Η αυστηροποίηση των ποινών για τους εμπρηστές και τα ερωτήματα για την εκ των υστέρων νομοθέτηση

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Για μία ακόμη φορά, στην περίπτωση των πυρκαγιών, παρακολουθούμε μία γνωστή αλληλουχία. Προβλήματα δεκαετιών διαπιστώνονται, παθογένειες του κράτους και των διαφόρων δομών του αναδεικνύονται και μία πάγια τακτική εφαρμόζεται εκ των υστέρων.

Είναι η αυστηροποίηση των ποινών για τους εμπρησμούς και τις συναφείς παρανομίες.

Με βάση τα όσα διακινούνται τις τελευταίες ημέρες και αναμένεται να επισημοποιηθούν και να νομοθετηθούν, τα πρόστιμα θα φτάσουν στις 30.000 ευρώ και διάφορες άλλες ποινές θα αναπροσαρμοστούν, με την ελπίδα ότι κάπως έτσι, όλα αυτά θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά.

Πολλή συζήτηση μπορεί να γίνει και η φιλοσοφία του δικαίου εδώ και αιώνες έχει διανθιστεί με πολλές και διάφορες απόψεις, ως προς το πώς επιδρά τελικά η αυστηροποίηση των ποινών ή και η ίδια η μορφή τους.

Το θέμα ωστόσο είναι ότι μάλλον γίνονται σιγά σιγά πολλές οι περιπτώσεις των εκ των υστέρων παρεμβάσεων και επίσης ότι μέσα στην πολιτική και επικοινωνιακή πρεμούρα, λησμονείται μία μάλλον κλασική διαπίστωση της παραδοσιακής εγκληματολογίας: Ότι σχεδόν κανένας παραβάτης, ό,τι κι αν διαπράττει, δεν σκέφτεται ότι θα συλληφθεί και θα του επιβληθούν ποινές, όσο αυστηρές και αν είναι.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι όποιες και αν είναι οι ποινές, αυτό που προέχει είναι η αποτελεσματικότητα του κράτους και των πάσης φύσεως υπηρεσιών του.

Reporter

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.