιτεί αυξημένη συμμετοχή στο πρωτάθλημα παρά μόνο στο 50% των αγώνων συν έναν επιπλέον. Δεν απαιτεί, τέλος, ενεργή παρουσία στις προπονήσεις.

Ο κόουτς είναι ο φουκαράς της υπόθεσης, κάνει ότι του λέει ο Πρόεδρος. Έχει ανάγκη τον παρά και κάνει τα στραβά μάτια. Ωραίος παιδαγωγός κατάτα λοιπά…

Ο Πρόεδρος του σωματείου είναι φιλόδοξος, θέλει κούπες, επιχορηγήσεις, υψηλές γνωριμίες, δόξες. Είναι προσωποποιημένη η κλασσική περίπτωση βλάβης του παραγοντισμού.

Η κόρη – εκ του αποτελέσματος – είναι περιορισμένων δεξιοτήτων αλλά δέσμια μίας αχαλίνωτης οικογενειακής φιλοδοξίας. Μαθήτρια του 10 στα 20, δεν φαίνεται να έπαιρνε μερεμέτι.

Ο Υφυπουργός ανήκει στους “αρίστους”. Η αριστεία στη χώρα μας είναι παραδόξως κληρονομική παρά τους νόμους της φυσικής επιλογής. Έτσι ο Υφυάριστος – παραμερίζοντας στοιχειώδη ηθικό κανόνα – σκέφτηκε, να μπουστάρει το σπλάχνο του εις βάρος άλλων παιδιών τω όντι αρίστων. Χρησιμοποίησε τη θεσμική του θέση για να τάξει στον Πρόεδρο χρήματα όχι δικά του αλλά δικά μας. Υπέβαλε την κόρη του σε ταξίδια για να κάτσει στην άκρη του πάγκου, απομονωμένη σαν χανσενική. Ζήτησε τέλος κι έλαβε τη βεβαίωση από το σωματείο, για να τη χρησιμοποιήσει περαιτέρω η θυγάτηρ, όπερ κι εγένετο.

Ενας Υπουργός έχει υπεραυξημένο αξιολογικό, διοικητικό και διαχειριστικό ρόλο στο δημόσιο βίο. Από τον Υπουργό περνάνε αποφάσεις κι εκτελέσεις, ευθύνες και κονδύλια. Ο Υφυπουργός μας, λοιπόν, δεν μπόρεσε να διακρίνει το ευκρινές: ότι η κόρη του δεν ήταν για Φαρμακευτικές Σχολές και τσάμπα μπήκε στη ταλαιπωρία, στη διακινδύνευση και στη νυν διαπόμπευση. Κατά τα άλλα, ο τύπος αυτός, που στερείται στοιχειώδους κρίσεως κι επαφής με την πραγματικότητα,

διαχειρίζετο δημόσιο χρήμα κι οριοθετούσε στόχους, που αφορούσαν όλους μας…