Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν VIII
Γράφει ο Ρένος Δούκας
Διαβάσαμε κι αυτή την ανασκόπηση του Πρωθυπουργού. Και επιτρέψτε μας μερικές επισημάνσεις, όχι απλά για την αντιπαράθεση, αλλά γιατί η πολιτική μνήμη δεν είναι περιττό βάρος. Είναι υποχρέωση.
Πρώτον, αναγνωρίζεται -έστω και με μισόλογα- ότι ο δρόμος για την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της χώρας άνοιξε την περίοδο 2012-2014, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά μίλησε θεσμικά και με σχέδιο για υδρογονάνθρακες. Όχι με συνθήματα, όχι με διακηρύξεις καφενείου, αλλά με τον νόμο Μανιάτη, που αποτέλεσε το θεμέλιο για τις σημερινές εξελίξεις. Εκείνη την εποχή, κάποιοι προσπαθούσαν να κρατήσουν τη χώρα όρθια μέσα σε συνθήκες εθνικής αποδιάρθρωσης, ενώ άλλοι έψαχναν ακόμα τα συνθήματα των πλατειών.
Δεύτερον, τα πλεονάσματα και η δημοσιονομική υπεραπόδοση δεν είναι προϊόντα συγκυρίας ή «εμπνεύσεων». Είναι αποτέλεσμα σκληρής πειθαρχίας, μεταρρυθμίσεων και πολιτικού κόστους που αναλήφθηκε την ίδια περίοδο. Η σημερινή κυβέρνηση διανέμει αυτό που χτίστηκε με κόπο και αίμα, χωρίς να δείχνει ιδιαίτερη διάθεση να θυμάται από πού ξεκίνησε.
Τρίτον, τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν στη ΔΕΘ, όσο κι αν ωραιοποιούνται με αριθμούς και παραδείγματα, δεν ακουμπούν την πραγματικότητα της ακρίβειας. Η μεσαία τάξη -αυτή που φορτώθηκε δυσανάλογα τη δημοσιονομική προσαρμογή- εξακολουθεί να βλέπει το διαθέσιμο εισόδημά της να εξανεμίζεται. Ο πληθωρισμός δεν είναι πίνακας, είναι βίωμα. Και το σούπερ μάρκετ δεν δέχεται… δελτία Τύπου.
Τέταρτον, παρουσιάζονται ως ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις το Εθνικό Απολυτήριο, το νέο ΕΣΥ, οι παρεμβάσεις στις πολεοδομίες, στο κτηματολόγιο. Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά είχαν ήδη δρομολογηθεί στην περίοδο 2012-2014. Το να επαναλανσάρεις έργα ως δικές σου καινοτομίες δεν είναι ούτε πολιτικά έντιμο ούτε θεσμικά σοβαρό. Άλλο η συνέχεια του κράτους, κι άλλο η ανακύκλωση πολιτικών πατεντών.
Πέμπτον, στο πεδίο της ασφάλειας, η Ελλάδα δεν γίνεται κράτος δικαίου επειδή δημοσιοποιούνται συλλήψεις. Γίνεται όταν η πολιτική ηγεσία έχει τη βούληση να σπάσει αυγά, να συγκρουστεί με κατεστημένα, να βάλει πλάτη στο κράτος ακόμα κι όταν αυτό κοστίζει. Αυτή τη βούληση, η κοινωνία δεν τη βλέπει.
Τέλος, για την Ιστορική Μνήμη. Ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη Μικρασιατική Καταστροφή -ορθώς. Αλλά η Ιστορία δεν τιμάται με λόγια. Τιμάται με πράξεις. Και η πράξη που εκκρεμεί εδώ και χρόνια είναι η ανυποχώρητη υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Χωρίς εκπτώσεις. Χωρίς γκρίζες ζώνες. Χωρίς τον διαρκή φόβο του πολιτικού κόστους.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ωραιοποιημένες ανασκοπήσεις. Έχει ανάγκη από πολιτική ειλικρίνεια, από ουσιαστική δουλειά, από ηγεσία που μιλά λιγότερο και πράττει περισσότερο. Όχι άλλες επικοινωνιακές επιχρίσεις. Όχι άλλες θριαμβολογίες σε στρογγυλά τραπέζια.
Η χώρα χρειάζεται πατριωτική ηγεσία που θυμάται, δεν καλλωπίζει. Που κτίζει, δεν οικειοποιείται. Που πράττει, δεν ανακυκλώνει τα δελτία ειδήσεων. Κι αυτό δεν είναι θέμα ιδεολογίας. Είναι θέμα σοβαρότητας.
