Η Δημοκρατία δεν κάνει απεργία πείνας!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας, Οικονομολόγος – Ψυχολόγος

Ήρθε η Σαρακοστή και μαζί της η νηστεία των Χριστιανών, την οποία ελάχιστοι τηρούν. Αυτή ακριβώς τη στιγμή, έδωσε τέλος στην πολυήμερη απεργία πείνας, ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Ο εκβιασμός εξάντλησε τις δυνατότητες του και όταν έγινε προφανές ότι οι πιθανότητες επιτυχίας ήταν ανύπαρκτες, αποσύρθηκε για να δώσει τη θέση του σε άλλου είδους πολιτική “απεργία”.

Ήταν τουλάχιστον αφελές να πιστεύουμε ότι ένας τρομοκράτης – ψυχρός δολοφόνος θα επέλεγε το θάνατο. Οι θρασύδειλοι εκτελεστές, κρυμμένοι πίσω από κουκούλες και δήθεν ιδεολογικά φιλοσοφήματα, δεν διαθέτουν ούτε καν το ελάχιστο ψήγμα αυτοθυσίας. Κοινοί εγκληματίες είναι και ενδιαφέρονται για το προσωπικό τους όφελος.

Είχα γράψει από την αρχή, ότι κανείς δεν επιθυμούσε να χαθεί η ζωή του. Αυτοί που ενδόμυχα το εύχονταν ήταν όσοι επένδυαν πολιτικά πάνω στην “αγιοποίηση” του μέσα από το χαμό του ώστε να επιρρίψουν ανύπαρκτες ευθύνες στο “αναίσθητο” κράτος. Το κράτος που δεν λύγισε κάτω από το δράμα του καταπονημένου Κουφοντίνα. Και με αυτή να αφορμή θ’ άρχιζαν τη σπέκουλα για δημοκρατικά δικαιώματα που καταπατώνται, ανακατεύοντας τους περιορισμούς της καραντίνας με τις παράλογες απαιτήσεις ενός τρομοκράτη.

Το επιχείρησαν με τις καθημερινές συγκεντρώσεις συμπαράστασης. Το επέκτειναν με το κάλεσμα σε εξέγερση μετά το ατυχές γεγονός της Ν. Σμύρνης. Έγιναν οι ηθικοί αυτουργοί του βάναυσου τραυματισμού ενός αστυνομικού που ζει από τύχη. Επένδυσαν στο χάος και κοινοβουλευτικά, με αντιπολιτευτική ρητορική μίσους και κοινωνικού διαχωρισμού.

Κατανοώ την απελπισία που φέρνει η αδυναμία να καρπωθείς τις επιμέρους αστοχίες της εξουσίας, την προσγείωση σε χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις που για πρώτη φορά, εδώ και πολλά χρόνια, δείχνουν την αντιπολίτευση να φθείρεται πολύ περισσότερο από την κυβέρνηση. Μόνο που μια ξαναζεσταμένη επαναστατική συνταγή δεν είναι αυτό που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Δυο φορές το ίδιο παραπλανητικό κόλπο δεν λειτουργεί ούτε στους πιο αφελείς.

Μετά την εκλογική ήττα του 2019, υπήρξαν κάποιες πρώτες ενδείξεις για “αστικοποίηση” του ΣΥΡΙΖΑ, για μετασχηματισμό σε ενιαίο κόμμα, για πιο δομημένο λόγο που δεν εξαντλείται στην καταγγελία και τις φρούδες κοινωνικές ελπίδες. Γρήγορα όμως αυτή η διάθεση έδωσε τη θέση της στη γνωστή, πλην αναποτελεσματική πλέον συνταγή. Ρητορικές βιαιότητες, συκοφαντίες, σκανδαλολογία.

Αν σκοπός του Τσίπρα είναι να δημιουργήσει και να διατηρήσει έναν σταθερό πόλο αντιδεξιών ψηφοφόρων που, ακόμη κι αν έχουν επίγνωση της αδιέξοδης λογικής; του ΣΥΡΙΖΑ, θα συνεχίσουν να τον στηρίζουν, τότε πορεύεται επιτυχημένα. Βέβαια, με αυτή την προσέγγιση μπορείς να σταθεροποιηθείς σε ποσοστά μεταξύ 25% και 30%, δεν υπάρχει όμως περίπτωση να διεκδικήσεις την πρωτοκαθεδρία και την εξουσία.

Πιθανότατα να πιστεύουν ότι η απλή αναλογική είναι ικανή να φέρει το εκλογικό χάος, εφόσον υπάρξει κυβερνητική κόπωση αλλά για να οδηγηθούμε σε μια συγκυβέρνηση ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, που θα έφερνε, εμμέσως, ξανά τον Τσίπρα στο προσκήνιο των εξελίξεων, θα πρέπει η ΝΔ θα έχει αυτοκτονικές τάσεις. Ειδικά αν βρεθεί μπροστά σε ένα τέτοιο σενάριο, το πολιτικό κόστος μιας δεύτερης εκλογικής μάχης θα είναι απείρως μικρότερο από την νομιμοποίηση της τσιπρο-πολάκιας αθλιότητας.

Η Δημοκρατία δεν κάνει απεργία πείνας κι απεχθάνεται τα κενά και τις ασάφειες. Βρίσκει τις απαντήσεις εκεί όπου στρογγυλοκάθονται οι πολιτικές σιγουριές.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.