Ο Αλέξης Τσίπρας στη χώρα των θαυμάτων

Γράφει η Εύα Ι. Κουλουριώτη, Πολιτική αναλύτρια, ειδική σε θέματα Μέσης Ανατολής

Μετά την αναμενόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015, δημιουργήθηκε μεγάλη ανησυχία μεταξύ Ελλήνων παρατηρητών, εξαιτίας των προεκλογικών του υποσχέσεων. Η χώρα είχε αρχίσει να αναπνέει και να ξαναστέκεται στα πόδια της υπό την πρωθυπουργία του Αντώνη Σαμαρά. Έτσι, οι φανταστικές υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα στηρίχτηκαν στην προοπτική εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και ενδεχομένως και την Ευρώπη, την διεκδίκηση των πολεμικών επανορθώσεων από την γερμανική κυβέρνηση, καθώς και το οικονομικό και πολιτικό άνοιγμα στις χώρες που έχουν την ίδια ιδεολογία με τον ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύοντας ότι θα αναγκάσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να διαγράψει το τεράστιο ελληνικό χρέος. Ωστόσο, μετά την εμπλοκή του Τσίπρα στις οικονομικές διαπραγματεύσεις με τις χώρες της Ένωσης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, απεδείχθη ότι όλες αυτές οι υποσχέσεις δεν ήταν παρά όνειρα και φαντασία και η πραγματικότητα ήταν πιο σκληρή από ό,τι περίμενε ο Έλληνας πρωθυπουργός. Παρ’όλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας προχώρησε σε αποκατάσταση των διεθνών σχέσεων με κράτη και διεθνείς παίκτες με τρόπο που δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.

Το Ιράν, ή όπως αποκαλείται από την Δύση και τη Μέση Ανατολή “η πηγή του κακού”, μία χώρα που ήταν και εξακολουθεί να θεωρείται παρίας μαζί με την Βόρεια Κορέα. Το Ιράν υπέγραψε συμφωνία για την παύση του πυρηνικού προγράμματός του το καλοκαίρι του 2015. Η Ελλάδα ήταν μια από τις πρώτες χώρες που ξεκίνησε οικονομική συνεργασία μαζί του. Ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του υπέγραψαν συμβάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου και έσπευσαν να ασκήσουν βέτο στην επέκταση των δυτικών κυρώσεων, προκειμένου να επαναλειτουργήσει η τράπεζα Saderat Iran στην Αθήνα. H κακή φήμη του Ιράν λόγω της υποστήριξής του σε τρομοκρατικές πολιτοφυλακές όπως η Χεζμπολάχ και σε θρησκευτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, η μεγάλη υποστήριξή του στο καθεστώς του δικτάτορα Άσαντ και οι κακές του σχέσεις με τα κράτη του Κόλπου δεν εμπόδισαν τον Τσίπρα να το προσεγγίσει και να συνεργαστεί μαζί του.

Η περιοχή του Κουρδιστάν-Ιράκ ανακοίνωσε πριν από περίπου ένα μήνα την ημερομηνία διοργάνωσης δημοψηφίσματος στις 25 Σεπτεμβρίου για την απόσχισή του από την κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης. Αυτό το επικίνδυνο για τη Μέση Ανατολή βήμα αντιμετωπίσθηκε απορριπτικά από τις περισσότερες χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, οι οποίες ανήγγειλαν ξεκάθαρα πριν από μερικές ημέρες ότι αντιτίθενται σθεναρά σε αυτό το δημοψήφισμα και θα ακολουθήσουν σκληρά πολιτικά και οικονομικά βήματα, συμπεριλαμβανομένης της διακοπής της οικονομικής στήριξης της περιοχής εάν προχωρήσει στην απόφασή της.

Ωστόσο, η κυβέρνηση Τσίπρα είχε διαφορετική άποψη από το μεγαλύτερο μέρος των χωρών του κόσμου. Η κυβέρνησή του ανακοίνωσε την αναβάθμιση της ελληνικής διπλωματικής αντιπροσωπείας στην περιοχή σε προξενικό γραφείο, κάτι που αποτελεί σαφώς υποστήριξη στο δημοψήφισμα. Αυτό που παρέβλεψε ο Αλέξης Τσίπρας είναι ότι το Ιράν, με το οποίο επιδιώκει στενές σχέσεις, αντιτίθεται σθεναρά στο κουρδικό ψήφισμα. Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, το βλέπει ως άμεση απειλή για την τουρκική εθνική ασφάλεια. Αυτή η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης έγινε συναισθηματικά εξαιτίας της θέσης του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζει τους Κούρδους αδιαφορώντας για τις συνέπειες που μπορεί να έχει για την Ελλάδα. Η Τουρκία είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να διατάξει την ακτοφυλακή της να επιτρέψει την εισροή προσφύγων στις ελληνικές ακτές. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να φέρει το βάρος των δεκάδων χιλιάδων νέων εισροών;

Δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός παρευρέθη στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο. Οι πνευματικές σχέσεις μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ιδεολογίας του κομμουνσμού, του οποίου ο Κάστρο είναι ένας από τους “ήρωές” του, είναι αδιάρρηκτες. Ήταν, όμως, δυσάρεστη έκπληξη η επαφή της κυβέρνησης Τσίπρα τους τελευταίους μήνες με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, η οποία αντιμετωπίζει την τεράστια λαϊκή αντίδραση σε σημείο που οι δυτικές χώρες πιέζουν να παραιτηθεί ικανοποιώντας το αίσθημα το βενεζουλάνικου λαού. Η κίνηση αυτή της ελληνικής κυβέρνησης μπορεί να εκληφθεί από τους Βενεζουελάνους ως προκλητική εναντίον τους. Άραγε έχει ανάγκη η Ελλάδα από περισσότερη πίεση και νέους εχθρούς; Ένα ακόμα αξιοσημείωτο γεγονός είναι η συμμετοχή 13 ελληνικών εταιρειών στο οικονομικό φόρουμ που διοργάνωσε το εγκληματικό καθεστώς του Άσαντ, παρά τις κυρώσεις και τον οικονομικό αποκλεισμό των ευρωπαϊκών χωρών και των ΗΠΑ εναντίον του. Είναι σαν να προσπαθεί ο Αλέξης Τσίπρας να προκαλέσει όλες αυτές τις χώρες ακόμα περισσότερο!

Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων έλεγε: “Όταν όλοι οι δρόμοι είναι σκοτεινοί, όλοι οι δρόμοι είναι ίδιοι”. Έτσι και ο κ. Τσίπρας κλείνει τα μάτια του και περπατάει στο σκοτάδι παρασύροντας μαζί του έναν λαό οικονομικά ταλαιπωρημένο και φορτωμένο με χρέος. Ως Ελληνίδα πολίτης ελπίζω να μην βρεθούμε σε μια από τις περιπέτειές του στο σκοτάδι της αβύσσου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.