Η “επανάσταση” και τα αδιέξοδα του Ζόρχαν Μαμντανί

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, σύμβουλος επιχειρήσεων – συγγραφέας

Τι είναι τελικά ο Ζόρχαν Μαμντανί, νέος δήμαρχος πλέον της Νέας Υόρκης; Πιστός μουσουλμάνος, κομμουνιστής, επαναστάτης, επικοινωνιακά χαρισματικός ή απλώς ένας πολιτικάντης που ανίχνευσε εγκαίρως τα προβλήματα της πόλης του και βιάστηκε να προτείνει λαϊκίστες και ανεδαφικές λύσεις;

Στις αναλύσεις που διαβάζω τις τελευταίες μέρες, συνήθως ο συντάκτης βλέπει ως ισχυρότερη μόνο τη μια πλευρά και αναλύει το εκλογικό αποτέλεσμα και τη μελλοντική πορεία του Μαμντανί, αποκλειστικά μέσα από αυτή την οπτική. Μια πιο ψύχραιμη ματιά θα κατέληγε στο ότι μάλλον είναι όλα αυτά μαζί κι ακόμα περισσότερα γι’ αυτό και η πολιτική κατάληξη του παραμένει αβέβαιη.

Καταρχάς, δεν πρόκειται για καμιά ιστορική ανατροπή! Η Νέα Υόρκη σταθερά δίνει μεγάλες πλειοψηφίες στους Δημοκρατικούς. Ούτε η συγκεκριμένη εκλογή σηματοδοτεί κάτι σε εθνικό επίπεδο. Αν και πόση δυσαρέσκεια υπάρχει θα καταγράφει στις ενδιάμεσες εκλογές.

Αυτό που συνέβη είναι κάτι αντίστοιχο με αυτό που έγινε με την εκλογή Τραμπ αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Όπως ο Τραμπ επανεξελέγη γιατί διάβασε τα σημάδια των καιρών και προσπάθησε να δώσει απαντήσεις σε πραγματικά προβλήματα, έτσι κι ο Μαμντανί ανταποκρίθηκε στο κλίμα αγανάκτησης και εισέπραξε τη δυσαρέσκεια.

Ανεξάρτητα από το αν οι πρισφερόμενες απαντήσεις είναι πρακτικές κι εφαρμόσιμες, πάντα η αντίδραση σε μια κατάσταση οδηγεί στον οποιοδήποτε βγαίνει πρώτος μπροστά διεκδικώντας την αλλαγή. Είναι πάμπολλες οι ανάλογες περιπτώσεις, συνήθως όμως οι μεγάλες προσδοκίες φέρνουν και μεγάλες απογοητεύσεις.

Ο Μαμντανί δεν μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα όλες τις ταυτότητες του. Ο καλός μουσουλμάνος δεν συμβαδίζει με τον δικαιωματισμό της φιλελέφτ κουλτούρας της Νέας Υόρκης. Οι σοσιαλιστικές φορολογικές ή οικιστικές προτάσεις του θα προσκρούσουν στην απομάκρυνση κεφαλαίων από την πόλη, την έλλειψη αρμοδιοτήτων και πόρων, την αδυναμία κάποιες παρεμβάσεις να συμβάλλουν τόσο καίρια στη ριζική μεταβολή ενός φαινομένου.

Ο ενθουσιασμός της αίσθησης αποδέσμευσης από μια δυσχερή κατάσταση, είναι εύκολο να περάσει στη διοικητική στασιμότητα και να καταλήξει στη μετατροπή των ονείρων σε εφιάλτες. Κανείς δεν γνωρίζει αν ο Μαμντανί θα αποδειχτεί επαρκής ως Δήμαρχος ή αν θα χαθεί μέσα στον κυκεώνα των υπερβολών του, όμως το σίγουρο είναι ότι οι κοινωνίες βρίσκονται όλο και πιο συχνά με την πλάτη στον τοίχο κι αναζητούν διέξοδο στα πιο πιθανά κι απίθανα σημεία. Κι αυτό πιθανότατα να ενταθεί όσο ο ορίζοντας παραμένει θολός.