Το τέλος της trash πολιτικής και η ανάγκη για έναν πραγματικό ηγέτη

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Αν σταματήσουμε να γελιόμαστε και κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα θα δούμε ότι η βαθιά κρίση που βλέπουμε σήμερα γύρω μας δεν είναι μια απλή, συνηθισμένη κυβερνητική φθορά της σειράς. Είναι το οριστικό τέλος εποχής για ολόκληρο το σύστημα της Μεταπολίτευσης που έφαγε τα ψωμιά του. Στις μέρες μας, οι εθνικές εκλογές δεν κρίνονται πια στα παλιά, ξεπερασμένα ιδεολογικά χαρακώματα της Αριστεράς και της Δεξιάς. Το εθνικό κράτος αποδυναμώνεται μέρα με τη μέρα, την ώρα που ένα χαώδες, δαιδαλώδες δίκτυο από ισχυρούς «παίκτες με βέτο», όπως οι πολυεθνικές, τα παγκόσμια καρτέλ, οι ανεξέλεγκτες ΜΚΟ, τα λόμπι συμφερόντων και οι διεθνείς γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, κάνει ουσιαστικά κουμάντο από το παρασκήνιο.

Την ίδια στιγμή, οι πολίτες, εξοπλισμένοι με τη δύναμη και την ταχύτητα του διαδικτύου, αποδομούν κάθε κεντρική εξουσία και αμφισβητούν τα πάντα. Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, η κυβέρνηση Μητσοτάκη οδεύει μαθηματικά σε μια βαριά στρατηγική ήττα. Κι αυτό γιατί απλούστατα επιμένει σε μια στεγνή, διαχειριστική λογική και αδυνατεί να διαβάσει τα βαθύτερα, υπόγεια αίτια της κοινωνικής έκρηξης και της γενικευμένης απογοήτευσης.

Η αποτυχία της σημερινής διακυβέρνησης δεν είναι συγκυριακή, είναι δομική. Όπως ακριβώς διέγνωσε ο Σάμιουελ Χάντινγκτον στο εμβληματικό του έργο Η Σύγκρουση των Πολιτισμών, στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο οι μεγάλες, ουσιαστικές διαφορές μεταξύ των λαών δεν είναι πλέον οικονομικές ή ταξικές, αλλά πολιτισμικές. Οι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν απεγνωσμένα μια καθαρή απάντηση στο πιο βασικό ερώτημα του «Ποιοι είμαστε;». Και ορίζουν ξανά τον εαυτό τους μέσα από την ιστορία, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις κοινές αξίες και τις παραδόσεις τους.

Η πολιτική στις μέρες μας έχει μετατραπεί σε ένα ισχυρό εργαλείο ταυτότητας όπου «Ξέρουμε ποιοι είμαστε, μόνο όταν ξέρουμε ποιοι δεν είμαστε και ποιον έχουμε απέναντι μας». Η τεχνοκρατική, παγκοσμιοποιημένη νοοτροπία του Μαξίμου, που αντιμετωπίζει την Ελλάδα σαν μια απλή οικονομική ζώνη και τους Έλληνες σαν αποστασιοποιημένους αριθμούς και καταναλωτές, συγκρούεται πλέον μετωπικά και ανεπανόρθωτα με αυτή την εσωτερική ανάγκη του λαού για ρίζες και εθνική αξιοπρέπεια.

Εδώ ακριβώς κολλάει και η βαθιά πολιτική σκέψη του Κωνσταντίνου Τσάτσου από το Η ζωή σε απόσταση. Οι λέξεις της σημερινής εξουσίας έχουν χάσει κάθε επαφή με τα πραγματικά πράγματα. Έχουν γίνει ένα «μπόσικο» κατασκευασμα, ένα κούφιο επικοινωνιακό πυροτέχνημα γεμάτο σοφιστείες και δημαγωγία, που απλώς υποδαυλίζει τα πάθη του χαύνου πλήθους.

Όταν όμως η σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας πιέζει ασφυκτικά, τα μεγάλα λόγια και οι «άριστες» αναλύσεις καταρρέουν. Και επειδή ακριβώς από το σημερινό πολιτικό προσωπικό λείπουν οι πραγματικοί ηγέτες που να συνδυάζουν θεσμικό όραμα, γνήσιο πολιτικό ένστικτο και επικοινωνιακό χάρισμα, ο κόσμος απογοητεύεται και εγκλωβίζεται, στρεφόμενος στην πασαρέλα μιας εκκεντρικής και συχνά αποκρουστικής «trash πολιτικής».

Απέναντι σε αυτό το χάος, η λύση δεν είναι να κλειστούμε στο καβούκι μας. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω σε μια πρωτόγονη, φυλετική κοινωνία, αλλά ούτε και να δεχτούμε μοιρολατρικά αυτό που ο Καρλ Πόππερ ονόμαζε «αφηρημένη κοινωνία». Έναν κόσμο, δηλαδή, αποπροσωποποιημένο, όπου απομονωμένοι άνθρωποι ζουν πίσω από οθόνες και κλειστά τζάμια, χωρίς αληθινές, ζωντανές ανθρώπινες σχέσεις και κοινούς συνδετικούς δεσμούς.

Ο Πόππερ μας θυμίζει κάτι πολύ επίκαιρο, ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί είναι σαν τα φρούρια. Πρέπει, προφανώς, να είναι καλά σχεδιασμένοι, αλλά το παν είναι το ποιοι άνθρωποι τους επανδρώνουν. Το πρόβλημα της δημοκρατίας μας δεν ήταν ποτέ πρόβλημα απλών, άψυχων νόμων, αλλά πρόβλημα ηγετικών προσώπων με ανάστημα.

Πολλοί από εσάς με ρωτάτε, εύλογα, γιατί επιμένω τόσο πολύ στον Αντώνη Σαμαρά. Η απάντηση είναι απλή και ξεκάθαρη… διότι σήμερα που μιλάμε, δεν υπάρχει κανένας άλλος στο πολιτικό σκηνικό που να μπορεί να το πάρει όλο αυτό στις πλάτες του και να το φέρει επιτυχημένα εις πέρας.

Σε αυτή την κρίσιμη ιστορική καμπή, όπου η επιστροφή στο παρελθόν είναι αδύνατη αλλά η παρούσα πορεία οδηγεί στον γκρεμό, η μετάβαση σε μια Νέα Μεταπολίτευση είναι η μόνη σωτήρια διέξοδος για τον τόπο. Και ο μόνος πολιτικός ηγέτης που διαθέτει σήμερα το απαραίτητο ειδικό βάρος, τη βαριά θεσμική μνήμη, το καθαρό εθνικό στίγμα και το τσαγανό για να εγγυηθεί αυτή τη μεγάλη αλλαγή, είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Είναι ο μόνος που μπορεί να βγει μπροστά, να επανδρώσει τα «φρούρια» των θεσμών με αληθινή, πατριωτική πολιτική βούληση, να βάλει ένα οριστικό φρένο στην αποδόμηση των αξιών μας και να επιστρέψει το χαμένο περιεχόμενο, τη σοβαρότητα και την υπερηφάνεια στην πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Με την ευκαιρία του νέου μήνα και του καλοκαιριού που μόλις ξεκινά, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε όλες και σε όλους καλό μήνα και καλό καλοκαίρι! Το Άγιο Πνεύμα να μας χαρίσει σε όλους τη φώτιση Του, πνευματική διαύγεια, καθαρή σκέψη και τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και να προχωρήσουμε μπροστά με πίστη και αποφασιστικότητα.