Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν XIII

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία, η επίκληση «κατακτήσεων» δεν είναι δύσκολη. Είναι βολική. Η πολιτική όμως δεν κρίνεται από το πόσα ανακοινώνεις, αλλά από το τι αλλάζεις. Και όταν επί επτά χρόνια οι ίδιες παθογένειες επιμένουν, δεν μιλάμε πλέον για διαχρονικά προβλήματα. Μιλάμε για συνειδητή επιλογή ανοχής, ανακύκλωσης και τελικά συντήρησης τους.

Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει ως λύση μια διοικητική μεταφορά αρμοδιοτήτων. Όμως το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ μόνο τεχνικό. Ήταν εξαρχής πολιτικό. Το λεγόμενο άρρωστο κράτος που σήμερα επικαλείται, είναι το ίδιο κράτος που διαχειρίστηκε, αναπαρήγαγε και τελικά άφησε να λειτουργεί όπως τη βόλευε. Η ψηφιοποίηση είναι αναγκαία. Δεν υποκαθιστά όμως την απουσία πολιτικής βούλησης για πραγματική κάθαρση.

Διδάγματα ασφαλώς υπάρχουν. Το ερώτημα είναι ποιος τα αξιοποιεί. Δεν μπορείς να διακηρύσσεις πόλεμο στο Βαθύ Κράτος όταν επί των ημερών σου αυτό παγιώνεται, προσαρμόζεται και στο τέλος σε απορροφά. Η σύγκρουση με τις παθογένειες δεν γίνεται με εξαγγελίες. Γίνεται με ρήξεις. Και αυτές απουσιάζουν.

Στο πεδίο της ακρίβειας, η κυβέρνηση εξακολουθεί να κινείται με τη λογική του επιδέσμου. Επιδόματα της τελευταίας στιγμής, παρεμβάσεις προσωρινές, ανακύκλωση του ίδιου αδιεξόδου. Η κοινωνία δεν χρειάζεται νέα pass. Χρειάζεται σταθερή στρατηγική που να μειώνει το κόστος ζωής. Και αυτή η στρατηγική δεν διακρίνεται πουθενά.

Ακόμη και στο ζήτημα του Αγίου Φωτός, η κυβέρνηση διαχειρίζεται το αυτονόητο σαν να πρόκειται για επίτευγμα. Σε μια περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας, η χώρα χρειάζεται σοβαρότητα, όχι επικοινωνιακή αξιοποίηση συμβολισμών.

Οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό και η επέκταση της ψηφιακής κάρτας εργασίας παρουσιάζονται ως τομές. Όταν όμως η αγοραστική δύναμη συνεχίζει να υποχωρεί, οι αριθμοί χάνουν το ειδικό τους βάρος. Η πραγματική οικονομία δεν ζει μέσα σε ποσοστά. Ζει μέσα στην καθημερινότητα των πολιτών, εκεί όπου ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.

Οι παρεμβάσεις στη δημόσια διοίκηση ακούγονται σωστές μόνο στο επίπεδο της διατύπωσης. Το να σταματά το Δημόσιο να ταλαιπωρεί τους πολίτες δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση που εφαρμόζεται με χαρακτηριστική καθυστέρηση. Και αυτό από μόνο του είναι αποκαλυπτικό.

Η ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών καλύπτει ένα πραγματικό κενό. Δεν αρκεί όμως για να θεραπεύσει τη συνολική υποβάθμιση της παιδείας. Όταν η εκπαιδευτική πολιτική παραμένει αποσπασματική, τέτοιες πρωτοβουλίες λειτουργούν περισσότερο ως άλλοθι παρά ως στρατηγική.

Τα επιδόματα τύπου Youth Pass επιβεβαιώνουν μια λογική διαχείρισης μέσω παροχών. Οι νέοι όμως δεν χρειάζονται κουπόνια. Χρειάζονται προοπτική, ευκαιρίες και ένα περιβάλλον που δεν θα τους σπρώχνει στο αεροδρόμιο.

Στον χώρο της υγείας, η πραγματικότητα δεν αλλάζει με SMS και πλατφόρμες. Η υποστελέχωση, οι ελλείψεις και η πίεση στο ΕΣΥ παραμένουν. Και όσο αυτά δεν αντιμετωπίζονται στη ρίζα τους, κάθε επιμέρους βελτίωση θα έχει χαρακτήρα πρόχειρης διόρθωσης.

Οι ανακαινίσεις νοσοκομείων είναι θετικές. Δεν αρκούν όμως για να κρύψουν τις συνολικές αδυναμίες του συστήματος. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς πιο αξιοπρεπή κτίρια. Είναι ένα σύστημα που λειτουργεί αξιόπιστα για όλους, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εξάντληση του προσωπικού του.

Στις μεταφορές, οι εξαγγελίες για αναβάθμιση και καθαριότητα είναι καλοδεχούμενες, αλλά έρχονται αργά. Οι πολίτες βιώνουν καθημερινά τη δυσλειτουργία και δεν πείθονται πια από υποσχέσεις μελλοντικής κανονικότητας.

Η επιβολή προστίμων μέσω καμερών δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια συνολική πολιτική οδικής ασφάλειας. Η πρόληψη απαιτεί παιδεία, σχεδιασμό και υποδομές. Δεν εξαντλείται στην επιτήρηση.

Η εκτόξευση μικροδορυφόρων είναι θετικό βήμα. Δεν συγκροτεί από μόνη της εθνική στρατηγική καινοτομίας. Χωρίς συνολικό σχέδιο, τέτοιες κινήσεις κινδυνεύουν να παραμείνουν εντυπωσιακές αλλά μεμονωμένες.

Στον αθλητισμό, η επιβράβευση των επιτυχιών είναι αυτονόητη. Το κρίσιμο ζήτημα είναι άλλο. Αν υπάρχει συστηματική στήριξη του αθλητισμού στη βάση του, ώστε οι επιτυχίες να παύσουν να είναι εξαιρέσεις και να γίνουν αποτέλεσμα δομής.

Η πραγματικότητα είναι απλή. Μετά από επτά χρόνια, η κυβέρνηση δεν μπορεί να μιλά σαν ουδέτερος παρατηρητής των προβλημάτων. Είναι ο βασικός τους διαχειριστής. Και η κοινωνία δεν περιμένει άλλες διαπιστώσεις. Περιμένει ουσιαστική αλλαγή πορείας.