Η ένοχη ανοχή

Γράφει ο Δημοσθένης Δαββέτας Καθηγητής Φιλοσοφίας της Τέχνης, ποιητής, εικαστικός, γεωπολιτιστικός αναλυτής

Είναι πολλοί αυτοί που, εξηγώντας εδώ και χρόνια τις βάρβαρες επιθέσεις των ισλαμιστών, εύρισκαν ως βασικό επιχείρημα, ότι ήταν μοναχικοί “λύκοι”, οι οποίοι, ουσιαστικά είχαν μόνο ψυχιατρικά προβλήματα. Κι ότι ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο δεν θα ‘πρεπε να μεγαλοποιηθει η Α ή Β δολοφονική τους πράξη, γιατί τότε υπήρχε κίνδυνος ισλαμοφοβίας ή ρατσισμού ή ξενοφοβίας. Έτσι υπήρξε μια συνεχόμενη” ανοχή” , αντιδράσεις κυρίως λεκτικές και αναβλητικές , απέναντι σε μια σειρά ισλαμιστικών θηριωδιών.

Ακόμη κι αν κάποιες δικαστικές ποινές, ειδικά στην Γαλλία ανακοινώνονταν ηχηρά βαριές, δεν υλοποιούνται γιατί σε πολλές περιπτώσεις οι δικαστές κι οι νόμοι ηρεμούσαν τα πράγματα.

Όλοι κατά βάθος πίστευαν ότι μετά την ήττα του ισλαμικού Κράτους και μια σειρά προστατευτικών μέτρων ο τρομοκρατικος κίνδυνος θα μειωνόταν. Αποδείχτηκε αφελής αυτή η ανοχή. Γιατί τα γεγονότα τη διέψευσαν.

Το αποκορύφωμα ήταν ο αποκεφαλισμός του καθηγητή στην Γαλλία. Το ποτήρι ξεχείλισε.

Αν κάποιος διαβάσει δηλώσεις πολιτικών ή ακούσει συζητήσεις στην τηλεόραση, θα διαπιστώσει ότι πλέον τίθενται υπό αμφισβήτηση βασικές αρχές της ως τώρα Δημοκρατίας της ανοχής που κυριαρχούσε στην Γαλλία. Αλλαγή του πολιτικού ασύλου, προληπτικές φυλακίσεις, κλείσιμο τεμένων (αυτό του Pantin), δίκες σ’ όσους σχολιάζουν θετικά τρομοκρατικά εγκλήματα, έλεγχος σε προφίλ fb, απαγόρευση σαλαφισμού, κλείσιμο κορανικών σχολίων, όχι εύκολα βίζα σε ασυνόδευτους ανήλικους καθότι πολλοί απ’ αυτούς δηλώνουν ψεύτικη ηλικία και μετά δολοφονούν, αυστηρότερους ελέγχους στο αν είναι κάποιος ή όχι πρόσφυγας, υποχρεωτική κοσμική εκπαίδευση σ’ όλους, επιλογή ιμάμηδων μόνο από το Γαλλικό κράτος, άρνηση χρηματοδότησης ξένων κρατών σε ισλαμικά κέντρα η σπουδές και βέβαια πολλές, πραγματικές κι όχι επιλεκτικές απελάσεις.

Όλ’ αυτά κι άλλα πολλά δείχνουν το κλίμα “πολέμου” που κυριαρχεί στην Γαλλία. Οι Γάλλοι, έστω κι αργά δείχνουν αγριεμένοι. Και κατηγορούν όλους εκείνους που εύκολα κολλούν σε κάποιον την ρετσινιά περί ρατσισμού η ισλαμοφοβίας.

Παρά τις διαφορετικές προτάσεις που έχουν πέσει στο πολιτικό τραπέζι (μέχρι κι αλλαγή ποινικού Κώδικα ή συνταγματικών άρθρων ακούγεται) σ’ ένα σημείο όλες οι φωνές συγκλίνουν. Κι αυτό είναι το μεταναστευτικό. Λιγότεροι μετανάστες φωνάζουν οι Γάλλοι. Κι όσοι μπαίνουν στην χώρα θα πρέπει να πληρούν ωμά όλα τ’ απαραίτητα στοιχεία. Όχι άλλη ενοχή ανοχή, ακούς από παντού. Ανοχή μηδέν είναι η κεντρική ιδέα των λεγόμενων.

Τι απ’ όλα αυτά που ακούγονται θα γίνει; Περιμένουν όλοι από στιγμή σε στιγμή τις νέες ανακοινώσεις του προέδρου Μακρόν. Περιμένοντας όμως νιώθεις τον κόσμο να ζει ανάμεσα σε φόβο,οργή, περηφάνεια κι αναζήτηση εκ νέου της Γαλλικής αξιοπρέπειας και περηφάνειας. Το τρίπτυχο της Γαλλικής επανάστασης ” ελευθερία-ισότης-αδελφότης ” βρίσκεται σε δοκιμασία. Αυτό που ζητούν πια όλοι είναι μια νέα ερμηνεία του διαφωτισμού, λιγότερο ονειροπόλα κι ουτοπική. Λιγότερο θεωρητική και μεγαλόστομη. Περισσότερο όμως ρεαλιστική. Είναι καιρός κι η Γαλλία κι η Ευρώπη, να δουν τα προβλήματα της ασφάλειας, της ταυτότητας και του μεταναστευτικού κατά πρόσωπον. Να μην κρύβονται πίσω από το δάχτυλό μιας πεπαλαιωμένης και νοσταλγικής ερμηνείας του ανθρωπισμού, αλλά να δουν κατάματα την πραγματικότητα. Όχι άλλες “ενοχές” ανοχές ζητά ο Γαλλικός λαός και κατ’ επέκταση ο Ευρωπαϊκός.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.