Η Νέα Δημοκρατία της Συμπερίληψης και των Woke Χαμόγελων

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Αν κάποιος έψαχνε το παράδειγμα ενός κόμματος που έχει ξεχάσει τις ρίζες του, εγκαταλείψει το ιδεολογικό του στίγμα και αφιερώσει κάθε προσπάθεια στο να μην προσβάλει κανέναν, δεν χρειάζεται να κοιτάξει μακριά. Η Νέα Δημοκρατία υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει γίνει το ζωντανό υπόδειγμα «συμπερίληψης». Ένα κόμμα που προτιμά τα woke χειροκροτήματα, τον δικαιωματισμό και την επίδειξη πολιτικής ορθότητας από το να υπηρετεί στρατηγική, αξίες και εθνικό σχέδιο.

Το πρόβλημα δεν είναι τα νέα κόμματα που εμφανίζονται, αλλά η κατάσταση μέσα στο ίδιο το κόμμα και η ηγεσία του. Η επιλογή του Μητσοτάκη να εγκαταλείψει τον ιδεολογικό πυρήνα της παράταξης και να επενδύσει σε μια αόριστη «κεντρώα διεύρυνση», που θυμίζει περισσότερο σχολείο πολιτικής ορθότητας παρά κόμμα εξουσίας, έχει μετατρέψει τη ΝΔ σε κόμμα χωρίς στίγμα, χωρίς όραμα και χωρίς αξίες. Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά και η ψυχρή σχέση με τον Κώστα Καραμανλή αποδεικνύουν ότι η ηγεσία επιλέγει να αποκόψει τις ρίζες της παράταξης αντί να τις ανανεώσει, προτιμώντας να μοιράζει «συμπεριληπτικά» χειροκροτήματα σε κάθε τάση της πολιτικής μόδας.

Η κυβερνητική πολιτική, από τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών και του μεταναστευτικού μέχρι την οικονομική στρατηγική που περιορίζεται σε φόρους και επιδοματικές λύσεις, δείχνει ότι η ΝΔ έχει μετατραπεί σε μηχανισμό εξουσίας χωρίς στρατηγική και εθνικό σχέδιο. Αντί να έχει όραμα και αρχές, προτιμά να «αγκαλιάζει» τάσεις, να εκφωνεί υποκλίσεις σε κάθε κοινωνική ομάδα και να εμφανίζεται woke και συμπεριληπτική. Η πολιτική αποφασιστικότητα έχει αντικατασταθεί από μία συνεχόμενη φιλολογία περί «ισότητας», «αντιρατσισμού» και «δικαιωμάτων», σαν να προσπαθεί να κερδίσει το χειροκρότημα κάθε μικρής ομάδας, ενώ οι πραγματικές προκλήσεις μένουν ανεπίλυτες.

Η Νέα Δημοκρατία υπό αυτή την ηγεσία έχει γίνει ένα κόμμα που κρατιέται μόνο από μηχανισμούς, πελατειακές σχέσεις και πολιτικές σκοπιμότητες, με κύριο γνώρισμα τη φροντίδα να μην προσβληθεί κανείς, αντί να υπηρετεί το κοινό καλό. Οι πολίτες βλέπουν όχι ένα κόμμα αξιών, αλλά ένα κόμμα που θυσιάζει το όραμα και τις αρχές στον βωμό της συμπερίληψης και των woke χαμόγελων.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ίδρυση νέων κομμάτων δεν είναι απλώς αναγκαία, είναι η αναπνοή που λείπει από το πολιτικό σύστημα. Ιδιαίτερα η εμφάνιση ενός νέου δεξιού κόμματος μπορεί να επαναφέρει το συντηρητικό-πατριωτικό στίγμα, να δώσει φωνή στους πολίτες που νιώθουν εγκαταλειμμένοι, να ανακόψει τον λαϊκισμό και να περιορίσει τη δυναμική των κομμάτων διαμαρτυρίας που εκμεταλλεύονται την πολιτική αδράνεια και την απογοήτευση των τελευταίων χρόνων.

Η ουσία και ο στόχος πρέπει να είναι να καλυφθεί το κενό που δημιούργησε η ΝΔ υπό την ηγεσία Μητσοτάκη και να επανέλθει το πολιτικό σκηνικό σε αξίες, αρχές, διαφάνεια και εθνική στρατηγική, αντί για «συμπερίληψη», woke χαμόγελα και δικαιωματικές παντιέρες που καλύπτουν την απουσία ουσίας.