Η ΝΔ σε παρακμή και η ανάγκη για ηγεσία με πυξίδα

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή, με την εξωτερική πολιτική να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την πορεία της χώρας. Την ίδια στιγμή, το πολιτικό σκηνικό ταλανίζεται από εσωτερικές εντάσεις, με τη Νέα Δημοκρατία να εμφανίζει ρήγματα που δεν μπορούν πλέον να αγνοηθούν. Στο επίκεντρο βρίσκεται η επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να επενδύει περισσότερο στην επικοινωνία παρά στη στρατηγική, γεγονός που όχι μόνο υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της, αλλά δημιουργεί και σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον του κόμματος και της χώρας.

Η κυβέρνηση επιμένει σε μια εξωτερική πολιτική «για τα δελτία ειδήσεων», χωρίς βάθος, χωρίς συνοχή και χωρίς χειροπιαστά αποτελέσματα. Αντί για σταθερότητα, επικρατεί αδράνεια. Αντί για πρόοδο, στασιμότητα. Όσο η ηγεσία επενδύει στην εικόνα, τόσο η χώρα χάνει πολύτιμο χρόνο, εδαφικό, οικονομικό και γεωπολιτικό έδαφος σε ένα διεθνές περιβάλλον που μεταβάλλεται ταχύτατα.

Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, με πρόσφατη τοποθέτηση του, ανέδειξε εύστοχα αυτή την αδυναμία. Η ΝΔ δεν παράγει στρατηγική, απλώς αναπαράγει κλισέ περί «σταθερότητας» και «παγκόσμιας αναγνώρισης», ενώ τα μεγάλα εθνικά ζητήματα μένουν μετέωρα. Η κριτική του δεν αποτελεί μια απλή διαφωνία, αλλά αποκαλύπτει επικίνδυνη αδράνεια που υπονομεύει το μέλλον της χώρας.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό κενό, οι φήμες για την ίδρυση νέου κόμματος με άξονα τον Αντώνη Σαμαρά αποκτούν ξεχωριστή σημασία. Η καθυστέρηση της επίσημης ανακοίνωσης τροφοδοτεί συζητήσεις, αλλά και αναμονή. Το νέο εγχείρημα φιλοδοξεί να εκφράσει όσους νιώθουν ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Η ίδια η συζήτηση για νέο κόμμα αποκαλύπτει το βάθος της κρίσης στη ΝΔ. Η ΝΔ παραμένει ισχυρή στα χαρτιά, αλλά ολοένα πιο αδύναμη στην ουσία της πολιτικής της.

Η δε διαγραφή Σαμαρά από τη ΝΔ και η συντονισμένη προπαγάνδα εναντίον του αποτελούν ένδειξη πολιτικής αμηχανίας. Αντί η κυβέρνηση να απαντήσει επί της ουσίας, καταφεύγει σε προσωπικές επιθέσεις, ανούσιες κατασκευές και συκοφαντικές εκστρατείες. Όμως η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Τέτοιες τακτικές δεν κρύβουν ούτε την αποτυχία της πολιτικής ούτε την ανάγκη για σοβαρή εθνική στρατηγική.

Δεν πρέπει να υποτιμάται ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης ίσως βλέπει αυτή τη συζήτηση για νέο κόμμα και ως «βαλβίδα διαφυγής» από τη δυσμενή θέση στην οποία έχει περιέλθει – θέση για την οποία ο ίδιος ευθύνεται απολύτως. Είναι μια παλιά τακτική. Όταν χάνει τον έλεγχο, να αφήνει να αιωρείται το ενδεχόμενο διάσπασης ή ανασύνθεσης, ώστε να διαπραγματεύεται τον πολιτικό του ρόλο.

Από την άλλη, ο Αντώνης Σαμαράς, αν υπάρχει κάτι για το οποίο θα μπορούσε να δώσει εξήγηση, αυτό είναι η στήριξή του στον Κυριάκο Μητσοτάκη για να γίνει πρωθυπουργός. Έδωσε εμπιστοσύνη σε έναν ηγέτη που, όπως φαίνεται σήμερα, αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων, χωρίς πυξίδα, χωρίς στρατηγική, χωρίς ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο. Αυτό ίσως φαίνεται σαν ένα «βάρος» που του καταλογίζεται. Όμως κάθε ηγετική επιλογή λαμβάνεται με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας εκείνη τη στιγμή. Και οι αποφάσεις αυτές δεν κρίνονται εκ των υστέρων, αλλά από την πρόθεση να υπηρετηθεί η χώρα με αίσθημα ευθύνης και πατριωτισμού.

Ο ίδιος ο Σαμαράς, στα 73 του, δεν έχει τίποτα να αποδείξει ούτε να διεκδικήσει. Υπήρξε υπουργός, αρχηγός κόμματος, πρωθυπουργός. Δεν επιζητεί καρέκλες, ούτε κινείται από ρεβανσισμό. Αν ήθελε εκδίκηση, θα την είχε επιδιώξει όταν διέθετε ενεργό πολιτικό κεφάλαιο. Η ενδεχόμενη ίδρυση νέου κόμματος δεν θα είναι πράξη προσωπικής φιλοδοξίας, αλλά κίνηση ευθύνης για την πατρίδα. Γιατί βλέπει ότι η ΝΔ έχει εγκαταλείψει τις αρχές της, απομακρύνθηκε από την κοινωνική της βάση και λειτουργεί μόνο με όρους επικοινωνίας.

Η «καθυστέρηση» στην ανακοίνωση δεν είναι αδυναμία. Η ίδρυση ενός κόμματος είναι εύκολη. Το δύσκολο είναι να αποδείξεις γιατί είναι απαραίτητο για τη χώρα και όχι για προσωπικά οφέλη. Το πραγματικό τεστ είναι να φανεί πως αυτό το κόμμα δεν γεννιέται από πολιτική ευκαιρία, αλλά από εθνική ανάγκη.

Στην κρίσιμη συγκυρία που διανύει η χώρα, η Ελλάδα χρειάζεται πολιτική ηγεσία που θα υπερβαίνει τα επικοινωνιακά σόου και θα χαράσσει ουσιαστική στρατηγική, εξασφαλίζοντας σταθερότητα με χειροπιαστά αποτελέσματα, πάντα με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας. Σε αυτό το πλαίσιο, η δημιουργία ενός νέου κόμματος υπό τον Αντώνη Σαμαρά μπορεί να αποτελέσει σημαντική συμβολή. Η παρουσία του δεν θα είναι προϊόν προσωπικής φιλοδοξίας, αλλά έκφραση εθνικής ευθύνης και στρατηγικού οράματος.

Αν επιβεβαιωθεί, θα σηματοδοτήσει μια πολιτική κίνηση με μακροπρόθεσμη αξία, υπενθυμίζοντας ότι η πολιτική είναι προπάντων υπηρεσία προς την πατρίδα και, δευτερευόντως, προσωπική πορεία.