Η Ελλάδα σε έναν κόσμο που αλλάζει ξανά!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Οι ΗΠΑ του Τραμπ δείχνουν ότι έχουν επιλέξει αντίπαλο σε όλα τα επίπεδα κι αυτός δεν είναι άλλος από την Κίνα. Γι’ αυτό και αποσύρονται από την όποια εμπλοκή τους σε κάποια διεθνή μέτωπα (Μέση Ανατολή) και επιλέγει τη διαπραγμάτευση και το κλείσιμο άλλων (Ουκρανία).

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον παλιές συμμαχίες αξιολογούνται ξανά και νέες οικοδομούνται για να εξυπηρετούν καλύτερα το αφήγημα και τους στόχους των καινούριων σχεδιασμών. Όλες οι χώρες οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους απέναντι στα δεδομένα και να αναζητήσουν τη βέλτιστη μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Η Ελλάδα σταθερά προσηλωμένη στον ρόλο της εντός των Δυτικών συμμαχιών, άλλοτε με πολύ θετικό διπλωματικό αποτέλεσμα κι άλλοτε να υπόκειται στις συνέπειες της ευρωπαϊκής αναβλητικότητας, των ιδεολογιών εμμονών και των λανθασμένων επιλογών, καλείται να ανταποκριθεί σε προκλήσεις που αναβαθμίζουν την τουρκική συμμετοχή στο γεωπολιτικό παιχνίδι. Όπως το ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE, η επιρροή της στην μετά Άσαντ εποχή της Συρίας, οι στενότερες σχέσεις με Λιβύη και Αίγυπτο όπως αποτυπώνονται στην αλλαγή θέσης του Χαφτάρ για το τουρκολυβικό σύμφωνο ή την αμφίσημη αιγυπτιακή αντίδραση στο θέμα της Μονής Σινά.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, ούτε ρηξικέλευθες προτάσεις που αλλάζουν μεμιάς τις ισορροπίες. Οι συμμαχίες χτίζονται βήμα, βήμα. Το παιχνίδι της ισχύος απαιτεί να εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο τα γεωστραγικά σου πλεονεκτήματα, να προσφέρεις ευκαιρίες αμοιβαίου οφέλους στους κρίσιμους και ισχυρούς παράγοντες.

Κι αυτό προφανώς σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, ανάδειξη της ενεργειακής αξίας μας στην ευρύτερη περιοχή, προώθηση των εμπορικών σχέσεων με συμμαχικές δυνάμεις, πλήρη αμυντική θωράκιση, έξυπνη στηλίτευση τών αδυναμιών και των κινδύνων που κρύβουν οι εναγκαλισμοί με επίφοβους για παρεκτροπές, όπως η Τουρκία.