Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν VI

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η εβδομαδιαία αποτίμηση της κυβέρνησης φιλοτεχνεί εικόνα σταθερότητας και αποτελεσματικότητας. Η χώρα όμως δεν αποτιμάται σε δελτία. Αποτιμάται στο πεδίο. Ενισχύεται η εθνική ασφάλεια. Θωρακίζεται η κυριαρχία. Μετασχηματίζεται το παραγωγικό υπόδειγμα. Λειτουργούν οι θεσμοί με ανεξαρτησία. Εκεί κρίνεται η ουσία και εκεί η συζήτηση γίνεται απαιτητική.

Η συνάντηση στην Άγκυρα με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρουσιάστηκε ως βήμα σταθερότητας. Σταθερότητα χωρίς σαφή όρια όμως καταλήγει σε συνήθεια. Η Τουρκία διατηρεί το casus belli. Αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα. Επαναφέρει ζητήματα μειονότητας. Σε αυτό το περιβάλλον, οι ανοιχτοί δίαυλοι δεν αρκούν. Διάλογος προϋποθέτει αποτρεπτική ισχύ, ρητές κόκκινες γραμμές και αταλάντευτη προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο. Η γεωγραφία επιβάλλει συνύπαρξη. Η Ιστορία επιβάλλει εγρήγορση. Η εθνική αυτοπεποίθηση δεν είναι σύνθημα. Είναι σταθερή στρατηγική στάση.

Στην οικονομία, η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας. Η ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων αποκτά νόημα μόνο όταν ο εργαζόμενος διατηρεί αγοραστική δύναμη. Όταν ο μισθός εξανεμίζεται από ακρίβεια και φορολογική πίεση, οι διακηρύξεις δεν αρκούν. Η φιλεργατική πολιτική μετριέται στο διαθέσιμο εισόδημα, στην ασφάλεια της εργασίας, στη σταθερότητα προοπτικής. Το παραγωγικό μοντέλο παραμένει υπερβολικά εξαρτημένο από τουρισμό και κατανάλωση. Η βιομηχανική βάση παραμένει αδύναμη. Η μεταποίηση δεν ενισχύεται ουσιαστικά. Η στρατηγική αυτάρκειας σε κρίσιμους τομείς απουσιάζει. Οι εγκρίσεις επενδυτικών σχεδίων και οι αριθμοί του Αναπτυξιακού Νόμου αποκτούν αξία μόνο όταν οδηγούν σε διαρθρωτική μεταβολή. Διαφορετικά ανακυκλώνουν επιδοτήσεις χωρίς να οικοδομούν εθνικό πλούτο.

Τα έργα υποδομής, όπως η Γραμμή 4 του Μετρό στην Αθήνα και το νέο αεροδρόμιο στο Ηράκλειο της Κρήτης, είναι αναγκαία. Η ανάπτυξη όμως δεν είναι τελετή εγκαινίων. Είναι τήρηση χρονοδιαγραμμάτων, πειθαρχία προϋπολογισμών και κυρίως σύνδεση με νέο παραγωγικό υπόδειγμα. Αν οι υποδομές δεν υπηρετούν εξαγωγική δυναμική και εθνική ανθεκτικότητα, παραμένουν νησίδες προόδου μέσα σε οικονομία που δεν μετασχηματίζεται.

Στη φοροδιαφυγή και στο οργανωμένο έγκλημα, οι επιτυχίες της ΑΑΔΕ και της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος είναι θετικές. Η μάχη όμως δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Όταν υποθέσεις με πολιτικές προεκτάσεις καθυστερούν ή θολώνουν, όταν η κοινωνία αμφιβάλλει για την πλήρη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, το αίσθημα δικαίου τραυματίζεται. Οι θεσμοί οφείλουν όχι μόνο να λειτουργούν αλλά και να εμπνέουν εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη θεμελιώνεται σε διαφάνεια, λογοδοσία και ουσιαστική διάκριση εξουσιών. Δεν οικοδομείται με επικοινωνιακή διαχείριση.

Στον πολιτισμό και στην ταυτότητα, η στήριξη της ελληνικής γλώσσας μέσω του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας και η αποκατάσταση στο Τατόι αποκτούν νόημα μόνο όταν εντάσσονται σε συνεκτική στρατηγική. Η γλώσσα και η Ιστορία δεν είναι επετειακό υλικό. Είναι πυλώνες εθνικής συνείδησης. Χωρίς σοβαρή παιδεία, χωρίς συνεκτική πολιτιστική πολιτική και χωρίς σεβασμό στην ιστορική αλήθεια, τα έργα παραμένουν διαχειριστικές παρεμβάσεις χωρίς βάθος.

Το ζητούμενο δεν είναι ο αριθμός των συναντήσεων ούτε οι προκηρύξεις διαγωνισμών ούτε οι εξαγγελίες επενδύσεων. Το ζητούμενο είναι αν διαμορφώνεται σαφής εθνική στρατηγική. Αν ενισχύεται η αποτρεπτική ισχύς. Αν μετασχηματίζεται το παραγωγικό μοντέλο ώστε να παράγει πλούτο και αυτάρκεια. Αν οι θεσμοί λειτουργούν ανεπηρέαστοι από πολιτικές σκοπιμότητες. Αν η επικοινωνία υπηρετεί την αλήθεια.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από αφήγημα επιτυχίας. Έχει ανάγκη από σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης. Με πατριωτική ευθύνη, οικονομική σοβαρότητα και θεσμική καθαρότητα. Μόνο τότε η σταθερότητα αποκτά περιεχόμενο και η πρόοδος παύει να είναι εικόνα.