Η κρίση του ΟΠΕΚΕΠΕ και η εικόνα μιας χώρας χωρίς στρατηγική και σταθερές αρχές

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η χώρα βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο μιας σκανδαλώδους υπόθεσης, αυτή τη φορά με αφορμή την εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Πρόκειται για μια εικόνα που επαναλαμβάνεται, με σκάνδαλα που εντοπίζονται και αναδεικνύονται στο προσκήνιο, αλλά και με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να παραμένει αδρανής ή, τουλάχιστον, να ακολουθεί την τακτική της αδιαφορίας ή της μεθοδευμένης «εκτόνωσης» του ζητήματος. Η εικόνα αυτή δημιουργεί σοβαρές αμφιβολίες για τη δυνατότητα της κυβέρνησης να επαναφέρει τη χώρα σε τροχιά κανονικότητας και ευημερίας.

Η πολιτική κατάσταση της χώρας μπορεί να παρομοιαστεί με τη φιλοσοφία που έχει διαμορφωθεί γύρω από τα «παραθυράκια» και τις σκοτεινές διαδρομές που αφήνονται ανοιχτές εσκεμμένα, προκειμένου να καταστρατηγηθούν οι νόμοι και να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Όταν τα κενά του συστήματος εκμεταλλεύονται από λίγους «ημέτερους» που απολαμβάνουν την ασυλία τους, δημιουργείται μια «παράλληλη πραγματικότητα», όπου η διαφθορά και η ατιμωρησία έχουν τον πρώτο λόγο. Τα παραθυράκια που αφήνονται ανοικτά είναι οι «όροι» της παρακμής, δηλαδή, η αποδοχή του αυτονόητου, της παρανομίας ως κανονικότητας.

Αυτή η νοοτροπία επηρεάζει τη λειτουργία του κράτους σε όλα τα επίπεδα, ξεκινώντας από τη διοίκηση. Πως μπορεί να επιτευχθεί η αναγκαία διαφάνεια και η ορθή διαχείριση, όταν η ίδια η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να διαμορφώσει μία συνεκτική στρατηγική και μια αποτελεσματική διοίκηση; Η αίσθηση της «τσαπατσουλιάς», της βιασύνης και του επιφανειακού ενθουσιασμού είναι διαρκής, αλλά μόλις φτάσουμε στη στιγμή της δράσης, βλέπουμε τα αποτελέσματα, προβλήματα που παραμένουν ανοιχτά και απρογραμμάτιστα. Χρειάζεται σοβαρός προγραμματισμός και ικανότητα από τη διοίκηση για να οδηγήσουμε τη χώρα σε μια πορεία σταθερότητας και ανάπτυξης. Χρειάζεται στρατηγική, όχι τσαπατσουλιά.

Η κριτική δεν περιορίζεται στην έλλειψη οργάνωσης. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι, όπως δείχνουν οι εξελίξεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι άνθρωποι που τη στηρίζουν δεν φαίνεται να έχουν τη βάση της σοβαρότητας και της συνέπειας. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα μιας χώρας που προσπαθεί να κάνει «μπαλώματα» σε κατεστραμμένα κομμάτια της πολιτικής και διοικητικής μηχανής. Κανένα σοβαρό σχέδιο δεν υπάρχει, μόνο προχειρότητα και αβεβαιότητα.

Αν η κυβέρνηση δεν κατανοήσει ότι απαιτείται κάτι παραπάνω από απλούς ενθουσιασμούς και προεκλογικές υποσχέσεις για να οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα εποχή, τότε η αποτυχία της θα είναι αναπόφευκτη. Και αν κάποιοι νομίζουν ότι η φιλοδοξία για την εξουσία είναι αρκετή για να κυβερνήσουν τη χώρα, τότε το παράδειγμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι τραγικά διαφωτιστικό. Η πολιτική χωρίς αγάπη για τον τόπο, χωρίς αφοσίωση και ανιδιοτέλεια, είναι καταδικασμένη.

Η πολιτική του «παραθυρακίου» και της «μπαλωματικής» διοίκησης μας φέρνει αντιμέτωπους με την πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας ως μια χώρα σε κρίση, όπου οι πολιτικοί παλμοί διαταράσσουν συνεχώς το σύστημα, και οι άνθρωποι με προσόν την ακόρεστη φιλοδοξία κυριαρχούν, εις βάρος του λαού και των συμφερόντων του. Το ερώτημα είναι αν τελικά αυτή η διακυβέρνηση θα καταφέρει να αναγνωρίσει ότι η μόνη ελπίδα για τη χώρα βρίσκεται στο να σταθεί με σοβαρότητα απέναντι στα προβλήματα και να σταματήσει να τα καλύπτει κάτω από το χαλί.

Η χώρα χρειάζεται ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και ανθρώπους που να αγαπούν πραγματικά τον τόπο τους, που να έχουν επίγνωση των δυνατοτήτων τους και να είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για το καλό του κοινού συμφέροντος. Χωρίς αυτές τις θεμελιώδεις αξίες, η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι καταδικασμένη να παλεύει με τα ίδια προβλήματα, διαρκώς σε μία κατάσταση αποσταθεροποίησης και αναξιοπιστίας.