Ο νέος (παλαιός) πατριωτισμός Τσίπρα και Ανδρουλάκη

Γάφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Ο Ανδρουλάκης πιεσμένος από τις δημοσιογραφικές ερωτήσεις έδωσε… μισή απάντηση σε σχέση με το πώς ονειρεύεται την επόμενη κυβέρνηση. Προσδοκά λοιπόν ένα συνεργατικό σχήμα με τον Τσιπρα (μόνο που εφόσον κανείς τους δεν θα είναι πρώτο κόμμα) δεν θα συνιστούν και κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή με τη ΝΔ αλλά χωρίς πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη. Τώρα πώς το 12-15% Θα επιβάλλει σε κάποιον που πιθανότατα θα διαθέτει τα διπλάσια από αυτόν ποσοστά το ποιος θα ηγηθεί της επόμενης κυβέρνησης μόνο η έπαρση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ μπορεί να έχει την απάντηση.

Το ακόμα πιο θλιβερό για το ΠΑΣΟΚ είναι ότι πάνω κάτω κινείται στα πλαίσια της ρητορικής του Τσίπρα, η οποία στη διαδικασία του rebranding χρησιμοποιεί συναισθηματικά φορτισμένους όρους που στην πραγματικότητα δεν κρύβουν κάτι άλλο παρά την κλασική σοσιαλιστική επιχειρηματολογία για τον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας και το ανηλεές κυνήγι του δαιμονικού πλούτου.

Ο πατριωτισμός παίρνει πλέον τη χροιά που θέλει να του δώσει ο εκάστοτε πολιτικός λες και πρόκειται για μια εύπλαστη έννοια ικανή να μετατραπεί σε ό, τι επιθυμούμε με βάση τους ιδεολογικούς μας στόχους. Ο νέος πατριωτισμός του Αλέξη Τσίπρα που εμμέσως δείχνει να ασπάζεται και ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν αποτελεί κάτι παραπάνω από μια κατασκευασμένη αυταπάτη.

Πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία ότι μια αναφορά σε πατριωτισμό δεν αφορά σε τίποτα την εθνική υπόσταση της χώρας. Βέβαια ο Τσίπρας, και φυσικά και το ΠΑΣΟΚ, θεωρούν επιτυχημένη κατάληξη την αναγόρευση των Σκοπίων σε Βόρεια Μακεδονία, διαθέτοντας μάλιστα και επισήμως αναγνωρισμένη, διακριτική μακεδονική εθνότητα και γλώσσα.

Αυτός ο νέος πατριωτισμός δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα μεταμοντέρνο αναμάσημα των διαχρονικών καταγγελιών για την ανηθικότητα και την καταπίεση που γεννά ο πλούτος και τη θεωρητική συμπαράσταση στους οικονομικά πιο αδύναμος. Μια τυπική μαρξιστική ανάλυση χαμένη στα βάθη της βιομηχανικής εποχής που δεν μπορεί να σταθεί σοβαρά σε καμία σύγχρονη ανάλυση που λαμβάνει υπόψη της τις ταχύτατες ανατροπές στην τεχνολογία, την εργασία, τη διασύνδεση των αγορών.

Αν ο Τσίπρας ή/και το ΠΑΣΟΚ προβάλουν στον 21ο αιώνα ως όραμα τους την αναπαραγωγή παρωχημένων στερεότυπων μιας άλλης εποχής, τότε ούτε ουσιαστικές και πρακτικές λύσεις για τους κατά καιρούς ανορθολογισμούς και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας έχουν να προτείνουν, ούτε ως υπερασπιστές των συμφερόντων των αδικημένων πρόκειται να ; ειτουργήσουν.