Κρείττον του λαλείν το σιγάν…

Γράφει ο Απόστολος Σιαμπάνης **

Αφορμή για την σημερινή μου τοποθέτηση το γεγονός ότι ο θάνατος του Κων/νου Μητσοτάκη μιας μεγάλης μεν αλλά αμφιλεγόμενης προσωπικότητας προκάλεσε όπως ήταν φυσικό ένα κύμα δηλώσεων πολιτικών και μη προσώπων, κατά πλειοψηφία θετικών.

Πολλές φορές μάλιστα αγνοώντας κομμάτια της ιστορίας που έχουν επικριθεί σκληρά από πολλούς. Δεν είναι στις προθέσεις μου να κρίνω τον εκλιπόντα αφού άλλωστε ανήκει πλέον στην κρίση της ιστορίας.

Θα κρίνω όμως επειδή γνωρίζω καλά το πρόσωπο την χυδαία δήλωση του Πάνου Καμμένου που την συγκεκριμένη στιγμή νόμισε ότι βρήκε την ευκαιρία να βγάλει όλη του την χολή για τον Αντώνη Σαμαρά. Μιλώντας για ανατροπή του Κων/νου Μητσοτάκη από την προδοσία Σαμαρά.

Δεν χρειάζεται υπερασπιστές ο Αντώνης Σαμαράς. Καθώς μιλά  γι αυτόν η καθημερινά διογκούμενη δικαίωση της δικής του πρωθυπουργίας καθώς και η απόλυτη δικαίωσή του στο κορυφαίο θέμα σύγκρουσής του με το Κων/νο Μητσοτάκη το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων.

Άλλωστε η δήλωσή του ήταν στα πλαίσια του πολιτικού ήθους που τον διακρίνει σε όλη του την πολιτική ζωή. 

Στον αντίποδα ακριβώς ,του πολιτικού ήθους, ο Πάνος Καμμένος επιλέγει την στιγμή να επιτεθεί στον Σαμαρά για να κερδίσει, έτσι νομίζει, μερικά ψίχουλα συμπάθειας από ένα κομμάτι της βάσης της Νέας Δημοκρατίας.

Ας γυρίσουμε λοιπόν πίσω στα χρόνια της ΟΝΝΕΔ εκεί που γνωριστήκαμε καλά και με τον Πάνο και με πολλούς από τους πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής.

Ο Πάνος Καμμένος ,από την ένταξή του στην ΟΝΝΕΔ ήταν απόλυτα τοποθετημένος δεξιά, απόλυτα ταυτισμένος και σε προσωπικό και σε πολιτικό επίπεδο με τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βασίλη Μιχαλολιάκο.

Ήταν παρών στην κατάληψη των γραφείων της ΟΝΝΕΔ στην επεισοδιακή παράδοση της ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ στον Βαγγέλη Μειμαράκη καταδικάζοντας απόλυτα τις επιλογές του Κων/νου Μητσοτάκη.

Και ολοκλήρωσε την απόλυτη αντίθεσή του με αυτόν με την ένταξή του στην ΔΗΑΝΑ το κόμμα του Κωστή Στεφανόλουλου. Σημειώνουμε για την ιστορία ότι και τότε είχε χαρακτηριστεί η πράξη αυτή , των στελεχών που προσχώρησαν τότε στην ΔΗΑΝΑ, ως πράξη προδοτική.
Άλλωστε ήταν υποψήφιος βουλευτής της ΔΗΑΝΑ στην Β περιφέρεια Αθηνών προσδοκώντας μέχρι αργά το βράδυ των εκλογών να πάρει αυτός την δόξα του Κατσίκη για να είναι η εκατοστή πεντηκοστή πρώτη ψήφος εμπιστοσύνης προς την νέα κυβέρνηση,,,

Ήσουν λοιπόν με την δική σου λογική ένας προδότης της παράταξης για εκείνη την εποχή. Άρα στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί Πάνο.

Και για να κάνουμε και μία σύγκριση των εκλογών του 1990 με τις εκλογές του 1993.

Το 1990 το μικρό μεν ,αλλά κρίσιμο ποσοστό της ΔΗΑΝΑ αν αθροιζόταν  στην Νέα Δημοκρατία θα της έδινε απευθείας αυτοδυναμία , ενώ αντιθέτως το 1993 το ποσοστό Νέας Δημοκρατίας και Πολιτικής Άνοιξης αθροιζόμενο υπολειπόταν αρκετά του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ.

Άλλωστε ο έγκυρος εκλογολόγος Ηλίας Νικολακόπουλος είχε πολύ έγκαιρα , απο την εποχή της αναπληρωματικής εκλογής Τσοβόλα την άνοιξη του 1992, πολύ πριν δημιουργηθεί η Πολτιτική Ανοιξη ,πεί ότι η διαφορά ΠΑΣΟΚ Νέας Δημοκρατίας ήταν μη αναστρέψιμη.

Και βεβαίως ο Πάνος ,ακολουθώντας τον δρόμο της……..πολιτικής συνέπειας που τον διακρίνει έπεσε εύκολα απο την αγκαλιά του Κωστή Στεφανόπουλου στην αγκαλιά του Κων/νου Μητσοτάκη. Με το μέρος του ισχυρού πάντα.

Όπως έφυγε από την Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά , που ήταν κάποτε το ίνδαλμά του,  για να μην ψηφίσει ποτέ μνημόνια και έχει ψηφίσει εύκολα δύο μέχρι τώρα. Απευθυνόμενος μάλιστα με τον γνωστό χυδαίο τρόπο στους πρώην συναδέλφους του στην ΚΟ της Νέας Δημοκρατίας καλώντας τους να πέσουν στα τέσσερα.

Όπως αυτός ο λαύρος αντικομμουνιστής του Γράμμου-Βίτσι  και του συμμοριτοπολέμου στηρίζει σήμερα μία κυβέρνηση της αριστεράς χωρίς ντροπή χωρίς τσίπα επάνω του.

Στο όνομα των κάποτε κοινών μας αγώνων ήθελα να καταθέσω αυτές τις σκέψεις.

Οταν πρίν χρόνια βρεθήκαμε μαζί σε μία κοινωνική εκδήλωση , για να με κολακεύσει γιατί δεν είναι αλήθεια, είπε στο τραπέζι σε επήκοο πολλών ότι εγώ τον πρωτοπήγα στην ΟΝΝΕΔ.

Ψέμματα.. Δεν θα ΄θελα να έχω αυτό το βάρος επάνω μου.

Για όλα αυτά λοιπόν Πάνο αλλά και για πολλά άλλα που μπορούμε να θυμηθούμε..

Κρείττον του λαλείν το σιγάν…

 

** Απόστολος Σιαμπάνης μέλος της ΕΕ της ΟΝΝΕΔ της περιόδου 81-84
                       υποψήφιος πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ στο Α Συνέδριο 1987

5 σκέψεις σχετικά με το “Κρείττον του λαλείν το σιγάν…

  • 30/05/2017, 23:25
    Permalink

    Το 1993 ο μητσοτακισμός γίνεται χίλια κομμάτια. Αλλά ο Καμμένος κατεβαίνει στη Β’ Αθηνών και, σε εκλογές δύσκολες για τη ΝΔ, βγαίνει βουλευτής. Αυτό οφείλεται κυρίως στην υποστήριξη του βαρόνου της παράταξης Ιωάννη Βαρβιτσιώτη.

    Ο «Μπάρμπι» παίρνει τον Καμμένο από το χέρι στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας που ήταν το σπίτι του. Τον βγάζει στο μπαλκόνι του, τον γνωρίζει στην εκλογική του περιφέρεια, τον πηγαίνει από γειτονιά σε γειτονιά. Αποτέλεσμα; Ο Βαρβιτσιώτης τον κάνει βουλευτή.

    Αμέσως μετά τις εκλογές, στην αναμέτρηση για τη διαδοχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, ο Καμμένος «πουλάει» τον Βαρβιτσιώτη και πάει με τον Μιλτιάδη Έβερτ που θα κερδίσει. Είναι ένα έργο που θα παιχτεί ξανά και ξανά τα επόμενα είκοσι χρόνια.

    Όταν έφυγε από το περιβάλλον του Βαρβιτσιώτη και πήγε στον Έβερτ, ο μακαρίτης του είπε: Περίμενε να πάρω τον Βαρβιτσιώτη.

    Ο Έβερτ ρωτάει τον «Μπάρμπι»: Γιάννη, ήρθε εδώ ένα δικό σου παιδί, ο Καμμένος. Να τον κρατήσω;
    Ο μπάρμπα – Γιάννης απαντά: Κράτα τον, δεν έχω κανένα πρόβλημα…

    Μετά τη λήξη της τηλεφωνικής επικοινωνίας ο Έβερτ γυρίζει στον Καμμένο και του λέει: Μπορείς να φύγεις, δεν σε χρειάζομαι. Εσύ πούλησες τον άνθρωπο που σε έκανε βουλευτή σε 4 μέρες. Εμένα θα με πουλήσεις σε 4 ώρες!

    Το περιστατικό καταδεικνύει το χαρακτήρα και το ήθος του ανθρώπου…

    Σχολιάστε
  • 31/05/2017, 02:27
    Permalink

    Χαίρομαι φίλε μου ότι έχεις τόσες γνώσεις για αυτο το άτομο. Συγχαρητήρια.

    Σχολιάστε
  • 03/06/2017, 02:29
    Permalink

    αγπητε συναγωνιστη των νεανικων μας χρονων
    σ ευχαριστω που διερμηνευεις την ανεξηγητη απεχθεια μου στο προσωπο και το «ηθος» του.
    Υποχρεωση σου να γινει γνωστο τοις πασι με καθε τροπο….

    Σχολιάστε
    • 03/06/2017, 22:35
      Permalink

      Αγαπητέ φίλε , συναγωνιστή των νεανικών μας χρόνων ,θέλω να υπερθεματίσω σε αυτό που γράφεις. Κανένας απο εμάς δεν μπορούσε να φανταστεί την σημερινή κατάντια ενός ανθρώπου που κάποτε συγκατελεγόταν στους φίλους μας.Το γεγονός ότι βρέθηκε αυτός και μόνον αυτός απο την υπερήφανη γαλάζια γενιά που συγκρούστηκε μετωπικά με την χούντα του ΠΑΣΟΚ, για να γίνει δεκανίκι μιας ντροπιαστικής κυβέρνησης της αριστεράς, καθιστά επιβεβλημένη την ενεργό συμμετοχή μας για την ανατροπή μιάς κυβέρνησης που κάθε μέρα που περνά μας θυμίζει το χειρότερο πρόσωπο της αριστεράς στην Ελλάδα.

      Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.