Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν (I)
Γράφει ο Ρένος Δούκας *
Η εβδομαδιαία «Ανασκόπηση» του Πρωθυπουργού έχει καταστεί μια τακτική τελετουργία προβολής -όχι της χώρας, αλλά μιας προσεκτικά κατασκευασμένης εκδοχής της. Ένα λογοτεχνικό επιμύθιο εξουσίας, όπου η πραγματικότητα λειαίνεται, αποσιωπάται ή διαστρέφεται, προκειμένου να διατηρηθεί το προσωπείο μιας Ελλάδας που ευημερεί… κυρίως -ή καλύτερα, μόνο- στο Excel.
Η ανασκόπηση δεν είναι πλέον εργαλείο ενημέρωσης, είναι σκηνογραφία. Όπως το σκηνικό σε ένα θέατρο που αλλάζει μεθοδικά, ώστε να μην καταρρεύσει το έργο από την αμηχανία του κεντρικού ρόλου. Γι’ αυτό και ο αντίλογος θα γίνεται σταθερά. Για να επιστρέφει ο πολιτικός λόγος στα θεμέλιά του, στην κρίση και την ευθύνη.
Έξι χρόνια μετά, η εξουσία έχει τον χρόνο που χρειάζεται για να κριθεί. Όχι από τις εξαγγελίες, αλλά από το αποτύπωμα. Και το αποτύπωμα είναι ανεξίτηλο. Μια χώρα που πέρασε από κρίση σε κρίση, χωρίς να περάσει ποτέ στην αναγέννηση. Όχι γιατί οι προκλήσεις ήταν ανυπέρβλητες, αλλά γιατί η διαχείρισή τους περιορίστηκε σε μια επικοινωνιακή μέριμνα υψηλής αισθητικής και χαμηλής ουσίας. Και κάπως έτσι βαφτίζει το αυτονόητο ως «μεταρρύθμιση», θεωρεί την απραξία «στρατηγική ψυχραιμία» και συγκαλύπτει τα λάθη με ελεγχόμενες «ανασκοπήσεις».
Η «ανάπτυξη» προβάλλεται με αυτοπεποίθηση, αλλά εξανεμίζεται στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Ο πληθωρισμός βαραίνει πιο πολύ από κάθε στατιστικό γράφημα. Τα επιδόματα πολλαπλασιάζονται, όχι ως κοινωνική μέριμνα, αλλά ως προσωρινή σιωπή. Η πολιτική υποκαθίσταται από κουπόνια… το «πέρασμα» από τη φτώχεια στην υποταγή. Ενδιάμεσος σταθμός, αξιοπρέπεια υπό προθεσμία.
Το εμπορικό ισοζύγιο καταρρέει, η εγχώρια παραγωγή φυλλοροεί. Εισάγουμε την τροφή μας, την τεχνολογία μας, την προοπτική μας. Εξάγουμε αριθμούς, διαγράμματα και PowerPoint. Αυτός δεν είναι οικονομικός σχεδιασμός, είναι μακιγιάζ στο πρόσωπο της εξάρτησης.
Η μείωση της ανεργίας συνοδεύεται από έκρηξη επισφάλειας. Freelancers με τιμολόγια φαντάσματα, νέοι με δύο δουλειές των 500 ευρώ, και μια αγορά εργασίας που τιμωρεί την εξειδίκευση αντί να την επενδύει. Οι σταθερές θέσεις απουσιάζουν, παρόντες μόνο οι αριθμοί που τις υποδύονται. Μοντέλο ασταθές, επισφαλές και αναντίστοιχο της ισχυρής, σύγχρονης και παραγωγικής Ελλάδας που υποσχεθήκατε.
Το «Ελλάδα 2.0» είναι τίτλος, όχι στρατηγική. Έργα εγκαινιάζονται, αλλά δεν υπηρετούν κανέναν. Γραμμές σχεδιάζονται, αλλά δεν καταλήγουν πουθενά. Αναπτύσσεται το κέλυφος, αλλά όχι το περιεχόμενο. Η καινοτομία ευφημίζεται μα η ουσία αναβάλλεται.
Στην τάξη και την ασφάλεια, ο κάποτε θεσμικός πυλώνας της παράταξης υποσκάπτεται εκ των έσω. Κυκλώματα, σιωπές, συμβιβασμοί. Τα κυκλώματα στο Μαυρομάτι, οι εκβιασμοί, οι υποκλοπές είναι το αποδεικτικό της ενοχής του μηχανισμού. Ό,τι αποκαλύπτεται, πρώτα είχε κανονικοποιηθεί.
Η πράσινη μετάβαση εξελίχθηκε σε βιαστικό άλμα χωρίς δίκτυ ασφαλείας. Ενεργειακή πολιτική που μετατρέπει τη μετάβαση σε απώλεια, για το νοικοκυριό, τον αγρότη, τη μικρή επιχείρηση. Πράσινοι αριθμοί με γκρίζα υλικά.
Οι μεταρρυθμίσεις, όπου γίνονται, θυμίζουν περισσότερο πειραματισμούς στο εργαστήριο της εξουσίας. Αποσπασματικές ρυθμίσεις, χωρίς θεσμικό βάθος και διοικητικό έρεισμα. Μεταρρυθμίσεις με την ημερομηνία λήξης ήδη τυπωμένη στο περιθώριο. Κατά τα λοιπά αυτό βαπτίζεται -και κάποιοι βαυκαλίζονται ότι είναι- Εθνική Στρατηγική!
Για το Άγιο Όρος… Ναι, είναι τόπος εσωτερικής σιγής και διαύγειας. Αλλά στην πολιτική, η περισυλλογή δεν είναι υποκατάστατο της ευθύνης. Δεν χρειάζεται μόνο να σκέφτεσαι, χρειάζεται και να δρας. Όχι περιστασιακά, αλλά με συνέπεια. Όχι με όρους μοναχού, αλλά με μέτρο δημοσίου ανθρώπου.
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι επικοινωνιακή φιγούρα. Είναι ιστορικός σχηματισμός με θεσμικό βάθος. Και δεν της αξίζει να εκφυλίζεται σε δομή παραγωγής λόγων κενών περιεχομένου. Όποιος την υπηρετεί, οφείλει να γνωρίζει ότι δεν την κληρονόμησε, την οφείλει.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από παρουσιάσεις. Έχει ανάγκη από πράξεις. Η ιστορία δεν μετρά τις αναρτήσεις. Μετρά το κόστος των αποφάσεων, και το θάρρος εκείνων που τις αναλαμβάνουν.
Η ώρα της κρίσης πλησιάζει. Όχι για τα λόγια, για τα έργα. Και κυρίως, για τις σιωπές.
* Αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής με μακρόχρονη εμπειρία. Εστιάζει στην κριτική ανάγνωση της πολιτικής σκηνής με έμφαση στη δημοκρατική παράδοση. Γνωστός για τον οξύ και προσεκτικό λόγο του, συχνά σχολιάζει τις εξελίξεις με αναλυτικό και καυστικό ύφος, χωρίς να χάνει την πολιτική ευπρέπεια και σοβαρότητα.
