Η διπλωματία του κότερου και οι κονδυλοφόροι που φωνάζουν στάσου μύγδαλα

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Στο σουρεαλιστικό σκηνικό της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, αν ο παλιός κινηματογράφος είχε φωνή, θα είχε πάθει λαρυγγίτιδα, καθώς παρακολουθώντας τη «δι’ αντιπροσώπων» διπλωματία του Μαξίμου δεν μπορείς παρά να αναφωνήσεις πως «εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα!».

Η πρόσφατη ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Ντόναλντ Τραμπ, που περιορίστηκε σε δηλώσεις εκατέρωθεν μέσω συνεντεύξεων, έστησε μια παράσταση που οι εγχώριοι κονδυλοφόροι μετέτρεψαν σε επικοινωνιακό υπερθέαμα. Ο Πρωθυπουργός, από το βήμα του Φόρουμ των Δελφών, απηύθυνε μια πρόσκληση στον Αμερικανό πρόεδρο που θύμιζε περισσότερο το κλασικό «Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;», υποσχόμενος πως στην Ελλάδα «θα περάσει πάρα πολύ καλά», λες και το διακύβευμα της εξωτερικής πολιτικής είναι η ποιότητα των διακοπών του πλανητάρχη.

Αυτή η αίσθηση του «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» που επιχειρείται να καλλιεργηθεί από απόσταση, βρήκε πρόσφορο έδαφος στη λακωνική και τυπική απάντηση του Τραμπ, ο οποίος από το Οβάλ Γραφείο μοίρασε μερικά λεκτικά «χτυπήματα στην πλάτη» αποκαλώντας τον Έλληνα ομόλογο του «εξαιρετικό». Εκεί ακριβώς είναι που μπαίνει στο κάδρο η δημοσιογραφική κατάντια των «παπαγάλων» της εξουσίας, οι οποίοι, χωρίς καν να υπάρξει διά ζώσης επαφή των δύο ανδρών, άρχισαν να πανηγυρίζουν για έναν υποτιθέμενο διπλωματικό θρίαμβο. Η προσπάθεια τους να πιαστούν από μια λεκτική καρικατούρα του Τραμπ για να αποδείξουν το μέγεθος της επιρροής μας, θυμίζει τον απεγνωσμένο εραστή που φωνάζει «Στάσου, μύγδαλα!» σε μια τουρίστρια που απλώς έτυχε να ακούσει το όνομα του από μακριά.

Η εμμονή των Μέσων να βαφτίζουν το κενό περιεχομένου ως ιστορική επιτυχία, προκαλεί πλέον το κοινό αίσθημα που θέλει να φωνάξει «Όχι άλλο κάρβουνο» μπροστά στην ωμή προπαγάνδα. Η ελληνική αρθρογραφία φαίνεται να λειτουργεί σε ένα δικό της παράλληλο σύμπαν, όπου το μόνο που μετράει είναι να μεταδίδεται το «Κούλα, μ’ ακούς;» προς το εσωτερικό ακροατήριο, επιβεβαιώνοντας πως η χώρα παραμένει ο «καλός και δεδομένος στρατιώτης» που τρέφεται με φιλοφρονήσεις.

Όσο οι κονδυλοφόροι θα αναρωτιούνται με θαυμασμό «Γυρίσατε;» κάθε φορά που μια δήλωση έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η ουσία θα παραμένει το ίδιο πικρή, αφού με το να επενδύεις στην προσωπική γοητεία αντί για τη στιβαρή διεκδίκηση, μπορεί να οδηγήσει σε εθνικό «μπουρλότο» αν η πραγματικότητα διαψεύσει τις επικοινωνιακές προσδοκίες.

Στο τέλος της ημέρας, η εικόνα μιας κυβέρνησης που ζει για ένα «Good job» και μιας στρατιάς δημοσιογράφων που λιβανίζουν κάθε δευτερεύουσα ατάκα, αφήνει μια επίγευση παρακμής και υποτέλειας. Όταν η είδηση δεν είναι μια ισχυρή συμφωνία αλλά το αν ο Τραμπ χρησιμοποίησε ένα επίθετο για τον «εξαιρετικό» Κυριάκο, τότε το παιχνίδι της σοβαρής ενημέρωσης έχει χαθεί οριστικά.

Είναι προφανές πως «πολλά τα λεφτά Άρη» για την κατασκευή αυτής της εικονικής πραγματικότητας, αφήνοντας τον πολίτη να αναλογίζεται με ειρωνεία πως, για να καταφέρνεις να παρουσιάζεις μια τυπική δήλωση ως παγκόσμια αναγνώριση, πρέπει τελικά να είσαι «πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος» στην τέχνη των εντυπώσεων.