Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν VII

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η εβδομάδα παρουσιάστηκε ως ακόμη ένας απολογισμός κανονικότητας. Η χώρα όμως δεν κρίνεται από την περιοδική επικοινωνία. Κρίνεται από τη σταθερότητα της εθνικής της γραμμής. Συνέπεια δεν είναι η επανάληψη ανακοινώσεων. Είναι η διατήρηση στρατηγικής κατεύθυνσης υπό πίεση. Εκεί αρχίζει η ουσία.

Οι συμφωνίες με τη Chevron και τη Helleniq Energy βαφτίστηκαν ιστορική επανεκκίνηση. Στην πραγματικότητα αποτελούν επιστροφή στην κοινή λογική μετά από χρόνια αδράνειας. Η χώρα καθυστέρησε τις έρευνες φοβούμενη αντιδράσεις και εντάσεις. Σήμερα παρουσιάζει ως τομή αυτό που όφειλε να αποτελεί πάγια εθνική στρατηγική. Το ποσοστό κερδών έχει σημασία. Αλλά το ερώτημα είναι άλλο. Υπάρχει πλήρης πολιτική βούληση ή θα επανέλθει η λογική της ηρεμίας όταν αυξηθούν οι πιέσεις. Η ενεργειακή αυτονομία δεν οικοδομείται με ισορροπίες φόβου.

Η πρόοδος στις ανανεώσιμες πηγές και η συζήτηση για εξαγωγική ενέργεια συνοδεύονται από εντυπωσιακά ποσοστά. Η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται στους λογαριασμούς των νοικοκυριών και στο κόστος της βιομηχανίας. Αν η ενέργεια παραμένει ακριβή και η παραγωγή ασθενής, τότε η πράσινη μετάβαση χωρίς βιομηχανική πολιτική οδηγεί σε νέα εξάρτηση. Η χώρα χρειάζεται ολοκληρωμένο παραγωγικό υπόδειγμα και όχι ενεργειακή προβολή.

Στη Σύνοδο στο Νέο Δελχί τέθηκε το ζήτημα των κανόνων στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Ορθώς. Το κρίσιμο όμως ερώτημα είναι ποιος παράγει την τεχνολογία. Αν περιοριστούμε στον ρόλο του ρυθμιστή, θα παρακολουθούμε την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση ως θεατές. Η γεωοικονομική ισχύς θεμελιώνεται σε επενδύσεις, σε πανεπιστήμια που συνδέονται με την αγορά και σε ελληνικές επιχειρήσεις που διατηρούν την υπεραξία εντός χώρας.

Η συνάντηση με τον Ναρέντρα Μόντι έχει βαρύτητα, καθώς η Ινδία ενισχύεται διεθνώς. Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να οραματίζεται ρόλο στον IMEC αν στο άμεσο γεωπολιτικό της περιβάλλον εκπέμπει σήματα κατευνασμού. Δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πύλη όταν η ίδια της η κυριαρχία εμφανίζεται αμφίθυμη. Η γεωπολιτική σοβαρότητα αρχίζει από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η επιστολική ψήφος κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Δεν συνιστά όμως από μόνη της τομή. Το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει γιατί τόσοι νέοι έφυγαν. Αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες που τους ώθησαν στη φυγή, η ψήφος από το εξωτερικό θα λειτουργεί ως συμβολική διόρθωση και όχι ως αντιστροφή του φαινομένου.

Το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ περιορίζει γραφειοκρατία. Η αγορά εργασίας όμως κρίνεται από το ύψος των μισθών και από τη δυνατότητα ενός νέου να σχεδιάσει οικογένεια χωρίς διαρκή ανασφάλεια. Η ψηφιοποίηση χωρίς ενίσχυση αγοραστικής δύναμης παραμένει ημιτελής μεταρρύθμιση.

Τα προγράμματα στήριξης οικογένειας, όπως οι Νταντάδες της Γειτονιάς, συμβάλλουν. Το δημογραφικό όμως αποτελεί ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Απαιτεί συνεκτική πολιτική στέγης, φορολογικά κίνητρα και σταθερό περιβάλλον. Πιλοτικές δράσεις δεν ανατρέπουν διαρθρωτική καθίζηση.

Η αξιοποίηση του Πολυτεχνείου Κρήτης μέσω ΣΔΙΤ μπορεί να αποδώσει. Τα δημόσια πανεπιστήμια όμως χρειάζονται ακαδημαϊκή ενίσχυση και ουσιαστική σύνδεση με την παραγωγή. Αν η προσέγγιση περιοριστεί σε λογική ακινήτων, θα χαθεί η ευκαιρία για εθνική στρατηγική γνώσης.

Η ρύθμιση για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο αποκαθιστά αδικία. Παραμένει όμως το ερώτημα της πολιτικής ευθύνης για τα χρόνια καθυστέρησης. Το τραπεζικό σύστημα προστατεύθηκε άμεσα. Οι πολίτες ανέμεναν επί μακρόν.

Η ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών αποτελεί θετικό βήμα. Η Παιδεία συνολικά όμως απαιτεί ποιοτική αναβάθμιση, αξιολόγηση και εθνικό προσανατολισμό. Μια εμβληματική πρωτοβουλία δεν αρκεί όταν το σχολείο αντιμετωπίζει βασικές ελλείψεις.

Στον ΟΠΕΚΑ εντοπίστηκαν παρατυπίες και η αντίδραση ήταν άμεση. Η κοινωνία όμως ζητά πρόληψη και διαρκή διαφάνεια, όχι εκ των υστέρων διαχείριση. Οι έλεγχοι οφείλουν να είναι πραγματικά ανεξάρτητοι.

Στη Θεσσαλονίκη ο ΟΣΕΘ ενισχύεται με νέα λεωφορεία. Η βελτίωση ήταν αναγκαία μετά από χρόνια υποβάθμισης. Η καθημερινότητα θα κριθεί από τη συχνότητα και τη συνέπεια λειτουργίας, όχι από τον αριθμό των οχημάτων.

Η νέα στάση τραμ στον Πειραιά κλείνει εκκρεμότητα. Οι υποδομές δεν πρέπει να απαιτούν υπερβολικό χρόνο για να ολοκληρωθούν ούτε να παρουσιάζονται ως εξαιρετικά επιτεύγματα.

Η διάσωση των φωτογραφιών της Καισαριανής συνιστά αυτονόητη πράξη εθνικής μνήμης. Η ιστορική συνέχεια δεν αποτελεί πεδίο προβολής αλλά πεδίο σεβασμού.

Οι τιμές σε προσωπικότητες όπως η Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ και ο Αντώνης Μανιτάκης αναγνωρίζουν θεσμική προσφορά. Το ουσιαστικό μνημόσυνο όμως είναι ένα κράτος που λειτουργεί με σοβαρότητα, με ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και με εθνική αυτοσυνείδηση.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται εβδομαδιαία δελτία αισιοδοξίας. Χρειάζεται σαφή εθνική στρατηγική για ασφάλεια, παραγωγική ανασυγκρότηση και θεσμική ανεξαρτησία. Σταθερότητα με περιεχόμενο και πρόοδος με διάρκεια. Με λιγότερη ρητορική και περισσότερη αποφασιστικότητα.