Κι αν δεν ιδρύσει κόμμα ο Σαμαράς;
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας
Εδώ και αρκετό καιρό, ειδικά μετά την παρουσία του στο Ηράκλειο με την αναφορά του πρώην πρωθυπουργού σε ειλημμένες αποφάσεις σχετικά με το θέμα, πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που δίνουν ημερομηνίες ανακοίνωσης του νέου φορέα και πιθανούς υποψηφίους. Σε αρκετά από αυτά τα δημοσιεύματα αναλύεται το αν… δικαιούται να προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση και τι επίδραση θα έχει μια τέτοια εξέλιξη στα εκλογικά αποτελέσματα και ιδιαίτερα στο ποσοστό της ΝΔ.
Όλα αυτά θυμίζουν περισσότερο παραφιλολογία παρά ουσιαστική πολιτική επιχειρηματολογία. Ένας τόσο έμπειρος πολιτικός δικαιούται να προχωρήσει σε όποια επιλογή θεωρεί ότι βοηθά τη χώρα. Ειδικά όταν έχει διαγραφεί από το κόμμα του επειδή τόλμησε να διατυπώσει απορίες και να επισημάνει πιθανούς εθνικούς κινδύνους, όπως άλλωστε έπραξε κι ο άλλος πρώην πρωθυπουργός της παράταξης που γλίτωσε τον εξοστρακισμό λόγω του ιστορικού βάρους και του συμβολισμού του επιθέτου του! Κάτι πρωτοφανές, και μάλιστα με μια επικοινωνιακή προσέγγιση που επιδιώκει σχεδόν να απαξιώσει πλήρως είκοσι χρόνια ηγεσίας στη ΝΔ και οκτώ χρόνια πρωθυπουργίας!
Ειδικά στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά αναπαράγονται ξανά ξεπερασμένες ανακρίβειες. Το ότι το ζήτημα είναι προσωπικό με τον Μητσοτάκη κι όχι βαθιά ιδεολογικό, παρά το γεγονός ότι τον στήριξε σε όλη του την πορεία. Το ότι κι ο ίδιος συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ κι αποδέχτηκε στελέχη του στη ΝΔ, αποσιωπώντας τη νοοτροπία με την οποία πλέον κάποια νεότευκτα στελέχη επαίρονται για τη σοσιαλδημοκρατική στροφή της παράταξης. Το ότι θα βλάψει… και πάλι την παράταξη υπονοώντας ότι η υπεράσπιση της μακεδονικής ταυτότητας ή η ανάδειξη των εξόφθαλμων υπολογιστικών λαθών του πρώτου μνημονίου… διαταράσσουν τα ήρεμα νερά της απάθειας!
Βέβαια την ίδια στιγμή η κυβέρνηση διατείνεται ότι δεν θα την επηρεάσει σημαντικά εκλογικά ένα νέο κόμμα. Αν όντως ισχύει αυτό, θα σήμαινε ότι η κριτική που γίνεται στα πεπραγμένα της δεν διαθέτει ισχυρή απήχηση στο κομματικό ακροατήριο. Εκτός κι αν εξ ορισμού οποίος διαφωνεί χαρακτηρίζεται ως ψεκασμένος κι απαξιώνεται, αν και η ευκολία στιγματισμού δεν παραμένει σταθερή για κάθε περίπτωση και θολώνει αρκετά όταν αγγίζει ζητήματα κι άτομα του πιο στενού αρχηγικού περιβάλλοντος. Όμως προφανώς και κάτι τέτοιο δεν ισχύει γιατί το τελευταίο διάστημα γίνεται συντονισμένη προσπάθεια να λειανθούν «γωνίες» που ενοχλούν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους. Από την αμυντική πολιτική έως τις εισοδηματικές ενισχύσεις, κι από το μεταναστευτικό βάρος έως την αποποίηση της woke ατζέντας που η ίδια ανέδειξε.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι τελικά ο Αντώνης Σαμαράς δεν προχωρήσει σε ίδρυση νέου πολιτικού φορέα. Αυτό απαλλάσσει τη ΝΔ από την ανάγκη να απευθυνθεί αξιόπιστα στο 1/3 των ψηφοφόρων της που πλέον δηλώνουν αναποφάσιστοι ή κινούνται δεξιότερα της; Αυτό περιορίζει την ανάγκη να τους μιλήσει με επιχειρήματα που θα προσομοιάζουν με αυτά του Αντώνη Σαμαρά, αφού σε αυτό το κοινό η αποδοχή τους φτάνει το 50%; Αυτό την απαλλάσσει από την ανάγκη να ξαναδεί συνολικά το ποια επιθυμεί να είναι η ταυτότητά της και ποιοι να την εκφράζουν;
Αν όντως ο εκλογικός στόχος είναι η αυτοδυναμία, κι όχι η εσωκομματική διατήρηση των κεκτημένων, αυτά τα ερωτήματα δεν θα πάψουν να υπάρχουν ακόμη κι αν προκύψει ένα νέο κόμμα. Αν όντως το διακύβευμα είναι η ένωση και η διεύρυνση της παράταξης, κι όχι η μετατόπισή της στον πολιτικό χάρτη, αυτά τα διλήμματα θα παραμένουν αμείλικτα ακόμη κι αν θεωρητικά παγώσει κάθε άλλη εξέλιξη και θα θέτουν σε κίνδυνο τη συνοχή και την προοπτική της παράταξης.

