Η Εβδομάδα που δεν μας Είπαν IX

Γράφει ο Ρένος Δούκας

Η ρητορική περισσεύει. Τα δελτία ειδήσεων κυλούν με επιμέλεια. Οι πίνακες, οι χάρτες και οι στατιστικές στοιχίζονται τακτικά στο κάδρο της επιτυχίας. Όμως η ουσία μένει σταθερά έξω από το πλαίσιο.

Όταν η κυβέρνηση μιλά για «άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων», η πραγματικότητα δείχνει κάτι άλλο. Στη Λιβύη, τα περιθώρια ελιγμών είναι στενά. Η Τουρκία εμμένει στην επίκληση ενός νομικά ανυπόστατου μνημονίου, το οποίο όμως ουδέποτε απονομιμοποιήθηκε ενεργητικά από εμάς στο πεδίο. Σε τέτοιες συνθήκες, δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια. Απαιτείται σταθερή γραμμή, αποφασιστικότητα και ξεκάθαρο σήμα αποτροπής, όχι επικοινωνιακή κορδέλα σε παραστάσεις διαλόγου.

Ναι, οι Belharra ήταν και είναι αναγκαίες. Ένα ισχυρό Πολεμικό Ναυτικό είναι θεμέλιο της εθνικής ασφάλειας. Αλλά η αγορά πλοίων χωρίς ενιαία στρατηγική, χωρίς θεσμική ανασύσταση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, χωρίς ολοκληρωμένη πολιτική αποτροπής, δεν είναι στρατηγική. Είναι προμήθεια. Και η διαφορά είναι τεράστια.

Στο πεδίο της εργασίας, οι δείκτες που παρουσιάζονται δεν ακουμπούν την πραγματικότητα του πολίτη. Ο μισθός μένει στάσιμος. Η ακρίβεια τον εξαϋλώνει. Οι νέοι συνεχίζουν να φεύγουν. Και το λεγόμενο «καλάθι» δεν είναι απάντηση, είναι σύμπτωμα. Αν δεν ανακοπεί το brain drain και αν δεν επανέλθει η εργασία ως θεμέλιο κοινωνικής κινητικότητας, τότε όλα τα υπόλοιπα είναι διαγράμματα χωρίς αντίκρισμα.

Στην Υγεία, κάθε αυτονόητο που επιτέλους γίνεται, καλώς γίνεται. Αλλά δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως επανάσταση το μπαλώματα στο ΕΣΥ. Οι πολίτες δεν θέλουν θεωρίες. Ζητούν γιατρούς, επαρκές προσωπικό, λειτουργικά νοσοκομεία, αξιοπρέπεια στην περίθαλψη. Το δημόσιο σύστημα δεν ανασαίνει με διακηρύξεις αλλά με επενδύσεις στον άνθρωπο.

Στην Παιδεία, οι εξαγγελίες περισσεύουν. Λέγεται ότι ενισχύονται τα ΕΠΑΛ, γίνονται μετεγγραφές, αναβαθμίζεται το τοπίο. Όμως η αλήθεια είναι άλλη… το δημόσιο πανεπιστήμιο στραγγαλίζεται. Η χρόνια υποστελέχωση, η ανυπαρξία χρηματοδότησης και η διοικητική αδράνεια το έχουν οδηγήσει σε σημείο ασφυξίας. Όσο η μόρφωση μετατρέπεται σε αντικείμενο πολιτικού πειραματισμού, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε ως ανελκυστήρας κοινωνικής ανόδου, ούτε ως θεσμική βάση εθνικής προοπτικής.

Στις συγκοινωνίες και την ασφάλεια, υπάρχει μια ενοχλητική σταθερότητα. Οι θάνατοι στους δρόμους, η ανομία στους σταθμούς, η απουσία ελέγχου δεν ανατρέπονται με νέους νόμους, αλλά με εφαρμογή όσων ήδη υπάρχουν. Ούτε οι καθημερινές δηλώσεις, ούτε οι «μεταρρυθμιστικές εξαγγελίες» αρκούν. Οι πολίτες έχουν κουραστεί από τη θεωρία, ζητούν αποτελέσματα.

Στο πεδίο της παραγωγής και των επενδύσεων, ας πούμε τα αυτονόητα… χωρίς έλεγχο, η επένδυση γίνεται πρόσχημα για εκμετάλλευση. Και χωρίς στήριξη της παραγωγής, χωρίς ελάφρυνση της μεσαίας τάξης, χωρίς ουσιαστική μείωση της φορολογικής και ενεργειακής πίεσης, δεν υπάρχει ούτε ανάπτυξη, ούτε κοινωνική ισορροπία.

Το πρόβλημα είναι ότι τα λόγια περισσεύουν και οι απαντήσεις λείπουν. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από άλλες ανασκοπήσεις. Έχει ανάγκη από εθνική στρατηγική, από στιβαρή καθημερινότητα, από πολιτική που θυμάται τι σημαίνει να υπηρετείς τον πολίτη, όχι να τον κατευθύνεις.

Αυτό είναι το χρέος μας. Όχι να ερμηνεύουμε τα γεγονότα ώστε να συμφέρουν την αφήγηση, αλλά να στεκόμαστε απέναντι στην αλήθεια χωρίς διαμεσολάβηση. Να μην χαϊδεύουμε το κοινό αίσθημα, αλλά να υπερασπιζόμαστε το δημόσιο συμφέρον.

Γιατί πατριωτισμός δεν είναι η διαφήμιση του αυτονόητου. Είναι η άσκησή του με συνέπεια, σχέδιο και ευθύνη.