Όταν ο «Dirty Harry» κλέβει τη δόξα της Αστυνομίας (σε μια χώρα που ακόμα φοβάται το σκοτάδι)

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Ας είμαστε ειλικρινείς… η είδηση ότι συνελήφθησαν οι υπαίτιοι για την τραγωδία της Marfin, δεκάξι ολόκληρα χρόνια μετά, αλλά και η γρήγορη εξάρθρωση των δραστών για το μακελειό στη Θεσσαλονίκη, είναι μια τεράστια δικαίωση.

Και εδώ πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στην Ελληνική Αστυνομία. Χωρίς «ναι μεν αλλά». Η επιμονή κάποιων ανθρώπων να κρατήσουν ανοιχτό έναν φάκελο που όλοι οι άλλοι είχαν ξεχάσει στα συρτάρια, δείχνει ότι το κράτος μπορεί να αργεί, αλλά δεν ξεχνάει. Η ΕΛ.ΑΣ. απέδειξε πως όταν την αφήνουν να δουλέψει μεθοδικά και αθόρυβα, φέρνει αποτελέσματα. Και ναι, ένα μέρος της επιτυχίας πάει και στην κυβέρνηση, που έδωσε την πολιτική κάλυψη για να σπάσουν επιτέλους κάποια διαχρονικά «άβατα».

Μέχρι εδώ, όλα καλά. Πού αρχίζει το πρόβλημα; Εκεί που η σοβαρότητα δίνει τη θέση της στο φτηνό πολιτικό μάρκετινγκ.

Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι από τις χειροπέδες, η καθαρή επιτυχία των αστυνομικών έγινε «κυβερνητικό σποτάκι». Οι αστυνομικοί που έφτυσαν αίμα στο πεδίο εξαφανίστηκαν από το κάδρο, και τη θέση τους πήρε η εικόνα του «ενός». Είδαμε τον Πρωθυπουργό στη Βουλή να παρουσιάζεται περίπου σαν ένας εγχώριος Dirty Harry, που καθαρίζει μόνος του τους δρόμους, μοιράζοντας υποσχέσεις για «μηδενική ανοχή».

Αυτή η μανία της εξουσίας να καπελώνει τις επιτυχίες των θεσμών για να μαζέψει ψηφαλάκια, όχι μόνο αδικεί τους ίδιους τους αστυνομικούς, αλλά υποτιμά και τη νοημοσύνη μας. Γιατί η πραγματικότητα, μόλις κλείσουν οι κάμερες, είναι τελείως διαφορετική.

Ζούμε το εξής τρελό παράδοξο, αφού την ίδια ώρα που το Μαξίμου πανηγυρίζει για τα μεγάλα χτυπήματα στην τρομοκρατία, ο κόσμος εκεί έξω φοβάται τη σκιά του. Τα μεγάλα λόγια για «νομιμότητα παντού» ακούγονται σαν ανέκδοτο στα αυτιά του απλού πολίτη, που νιώθει απροστάτευτος ακόμα και μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Η καθημερινή εγκληματικότητα, οι συμμορίες, οι κλοπές, η οπαδική βία που έχει γίνει πλέον βιομηχανία αίματος, δεν αντιμετωπίζονται με τηλεοπτικά σόου.

Η ασφάλεια δεν κρίνεται από το τι θα πει ο Πρωθυπουργός στις ειδήσεις των οκτώ, αλλά από το αν μπορείς να περπατήσεις στη γειτονιά σου το βράδυ ή αν τρέμεις μήπως σου ανοίξουν το σπίτι όσο κοιμάσαι. Αν η κυβέρνηση θέλει όντως να δείξει έργο, ας αφήσει την Αστυνομία να κάνει τη δουλειά της χωρίς να της κλέβει τη δόξα, κι ας κοιτάξει τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου. Δεν χρειαζόμαστε έναν κινηματογραφικό ήρωα με κουστούμι, αλλά ένα σοβαρό, λειτουργικό και αθόρυβο κράτος.