Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν (VII)

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η Ελλάδα δεν κυβερνάται πια με πράξεις. Κυβερνάται με αφηγήματα. Και όταν το αφήγημα αποκόπτεται από την πραγματικότητα, δεν είναι πια επικοινωνία. Είναι πολιτική εκτροπή.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει ένα ειδυλλιακό τοπίο. Μια χώρα που εξάγει ενέργεια, που μεταρρυθμίζει την εργασία, που επανασχεδιάζει το ΕΣΥ και ανοίγει ορίζοντες στην παιδεία. Μόνο που αυτά δεν είναι πολιτικές πράξεις. Είναι PowerPoint χωρίς αντίκρισμα. Γιατί ο πολίτης δεν μετράει την πραγματικότητα με δείκτες. Μετράει το πορτοφόλι του. Και αυτό, εδώ και καιρό, αδειάζει.

Η ακρίβεια δεν είναι πια κρίση. Είναι μόνιμο καθεστώς. Δεν πλήττει απλώς τους ευάλωτους. Τσακίζει τη μεσαία τάξη, αποσαθρώνει τον κοινωνικό ιστό, καταργεί κάθε προοπτική. Ο λογαριασμός του ρεύματος εξακολουθεί να λειτουργεί ως εκβιασμός παρά τις επιδοτήσεις. Ο εργαζόμενος δεν διαπραγματεύεται τις ώρες του. Τις χάνει, στο όνομα μιας ιδεολογικής «ευελιξίας» που μεταφράζεται σε αυθαιρεσία. Ο ασθενής δεν γιατρεύεται… περιμένει. Το δημόσιο νοσοκομείο φυτοζωεί, και οι γιατροί παραιτούνται όχι για τα χρήματα, αλλά για την απαξίωση. Όσο για τον φοιτητή, δεν σπουδάζει σε ένα πανεπιστήμιο, υπομένει μια διαρκή υπονόμευση. Κι όλα αυτά ενώ βαφτίζουμε το άνοιγμα στην ιδιωτική εκπαίδευση «ιστορική τομή».

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν, η χώρα μπαίνει ξανά στον κύκλο της ψευδαίσθησης. Νέες εξαγγελίες για 13ο και 14ο μισθό. Για 13η σύνταξη. Όλα εύλογα, όλα ανθρώπινα, όλα ανακουφιστικά. Αλλά από πού;

Αν το πλεόνασμα προέρχεται από την υπερφορολόγηση των πολιτών, τότε η κάθε «παροχή» δεν είναι πολιτική δικαιοσύνης. Είναι συντήρηση της ίδιας ανισότητας. Ο 13ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα πληρώνεται από την παραγωγή. Στο Δημόσιο, πληρώνεται από εκείνον που τον παράγει… τον ήδη εξουθενωμένο. Είναι λοιπόν το λιγότερο υποκριτικό να μιλάμε για αναδιανομή, όταν πρώτα αφαιρούμε με το ένα χέρι για να επιστρέψουμε με το άλλο.

Το κοινωνικό κράτος δεν στηρίζεται σε ψηφιακές προσόψεις. Ούτε σε σποραδικά επιδόματα. Στηρίζεται σε μια οικονομία που παράγει και αναδιανέμει. Ποιος πλούτος όμως παράγεται σήμερα; Με χρέος άνω των € 400 δισ., με πρόσθετο φορτίο € 90 δισ. από το 2032 και με ταμειακά διαθέσιμα που συρρικνώνονται; Ποιο πλεόνασμα πανηγυρίζουμε; Αυτό που γεννά νέα φτώχεια για να καλύψει παλιές υποσχέσεις;

Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για μισθούς, συντάξεις, κοινωνική στήριξη, ας ξεκινήσουμε από τα στοιχειώδη, επενδύσεις, ανταγωνιστικότητα, καινούργια εργοστάσια, πραγματική καινοτομία. Όχι φαντάσματα ευρωπαϊκών κονδυλίων και ανακυκλωμένα success stories. Το ΑΕΠ δεν έχει επιστρέψει καν στα επίπεδα του 2009. Ποιον κοροϊδεύουμε;

Η πολιτική ειλικρίνεια αρχίζει εκεί που τελειώνει το θεαθήναι. Αν συνεχίσουμε έτσι, το μόνο που θα μοιράζουμε είναι απογοήτευση. Μια φτώχεια επενδεδυμένη με υποσχέσεις.

Η χώρα χρειάζεται ρήξη με το επικοινωνιακό της σύνδρομο. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση έχουν το δικαίωμα να υποδύονται τους διαχειριστές μιας πραγματικότητας που δεν βιώνουν.

Δεν φταίει η κοινωνία που δεν πείθεται. Φταίει η πολιτική που δεν έχει πια τίποτα να πει.

Καιρός να κόψουμε την πλάκα. Κυριολεκτικά.