Η κυριαρχία δεν είναι θέμα απόφασης, είναι όρος ύπαρξης

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η Ελλάδα δεν απειλείται μόνο. Αποσταθεροποιείται. Και κανείς δεν αποφασίζει.

Με αφορμή την εκρηκτική αύξηση των μεταναστευτικών ροών από τη Λιβύη, είναι ώρα να σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε. Η απουσία ενός συνεκτικού εθνικού σχεδίου, σε συνδυασμό με τη μονόπλευρη αφήγηση των κυβερνητικών κονδυλοφόρων, επιβάλλει να ανοίξει επιτέλους μια σοβαρή, ειλικρινής και εθνικά υπεύθυνη συζήτηση. Όχι άλλη ευαισθησία χωρίς κυριαρχία. Όχι άλλη ηθική, χωρίς εθνική ισχύ.

Το μεταναστευτικό δεν είναι απλώς ανθρωπιστικό ζήτημα. Είναι εργαλείο. Και κάθε εργαλείο έχει χέρι που το κρατά και στόχο που σημαδεύει. Όταν ένα κράτος εργαλειοποιεί ανθρώπινες ψυχές για να εκβιάσει ένα άλλο, τότε δεν μιλάμε για κρίση. Μιλάμε για επίθεση. Υβριδική, πολυεπίπεδη, διαρκή. Και απέναντι στην επίθεση δεν απαντάς με διακηρύξεις, Δελτία Τύπου και ευρωπαϊκή «κατανόηση». Απαντάς με αποτροπή, κυριαρχία και στρατηγική.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω. Αντιθέτως, πορεύεται για έκτο συνεχόμενο έτος με ένα μείγμα πολιτικής ορθότητας, διοικητικής ατολμίας και χρηματοδοτούμενης «ευαισθησίας». Και το χειρότερο… συνεχίζει να φέρεται σαν να πιστεύει ότι το δίκαιο είναι ισχυρότερο από τη γεωπολιτική. Δεν είναι.

Το διεθνές δίκαιο ισχύει όταν οι συσχετισμοί το επιτρέπουν. Η γεωπολιτική είναι μεγαλύτερη ως μέγεθος επιρροής. Και οι πυλώνες που την καθορίζουν -η θέση, η ισχύς, τα συμφέροντα- είναι πιο σταθεροί από τις παραγράφους οποιασδήποτε διεθνούς σύμβασης. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, δεν προστατεύει την πατρίδα. Την εκθέτει.

Γιατί λοιπόν, δεν έχει θεσμοθετηθεί Ζώνη Απόλυτης Αποτροπής στο Λιβυκό; Η Λιβύη έχει καταστεί de facto εχθρικό καθεστώς, με καταγεγραμμένη δράση αποσταθεροποίησης. Γιατί δεν έχουμε θωρακίσει τα θαλάσσια σύνορά μας με επιχειρησιακούς όρους αποτροπής;

Γιατί δεν έχουν γίνει μαζικές επιστροφές; Όχι μόνο δεν εφαρμόζονται οι συμφωνίες επαναπροώθησης, αλλά ούτε και επιδιώκονται. Αντίθετα, διατηρείται ένα καθεστώς ημι-μονιμότητας, νομιμοποιημένο από τη σιωπή.

Γιατί δεν έχει ανασταλεί το άσυλο για χώρες χωρίς εμπόλεμη κατάσταση; Το άσυλο έχει μετατραπεί σε διάδρομο παραμονής, όχι προστασίας. Το δίκαιο έχει γίνει γκρίζο καταφύγιο της αδράνειας.

Γιατί δεν κόβονται τα κίνητρα της παράνομης παραμονής; Αντί να αποθαρρύνει, η κυβέρνηση ενισχύει – με επιδόματα, στέγαση, πρόσβαση, επιείκεια – το αφήγημα ότι η Ελλάδα είναι η χώρα όπου «κάπως θα τα καταφέρεις».

Γιατί de facto αποστρατικοποιούνται τα νησιά-πύλες εισόδου; Την ώρα που η πίεση έρχεται από ανατολάς και νότο, η χώρα εσωτερικεύει τη λογική της “αποκλιμάκωσης”. Στην πραγματικότητα: της εγκατάλειψης.

Γιατί η Ελλάδα δεν πρωτοστατεί στη δημιουργία Ασφαλών Ζωνών στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή; Αντί να απαιτείται η εσωτερική απορρόφηση, πρέπει να ενισχυθεί η εξωτερική ανάσχεση. Εκεί όπου ξεκινά η κρίση. Εκεί όπου ο ανθρωπισμός έχει ακόμα γεωγραφία.

Και αντί αυτών, τι κάνει η κυβέρνηση; Επενδύει στην πολιτική ορθότητα, διαχειρίζεται κοινοτικά κονδύλια για να χτίσει «ευαισθησία», και παραδίδει τον έλεγχο του αφηγήματος σε ΜΚΟ και οργανώσεις που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα όχι ως κράτος, αλλά ως ζώνη διέλευσης.

Αυτό δεν είναι ρεαλισμός. Είναι συνενοχή.

Η Ελλάδα δεν είναι αποθήκη ψυχών, ούτε «χώρα διερχομένων». Είναι -ή οφείλει να είναι- κυρίαρχο κράτος. Και το δίκαιο, όπως και οι συμμαχίες, αφορούν τους ίσους ή ισοδύναμους. Όποιος δεν διασφαλίζει την ισοδυναμία, ακυρώνει το ίδιο το δικαίωμα επίκλησης του δικαίου.

Η εθνική ασφάλεια δεν είναι τεχνικό πεδίο. Δεν είναι ούτε πρόγραμμα, ούτε workshop. Είναι όρος επιβίωσης. Και αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα απειλείται υπαρξιακά. Από δυνάμεις εκτός, και από επιλογές εντός.

Όποιος δεν το βλέπει, είτε δεν θέλει να το δει, είτε έχει άλλες προτεραιότητες. Όχι εθνικές. Άλλες.

Ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε:
Αν θέλουμε Κράτος ή Επικράτεια.
Αν θέλουμε Πατρίδα ή Αφήγημα.

Αλλιώς, ας το πούμε καθαρά… απλώς παριστάνουμε την Ελλάδα.