Η διαστροφή του “δικαιωματισμού” και της “κανονικότητας”

Γράφει ο Blood

Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι «αλλαγή εποχής». Είναι κατάρρευση αξιών — και έχει συγκεκριμένους υπεύθυνους.

Η «κανονικότητα» και ο «δικαιωματισμός» στη χώρα μας δεν έχει απλώς αλλάξει. Έχει διαστραφεί.

Κανονικότητα έχει γίνει οι γονείς να αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη τους. Να καλύπτουν, να δικαιολογούν και να ενθαρρύνουν κάθε λανθασμένη συμπεριφορά των παιδιών τους. Να βαφτίζουν την αδιαφορία «αγάπη» και την απουσία ορίων «ελευθερία»…«δικαίωμα »

Το «δικαίωμα » και η «κανονικότητα» για τα παιδιά έχει γίνει η συνειδητή αποτυχία διαπαιδαγώγησης. Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς σεβασμό, χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς ηθικά όρια. Παιδιά που εκπαιδεύονται στον εγωισμό, στην επιθετικότητα και στο μίσος — γιατί αυτό βλέπουν και αυτό μαθαίνουν.

Κανονικότητα έχει γίνει ο γονιός που δεν θέλει να ενοχληθεί. Που δεν ασχολείται ουσιαστικά με το παιδί του, αλλά απαιτεί από όλους τους άλλους να το ανέχονται. Που επιτίθεται σε εκπαιδευτικούς αντί να συνεργάζεται μαζί τους. Που θεωρεί ότι το παιδί του «δεν φταίει ποτέ».

Η κανονικότητα δεν μπορεί να ταυτίζεται με ζευγάρια που αλληλοπροσβάλλονται μπροστά στα παιδιά ή καταφεύγουν στη βία. Τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι απλώς προβληματικές· διαμορφώνουν ένα τοξικό περιβάλλον που επηρεάζει βαθιά την ψυχολογία και την ανάπτυξη των παιδιών, αναπαράγοντας κύκλους έντασης και ασέβειας αντί για υγιή πρότυπα σχέσεων.

Η βία που βιώνουν δεν μένει μέσα στο σπίτι· συχνά μεταφέρεται στις παρέες και στην κοινωνική τους ζωή, όπου τα παιδιά μπορεί να ξεσπούν με επιθετικότητα ή βίαιη συμπεριφορά, αναπαράγοντας όσα έχουν μάθει. Έτσι, ο κύκλος της βίας διευρύνεται και επηρεάζει όχι μόνο τα ίδια, αλλά και το περιβάλλον τους.

Αυτή η στάση δεν είναι απλώς λανθασμένη. Είναι επικίνδυνη.

Γιατί τα αποτελέσματα δεν είναι θεωρητικά — είναι ήδη εδώ:

Ανήλικοι που οπλοφορούν.

Ανήλικοι που εμπλέκονται με ναρκωτικά, ως χρήστες ή διακινητές.

Παιδιά που ασκούν βία και εκφοβισμό χωρίς καμία αναστολή.

Σχολεία που υπονομεύονται από γονείς που απειλούν αντί να στηρίζουν.

Παιδιά χωρίς βασική μόρφωση, χωρίς δεξιότητες, χωρίς μέλλον.

Οικογένειες όπου η βία και η ασυδοσία είναι καθημερινότητα.

Και το πιο ανησυχητικό: όλα αυτά συμβαίνουν με ανοχή. Με σιωπή. Με συνενοχή.

Ας ειπωθεί ξεκάθαρα:

Όταν ένας γονιός αποτυγχάνει να θέσει όρια, δεν «αγαπά» το παιδί του — το εγκαταλείπει.

Όταν αδιαφορεί για την παιδεία του, δεν το «απελευθερώνει» — το καταδικάζει.

Όταν καλύπτει την παραβατικότητα, δεν το προστατεύει — το σπρώχνει βαθύτερα σε αυτήν.

Η κοινωνία δεν καταρρέει από μόνη της. Καταστρέφεται από τη βάση της. Και η βάση είναι η οικογένεια.

Καμία πολιτική, κανένας νόμος και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να διορθώσει άμεσα αυτό που διαλύεται καθημερινά μέσα στο σπίτι. Μπορεί όμως να προσπαθήσει να περιορίσει τη ζημιά, επενδύοντας από νωρίς στη σωστή διαπαιδαγώγηση.

Η Αγωγή του Πολίτη, η καλλιέργεια χαρακτήρα και η εκπαίδευση σε αξίες δεν είναι «δευτερεύοντα» μαθήματα. Αντιθέτως είναι απαραίτητα. Και θα έπρεπε να διδάσκονται συστηματικά από το νηπιαγωγείο έως και όλες τις τάξεις της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Και γιατι οχι και στο γυμνάσιο.

Και όμως — μέσα σε αυτή την εικόνα, υπάρχει, ευτυχώς και η αλλη πλευρά. Παιδιά με αρχές, με παιδεία, με σεβασμό. Παιδιά που μεγαλώνουν σωστά, παρά το περιβάλλον γύρω τους. Αυτά τα παιδιά είναι η ελπίδα, το μέλλον.

Αλλά η αντίθεση γίνεται όλο και πιο έντονη. Από τη μία, παιδιά χωρίς όρια, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς κοινωνική συνείδηση. Από την άλλη, παιδιά που προοδεύουν και εξελίσσονται.

Αυτή η απόσταση δεν είναι απλώς διαφορά. Είναι ρήγμα. Και το ρήγμα αυτό θα καθορίσει το μέλλον της κοινωνίας.

Γιατί στο τέλος, η ευθύνη επιστρέφει εκεί από όπου ξεκίνησε:

Στους γονείς.

Και όσο αυτή η ευθύνη αποφεύγεται, τόσο η «κανονικότητα» και ο «δικαιωματισμός» θα γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα.