Το ηθικό, το νόμιμο και η επιλογή υποψηφίων βουλευτών

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Τι ακριβώς συνέβη με τον βουλευτή Γρεβενών κ. Πάτση; Τι και πώς διέφυγε της κομματικής προσοχής; Πού αρχίζει και που τελειώνει το ηθικό και που μπλέκεται με το νόμιμο;

Βλέπω τον ίδιο τον βουλευτή και κάποιους σχολιαστές της επικαιρότητας να διατείνονται ότι δεν υπήρχε κάτι παράνομο στη δημιουργία και λειτουργία μιας εταιρείας που διαχειρίζεται τραπεζικά κόκκινα δάνεια.

Προφανώς και τυπικά δεν είναι έκνομη μια τέτοια δραστηριότητα από τη στιγμή που το κράτος καθορίζει το εύρος της δράσης της. Αυτό που είναι υπό ευρύτερη συζήτηση είναι ο τρόπος λειτουργίας, οι όροι και η σύσταση των κεφαλαίων της, το ποια δάνεια εκχωρούνται και με ποιες διαδικασίες διεκδικούνται. Αλλά αυτό αφορά το νομοθετικό πλαίσιο και η ευθύνη των διευκρινήσεων βαρύνει αυτούς που καταθέτουν τις σχετικές ρυθμίσεις.

Το πραγματικό ζήτημα στην περίπτωση μας είναι η ύπαρξη offshore εταιρειών κι η διαπλοκή τους με βουλευτή που δεν δικαιούται να παριστάνει ότι δεν γνώριζε το ανεπίτρεπτο μιας τέτοιας σχέσης. Δεν είναι και τόσο πολλά τα χρόνια που έχουν περάσει από την υπόθεση Βουλγαράκη και η διαμάχη περί νόμιμου και ηθικού έχει ολοκληρωθεί.

Επίσης, είναι ανεπίτρεπτο και εξόχως περίεργο κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με την είσπραξη δανείων να το κάνει με την “επιδότηση” της ίδιας της τράπεζας που χορηγεί μέρος του χαρτοφυλακίου της. Η σύσταση μιας bad bank, όπως πολύ συχνά ακουγόταν εκείνα τα χρόνια, θα μπορούσε να επιλύσει το ζήτημα χωρίς τα σχετικά τερτίπια!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο εν λόγω κύριος έπαιρνε δημόσιες δουλειές, όντας κοινοβουλευτικός άρχοντας. Είναι λογικό να απορούμε γιατί έπρεπε τα ΕΛΤΑ να επιλέξουν τον συγκεκριμένο δικηγόρο και τι είδους συμβουλές ήταν αυτές που κοστολογήθηκαν με 1 εκ. ευρώ;

Το κερασάκι στην τούρτα είναι η κουμπαριά με τον πρώην κυβερνητικό εκπρόσωπο κι η διαβεβαίωση του ότι θα παρέμβει για να αποτρέψει την αποπομπή.

Κι η βασική απορία παραμένει. Πώς επιλέγονται όσοι συμπεριλαμβάνονται στα ψηφοδέλτια; Ποιοι είναι οι μέθοδοι αξιολόγησης; Ποια τα κριτήρια που προτάσσονται ως κυρίαρχα; Ποιοι παίρνουν τις σχετικές αποφάσεις;

Ίσως ευκαιρίες όπως η τωρινή να είναι χρήσιμες αν κατορθώσουμε να αναδείξουμε μέσα από αυτές, ένα κομβικό θεσμικό θέμα που καθορίζει το επίπεδο εμπιστοσύνης των πολιτών, αυτό της επαρκούς αξιολόγησης των κομματικών στελεχών, της προώθησης και αξιοποίησης των ικανότερων κι όχι των “φιλικότερων” προς την ηγεσία ή όσων διαθέτουν αλλά ερείσματα που δημιουργούν πλέγμα πίεσης στην κεντρική εξουσία.