Η κυβερνητική προπαγάνδα τρώει τα μούτρα της στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η όλη φάση με την επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης μου θυμίζει έντονα ένα διάσημο πείραμα που είχε γίνει στο MIT. Εκεί, λοιπόν, ένας επιστήμονας έβαλε σε δύο άτομα κάτι ειδικά γυαλιά που παραμορφώνουν τελείως την όραση. Ο ένας τριγυρνούσε κανονικά με τα πόδια κι εξερευνούσε τον χώρο, ενώ ο άλλος καθόταν παθητικά σε ένα καροτσάκι και απλώς τον έσπρωχναν. Το φοβερό είναι ότι αυτός που κινιόταν και δρούσε ενεργά, προσαρμόστηκε αμέσως στη νέα πραγματικότητα, ενώ ο άλλος, ο παθητικός επιβάτης, δεν κατάφερε να προσαρμοστεί καθόλου και έβλεπε μια μόνιμη θολούρα και ασυνάρτητες εικόνες.

Το συμπέρασμα του πειράματος ήταν απλό. Για να καταλάβεις σωστά τι γίνεται γύρω σου, πρέπει να είσαι σε κίνηση, να έχεις επαφή με την πραγματικότητα, κάτι που η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να κάνει, αφού έχει επιλέξει να είναι ο παθητικός επιβάτης ενός τεχνητού αφηγήματος. Έχουν φορέσει τα δικά τους παραμορφωτικά γυαλιά, αυτά της αλαζονείας, της εξουσίας και των έτοιμων non-papers, και αρνούνται να δουν τι συμβαίνει στην κοινωνία, με αποτέλεσμα αυτή η παρανοϊκή προπαγάνδα τους να τρώει τα μούτρα της κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με την αλήθεια.

Αυτή η επικοινωνιακή τύφλωση και το πως καταρρέουν τα παραμύθια τους φαίνεται πεντακάθαρα στο πώς χειρίστηκαν την ιστορία με τον Αντώνη Σαμαρά. Μιλάμε για μια κωλοτούμπα στη ρητορική τους μέσα σε λίγους μήνες που σε αφήνει άφωνο και δείχνει πόσο αναξιόπιστοι είναι. Στην αρχή, μόλις τον διέγραψαν, το παίζανε άνετοι και στενοχωρημένοι κηδεμόνες, βγαίνανε και λέγανε με μισόλογα ότι αν κάνει κόμμα θα είναι κακό για τον ίδιο, ότι θα καταστρέψει την υστεροφημία του και ότι το εγχείρημα είναι καταδικασμένο να αποτύχει γιατί ο κόσμος θέλει σταθερότητα και δεν θα τον ακολουθήσει κανένας. Θεωρούσαν, βλέπετε, ότι οι ψηφοφόροι είναι πρόβατα δεμένα στο δικό τους επικοινωνιακό καρότσι.

Μόλις όμως άρχισαν να σκάνε οι δημοσκοπήσεις και είδαν τη ΝΔ να πέφτει και τον κόσμο να στρέφεται προς τα δεξιά, ψάχνοντας καθαρές πατριωτικές θέσεις, τα γυαλιά του Μαξίμου ράγισαν και το τροπάριο άλλαξε 180 μοίρες, αποκαλύπτοντας τον απόλυτο πανικό τους. Ξαφνικά, ο Σαμαράς που «θα αποτύγχανε και θα καταστρεφόταν μόνος του», έγινε «υπαρξιακή απειλή» και βγαίνουν τώρα στελέχη τους και μιλάνε ανοιχτά για «δεύτερη προδοσία» που θα κάνει κακό στη Νέα Δημοκρατία και στη χώρα. Μα, κάτσε ρε φίλε, πώς γίνεται ένα κόμμα να είναι ταυτόχρονα και ασήμαντο που θα πάει άπατο, αλλά και θανάσιμος κίνδυνος που θα τινάξει τη χώρα στον αέρα; Αυτή η τρελή αντίφαση δείχνει ότι δεν τους νοιάζει καθόλου η αλήθεια, απλώς αυτοσχεδιάζουν μέσα στον πανικό τους επειδή βλέπουν να χάνεται η καρέκλα.

Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Όταν βλέπουν ότι τα λογικά επιχειρήματα δεν περνάνε και ότι ο κόσμος τους έχει πάρει χαμπάρι, επιστρατεύουν το πιο βρώμικο όπλο, δηλαδή, τη δολοφονία χαρακτήρα. Επειδή δεν έχουν τι να απαντήσουν στα σοβαρά εθνικά θέματα και στην ιδεολογική ταυτότητα της παράταξης που έχει χαθεί, αρχίζουν τις προσωπικές επιθέσεις. Τον βγάζουν «εμμονικό», λένε ότι βγάζει «προσωπική πικρία» και προσπαθούν να ισοπεδώσουν την πορεία ενός ανθρώπου που κράτησε τη χώρα όρθια στα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτή η ηγετική ομάδα δεν δίνει δεκάρα ούτε για την πατρίδα ούτε για την ιστορία της παράταξης, και ότι το μόνο που τους καίει είναι η νομή της εξουσίας.

Στο τέλος της ημέρας, η κυβέρνηση συμπεριφέρεται ακριβώς όπως ο παθητικός τύπος στο καροτσάκι του MIT. Επιλέγουν να βλέπουν μόνο όσα τους σερβίρουν οι επικοινωνιολόγοι τους, αποκομμένοι από τον παλμό του κόσμου. Μόνο που η κοινωνία δεν κάθεται στο καρότσι τους. Περπατάει, βλέπει, καταλαβαίνει και ξέρει πολύ καλά να ξεχωρίζει πότε ο φόβος για την απώλεια της εξουσίας βαφτίζεται «σωτηρία της πατρίδας». Η προπαγάνδα τους δεν είναι απλώς αναξιόπιστη, έχει γίνει πια μια μάταιη και παρανοϊκή προσπάθεια να επιβάλουν το σκοτάδι σε έναν κόσμο που έχει αποφασίσει να κρατήσει τα μάτια του ορθάνοιχτα.