Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XIX
Γράφει ο Ρένος Δούκας
Η κυβέρνηση συνεχίζει να επιδίδεται σε ένα εβδομαδιαίο τελετουργικό επιδοκιμασίας του εαυτού της. Ο δημόσιος λόγος υποκαθίσταται από αφήγημα. Η ουσία σκεπάζεται με εντυπώσεις. Και το εβδομαδιαίο σημείωμα καταλήγει σε ένα μονότονο ημερολόγιο αυτοεπιβράβευσης. Την ίδια στιγμή, τα ουσιώδη ζητήματα μένουν εκτός πλάνου. Όσα δεν ειπώθηκαν, έχουν μεγαλύτερη σημασία από όσα ειπώθηκαν.
Η κυβέρνηση μπορεί να στολίζει το πλαίσιο με γιορτινές αναφορές, αλλά η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η χώρα δεν χρειάζεται ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης. Χρειάζεται πολιτική σοβαρότητα. Όχι επιμελημένα κείμενα εντυπώσεων.
Η «ιστορική κοινωνική συμφωνία» για τις συλλογικές συμβάσεις δεν είναι ιστορική. Είναι αυτονόητη. Οι ευρωπαϊκές οικονομίες την έχουν ως δεδομένο εδώ και δεκαετίες. Το ότι επανέρχεται στην Ελλάδα δεν είναι θρίαμβος. Είναι διόρθωση καθυστερημένης απορρύθμισης. Όσο για τη «μείωση της ανεργίας», η ελαστικότητα και η επιδοτούμενη απασχόληση δεν συγκροτούν πραγματική εργασία.
Οι πληρωμές ενοικίου παρουσιάζονται σαν επίτευγμα κοινωνικής πολιτικής. Στην πράξη, είναι τεκμήριο της αποτυχίας αντιμετώπισης του στεγαστικού. Αν το κράτος χρειάζεται να επιδοτεί ενοίκια μονίμως, κάτι δεν λειτουργεί. Η παραγωγή κατοικίας είναι σχεδόν ανύπαρκτη και η αγορά λειτουργεί ανεξέλεγκτα. Η στήριξη μετατρέπεται σε παγίδα.
Οι αγροτικές πληρωμές επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο. Δεν είναι πολιτική επιτυχία. Είναι ευρωπαϊκή υποχρέωση. Οι φετινές καθυστερήσεις, η μείωση των ποσών, η σύγχυση στην πλατφόρμα και η ανασφάλεια των αγροτών δεν επιδέχονται εξωραϊσμούς. Οι 44.000 παραγωγοί που έμειναν εκτός προκαταβολών δεν είναι παράπλευρη απώλεια. Είναι απόδειξη πολιτικής ανεπάρκειας.
Το νέο σύστημα ελέγχου βαφτίζεται «τριπλό όφελος». Αυτό που βίωσε ο αγροτικός κόσμος ήταν άλλη μια εμπειρία ασάφειας και πρόχειρης μετάβασης. Η διαφάνεια δεν είναι καινοτομία. Είναι στοιχειώδης απαίτηση.
Η είσοδος περισσότερων παιδιών σε βρεφονηπιακούς σταθμούς είναι, υποτίθεται, μεγάλη επιτυχία. Στην πραγματικότητα, είναι επανόρθωση λάθους που η ίδια η κυβέρνηση δημιούργησε. Ο διορθωτής δεν γίνεται πρωταγωνιστής.
Η «παροχή μητρότητας για τις μη μισθωτές» διορθώνεται επιτέλους. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι η αμέλεια κράτησε χρόνια. Οι γυναίκες στην αγορά εργασίας χρειάζονται κάτι παραπάνω από λεκτική ενθάρρυνση. Χρειάζονται θεσμική ισότητα.
Η μεταρρύθμιση στο Κληρονομικό Δίκαιο παρουσιάζεται ως πρωτοβουλία. Στην ουσία, είναι εφαρμογή προτάσεων της νομικής κοινότητας. Ο πολιτικός χρόνος της κυβέρνησης ήταν αργός. Τώρα απλώς προσπαθεί να προλάβει την εικόνα.
Η Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Καταναλωτή είναι θεσμικά αναγκαία. Το ερώτημα είναι ποιος την ελέγχει. Όταν η ανεξαρτησία διορίζεται, τότε απλώς αλλάζει ο τίτλος. Όχι η λειτουργία.
Το πληροφοριακό σύστημα Ιατροδικαστικών Υπηρεσιών είναι αυτονόητη εξέλιξη. Το ψηφιακό κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν χάρη. Η καθυστέρηση είναι πρόβλημα. Όχι η υλοποίηση.
Το Μετρό Θεσσαλονίκης δεν είναι κυβερνητικό επίτευγμα. Είναι έργο πολλών κυβερνήσεων. Η σημερινή απλώς βρίσκεται στο τέλος της διαδικασίας. Ο σταθμός Βενιζέλου λύθηκε από άλλους. Η ιστορική μνήμη δεν σβήνει με φωτογραφίες.
Η επιβράβευση αθλητών δεν είναι επινόηση. Οι αθλητές αξίζουν στήριξη. Η παρουσία υπουργών δίπλα τους δεν είναι πολιτική. Είναι προβολή πάνω σε επιτυχίες τρίτων.
Το εβδομαδιαίο αφήγημα συνεχίζει. Όμως η χώρα δεν χρειάζεται εβδομαδιαίες αφηγήσεις. Χρειάζεται αποτελεσματικότητα, ειλικρίνεια, σχέδιο. Και πολιτική ηγεσία που να εργάζεται για τα ουσιώδη. Όχι για το προσωπικό της προφίλ.
