Τι είναι η πατρίδα μας;
Γράφει ο Δημοσθένης Δέπος, δικηγόρος
“Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι; Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;” Αυτά κι άλλα τόσα έλεγε ο ποιητής Ιωάννης Πολέμης έναν και αιώνα πριν…
Ζούμε σε ένα τόπο, όπου οι συνταξιούχοι εργάζονται κι οι νέοι φεύγουν στην εσπερία για δουλειά. Από εκεί, οι επύληδες δύσκολα θα επιστρέψουν πίσω για να φτιάξουν οικογένεια. Αλλότριοι νέοι θα τους υποκαταστήσουν εδώ.
Ζούμε σε μια χώρα σίζοναλ, όπου η μονοποικιλιακή οικονομία της στηρίζεται στις εποχικές υπηρεσίες τουρισμού και στο μπιαρενμπί. Μετά απ’ αυτό το χάος.
Ζούμε σε μια κοιτίδα παραδομένη από τη διαχρονική πολιτική της ηγεσία στο ατομικό κι όχι στο συλλογικό κέρδος. Όπου τα δημόσια αγαθά μετακυλίουν σε ιδιωτικά, χωρίς καν να γνωρίζουμε τον ιδιώτη. Όπου ιστορικά δικαιώματα άλλα είναι προς παραχώρηση κι άλλα προς συνεκμετάλλευση.
Ζούμε σε μια επικράτεια, όπου οι θεσμοί ( δικαιοσύνη, υγεία, πρόνοια, παιδεία, ασφάλεια, άμυνα κλπ) και το Σύνταγμα της υπάρχουν στα χαρτιά και είναι διάτρητοι από τις ωμές παρεμβάσεις των κυβερνώντων. Όπου ο αδύνατος ούτε βρίσκει το δίκιο του ούτε εξυπηρετείται ούτε προστατεύεται.
Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου το 10% – τη αρωγή των κυβερνώντων – είναι βολεμένοι εις βάρος του υπολοίπου 90%. Που επιδεικτικώς αυτή η μειοψηφία δεν ντρέπεται για την ευζωΐα της, ενώ οι συγκοινωνοί τους πένονται κι αγκομαχούν. Που οι πολλοί πληρώνουν φόρους, για να πίνουν οι λίγοι εις υγείαν τους.
Αυτή είναι η πατρίδα μας, μια σκέτη απογοήτευση.
Μια πατρίδα στον αυτόματο πιλότο, που λειτουργεί με την εκάστοτε φιλοτιμία κι αλληλεγγύη του συνανθρώπου, ως μη ώφειλε. Όταν το πολιτικό σύστημα το 2010 είχε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να εκβιάσει τους εκβιαστές, αντ’ αυτού υπέγραφε μνημόνια.
Τι κάνουμε τώρα; Καθόμαστε και χαιρετάμε ο ένας τον άλλο; Μήπως είναι η στιγμή ν’ αντιδράσουμε στη ραστώνη, στην απάθεια, στην εγκατάλειψη και στη μοιρολατρία που μας έχουν ενεσίμως μεταδώσει; Μήπως πρέπει η ελπίδα να επιστρέψει στις ψυχές μας, ως ύστατος μηχανισμός επιβίωσης; Διότι αλλιώς απ’ όλα τα καλά θα μας μείνουν τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά.
