Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν (IV)
Γράφει ο Ρένος Δούκας
Διαβάσαμε άλλη μία «εβδομαδιαία έκθεση προόδου» της κυβέρνησης. Πιο σωστά, άλλη μία τεχνικά επιμελημένη ωραιοποίηση της παρακμής. Εν μέσω μιας συνθήκης όπου η χώρα φλέγεται -και κυριολεκτικά και θεσμικά – ο πρωθυπουργός επιλέγει ξανά τη στάση του παρατηρητή. Ψυχρός τεχνοκράτης, δίχως ψήγμα αυτογνωσίας, δίχως λέξη ανάληψης ευθύνης.
Η Δημοκρατία δεν είναι ημερολογιακή υποχρέωση. Ούτε πλατό για επικοινωνιακά events. Αν υπήρχε πράγματι σεβασμός στην αποκατάστασή της, θα μιλούσαμε για την αυθαιρεσία της εξουσίας, για την απόλυτη συγκέντρωση στο Μαξίμου, για τις παρακολουθήσεις, για τον έλεγχο της Δικαιοσύνης και των ΜΜΕ. Όχι για θαλάσσια πάρκα – όσο ευγενής κι αν είναι η πρόθεση – όταν αξιοποιούνται ως πολιτικός αντιπερισπασμός.
Ιδίως όταν εξαγγέλλονται πρόχειρα. Χωρίς σχέδιο, χωρίς διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες, χωρίς διαχειριστικό υπόβαθρο, χωρίς χρηματοδότηση. Το χειρότερο… έξω από κάθε στρατηγική για την ΑΟΖ, την εθνική ασφάλεια, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Δεν είναι περιβαλλοντικές πολιτικές. Είναι πρόχειρες γεωπολιτικές δεσμεύσεις. Και όπως όλες οι πρόχειρες δεσμεύσεις, δεν προστατεύουν. Εκθέτουν.
Αυτό δεν λέγεται βιώσιμη ανάπτυξη. Λέγεται επιτελικό ξέπλυμα ευθυνών.
Κι όλα αυτά ενώ η χώρα καίγεται. Κυριολεκτικά. Με περισσότερα καμένα απ’ όσα μπορούν να κρύψουν στα διαγράμματα. Με τις ίδιες παραλείψεις, κάθε καλοκαίρι. Ανεπαρκής πρόληψη. Αφημένες δασικές δομές. Εθελοντές που παλεύουν χωρίς υποστήριξη. Ένας κρατικός μηχανισμός που εμφανίζεται μόνο όταν ανάψει η φωτιά. Και το 112, χρήσιμο μεν, δεν είναι πολιτική δασοπροστασίας. Είναι σήμα εγκατάλειψης.
Μιλάτε για «μεταρρυθμίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις». Πότε ακριβώς; Όταν αποδυναμώνεται το στρατηγικό βάθος της χώρας; Όταν στρατόπεδα καταργούνται, η γραφειοκρατία γιγαντώνεται, και τα δικαστήρια της περιφέρειας καταργούνται με συνοπτικές διαδικασίες; Η αποτροπή δεν είναι PowerPoint. Είναι εθνική βούληση. Είναι σταθερότητα στη στρατηγική. Και σήμερα; Ούτε συνέχεια, ούτε γραμμή. Ποια είναι η απάντηση της Ελλάδας στη νέα τουρκική γεωστρατηγική; Πού είναι η συνέχεια εκείνης της πολιτικής αποτροπής που κάποτε υπήρξε;
Στις τράπεζες, υποτίθεται ότι παρεμβαίνετε. Μα οι χρεώσεις που σήμερα καταγγέλλετε, θεσμοθετήθηκαν από εσάς. Το να «κόβεις» κάτι που εσύ θέσπισες, δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι παραδοχή ενοχής και μια χειραγώγηση της κοινής γνώμης, κομψά ντυμένη σε προεκλογικό ρηματικό ένδυμα.
Στην Υγεία, το ΕΣΥ δεν κρύβεται. Καταρρέει. Γιατροί και νοσηλευτές φεύγουν. Τα ράντζα ξεχειλίζουν ακόμα κι απ’ τις επίσημες ανακοινώσεις. Και το «ηλεκτρονικό βραχιολάκι» δεν είναι απάντηση στην υποστελέχωση. Οι 245 προσλήψεις στην Αττική είναι συμβολισμός, όχι λύση. Όταν οι ανάγκες είναι χιλιάδες, η στατιστική είναι προσβολή.
Στην κοινωνική πολιτική, παρουσιάζετε «πρόοδο». Αριθμούς, ποσοστά, γραφήματα. Όμως αυτά δεν αγγίζουν τους ανθρώπους. Πόσα φτάνουν στους πολίτες; Πόσα είναι εφαρμόσιμα; Πόσα θα εξαφανιστούν πριν την επόμενη ανασκόπηση;
Η αναγνώριση της Μονής Σινά ήταν μια σωστή απόφαση. Όμως κανείς δεν πιστεύει ότι προέκυψε από πίστη στον πνευματικό πυρήνα του Ελληνισμού. Περισσότερο έμοιαζε με απόπειρα επιστροφής σε μια ψευδο-παραδοσιακή αφήγηση. Μιας κυβέρνησης που ψάχνει πολιτισμικά αποκούμπια για να κουκουλώσει την ιδεολογική της κενότητα.
Και ο αθλητισμός. Τα μετάλλια, φυσικά, μας κάνουν περήφανους. Αλλά πού ήταν το κράτος; Ποιες υποδομές υπήρξαν; Ποιοι πόροι δόθηκαν; Η αλήθεια είναι σκληρή. Οι επιτυχίες αυτές χτίστηκαν από πείσμα. Όχι από πολιτική στήριξη. Παρά την αδιαφορία, όχι χάρη στην πρόνοια.
Η «ανασκόπηση» δεν είναι πολιτικός λόγος. Είναι δελτίο Τύπου. Ένα κείμενο αυτάρεσκο, τεχνικό, εκτός τόπου και συγκυρίας. Όχι απολογισμός. Όχι κάλεσμα. Όχι σχέδιο.
Και το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Δεν λείπει μόνο η πολιτική. Λείπει η αλήθεια. Λείπει η συνείδηση ιστορικής ευθύνης. Λείπει ο πατριωτισμός που δεν μετριέται σε λέξεις, αλλά σε αποφάσεις.
Κάποτε το λέγαμε Πατριωτικό καθήκον.
Σήμερα, δυστυχώς, το λέμε… Δελτίο Τύπου Μαξίμου.
