Ο οικονομικός λαικισμός του Τραμπ

Γράφει ο Βαγγέλης Αντωνιάδης

Ο Πρόεδρος Τραμπ υιοθέτησε έναν οικονομικό λαϊκισμό που επικεντρωνόταν στον εμπορικό προστατευτισμό, στους περιορισμούς στις διεθνείς ροές κεφαλαίων και τεχνολογίας, καθώς και στις επιδοτήσεις για Αμερικανούς παρόχους πρώτων υλών και εγχώριους κατασκευαστές. Οι πιο καινοτόμες κομητείες των ΗΠΑ απέρριψαν μαζικά αυτό το οικονομικό παράδειγμα: Οι ψηφοφόροι σε συστάδες καινοτομίας, κάθε μεγέθους και σε όλη τη χώρα, απέρριψαν τον Τραμπισμό τόσο το 2016 όσο και το 2020.

Οι δασμοί του Τραμπ, οι επιθέσεις του στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού, οι περιορισμοί στις βίζες για εξειδικευμένους ξένους εργαζομένους και η συνολική του εχθρότητα προς τους τομείς υψηλής τεχνολογίας, απειλούσαν τις καινοτόμες επιχειρήσεις που κινούν τις οικονομίες αυτών των περιοχών. Ο Τραμπ ήταν διαφορετικός ως προς τον βαθμό αλλά όχι ως προς το είδος από προηγούμενους Αμερικανούς λαϊκιστές, όπως ο Τζένινγκς Μπράιαν και ο Περρό: και εκείνοι εκμεταλλεύτηκαν την ανισότητα στην καινοτομία, αλλά είχαν μικρότερη επιτυχία, επειδή πριν από την ψηφιακή επανάσταση, η βιομηχανική οργάνωση της αμερικανικής τεχνολογικής προόδου δεν στηριζόταν σε κάθετα αποσυνδεδεμένες παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.

Συνεπώς, ο λαϊκισμός ίσως να μην αφορά μόνο την αγανάκτηση απέναντι στις ελίτ και τους ειδικούς, αλλά να απειλεί την ίδια την καινοτομία.

Στην ουσία κκαι το πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής και της εφαρμοσμένης καινοτομίας η Διακυβέρνηση Τραμο επιδιώκει να εγκαταλείψει την πολιτική του ελευθέρου παγκοσμίου εμπορίου και να διαμορφώσει τεχνητά και με όχημα την επεκτατική πολιτική μία βορειοαμερικανική οικονομική ζώνη που θα εκτείνεται από την διώρυγα του Παναμά ως τον Καναδά και την Γροινλανδία. Έναν μεγάλο οικονομικό χώρο ελεγχόμενου εμπορίου όπου οι δυνητικοί ανταγωνιστές δεν θα έχουν καμία πρόσβαση περνώντας την παγκόσμια οικονομία σε ένα σχέδιο παγκοσμιοποιημένου μερκαντιλισμού.