Για την χαμένη τιμή της ανθρωπιάς μας

Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)

Είχα ακόμα τη στυφή γεύση της χθεσινής βραδιάς στο στόμα μου σαν κατάλοιπο του άσχημου ύπνου που έκανα έχοντας στο μυαλό μου ένα δυσάρεστο δημοσίευμα που διάβασα ετεροχρονισμένα και με τάραξε τόσο ώστε να μείνω ξάγρυπνη για ώρες στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μου μέχρι να μπορέσω να κοιμηθώ.

”Το πρόσωπο της αναλγησίας δεν έχει να κάνει με κόμματα και κυβερνήσεις”, σκεφτόμουν, ”αλλά με ανθρώπους που έχουν άδειες καρδιές και επιβάλλουν τη δύναμη της πυγμής τους στους ανήμπορους χωρίς υπεράσπιση, με πρώτους και καλύτερους τους μετανάστες, έστω κι αν δεν είναι ”λαθρο” αυτοί, αλλά ανήκουν στους νόμιμους που επέλεξαν την Ελλάδα για τόπο διαμονής και εργασίας τους”…

Έστω κι αν έχουν διασφαλίσει το ΑΦΜ κι έχουν πληρώσει όλες τις ασφαλιστικές εισφορές τους. Έστω κι αν δεν έχουν δώσει κανένα δικαίωμα αυθαιρεσίας ή παραβατικότητας. Έστω…, έστω… Αλλά ξέχασα η αφελής. Το χρώμα του χρήματος και του δέρματος παραμένουν σε ισχύ πάντα…

Η περίπτωση του νεογέννητου απ’ την Νιγηρία με τα βαριά καρδιολογικά προβλήματα το πιστοποιεί. Το άρρωστο βρέφος πετάχτηκε άκαρδα απ’ το σύστημα της Υγειονομικής μας Περίθαλψης, γιατί ο πατέρας του δεν είχε δικαίωμα να ασφαλίσει την οικογένειά του, παρά τα τέσσερα χρόνια εργασίας του και την εξασφάλιση δελτίου ασύλου, που δεν συνοδευόταν ωστόσο απ’ την άδεια παραμονής του…

Τώρα θα πουν κάποιοι μισαλλόδοξοι, παίρνοντας αφορμή απ’ τις υποστηρικτικές για τον μετανάστη καταγγελίες του προέδρου του Συνδικάτου Οικοδόμων Θεσσαλονίκης κ. Κουτσουρά, ότι ο εν λόγω Νιγηριανός είχε εισέλθει παράνομα στην Ελλάδα πριν από είκοσι χρόνια και απ’ το ’16 μόλις άρχισε να εργάζεται και να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του (ΑΦΜ, παρακράτηση ασφαλιστικών εισφορών και πληρωμή φόρων)…

Και μ’ αυτό, τι; θα τους απαντούσα αναστατωμένη. Θα πληρώσει με τη ζωή του το άρρωστο βρέφος των δυόμισι κιλών, που πέρασε σε θερμοκοιτίδα του ”Παπαγεωργίου” το αχνόφωτο της ζωής του, για την ανεργία δεκαέξι χρόνων του πατέρα του, που του στερούσε τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις φορολογικές του υποχρεώσεις;

Ή μήπως θα πληρώσει το τίμημα της αναλγησίας των υπευθύνων των κρατικών υπηρεσιών, που δε στάθηκαν ικανοί να ανταποκριθούν στην έκκληση των γιατρών του νοσοκομείου Θεσσαλονίκης για νοσηλεία του παιδιού σε ιατρική μονάδα της Αθήνας, ώστε να τύχει καλύτερης περίθαλψης;

Και μη μου πουν για… συριζαίικη φρασεολογία, που παραπέμπει στο ”ανοίξαμε και σας περιμένουμε”… Και μη μου πουν ότι δε συνάδει ο ανθρωπισμός με τον πατριωτισμό, που υπερασπιζόμουν και υπερασπίζομαι…

Μη μου πουν ότι η ανθρωπιά στον πάσχοντα άνθρωπο – ανεξαρτήτως γλώσσας, χρώματος και καταγωγής – δεν είναι χριστιανικό καθήκον, αλλά ”διεθνιστικό ιδεολόγημα που κλείνει το μάτι στην παράνομη και βίαιη εισβολή λαθρομεταναστών στην πληγωμένη απ’ το μεταναστευτικό πατρίδα.

Μη μου το πουν, γιατί θα τους αντιστρέψω το στρεβλό επιχείρημα που χωρίζει το πατριωτικό απ’ το ανθρωπιστικό χρέος. Θα τους μιλήσω σε γλώσσα… οριζόντιας κλίμακας, όχι κομματική, όχι φανατική και μισαλλόδοξη, αλλά απλά ανθρωπιστική και πατριωτική συνάμα.

Σε γλώσσα που δε χρειάζεται να επαναλάβει την επίκληση στο απόσπασμα του κατά Μαθαίον Ευγγέλιο ”…ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με” απ’ τους κομματικοποιημένους ”φιλομετανάστες”, για να πείσει για τη σημασία της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς στη ζωή μας.

Ούτε το υποκριτικό σύνθημα των αθέων του ΣΥΡΙΖΑ για κοινά των μεταναστών με τους δικούς μας παππούδες, τους Μικρασιάτες πρόσφυγες (κάτι που αντιβαίνει στον ιστορικό συγκρητισμό), γεγονός που θα έπρεπε να μας κάνει να υιοθετήσουμε το ”Αγαπάτε αλλήλους” και να αποβάλουμε τη ”ρατσιστική” νοοτροπία μας.

Τα παιχνίδια της Αριστεράς που προσαρμόζει τον Ανθρωπισμό ανάλογα με τα κομματικά της συμφέροντα δε θα μας θέσουν προ του διλήμματος ”Πατριωτισμός ή Ανθρωπισμός”, γιατί το ένα δεν ακυρώνει το άλλο. Αντίθετα το πολλαπλασιάζει το γιγαντώνει, το ηρωοποιεί, αρκεί – το πάντρεμα των δυο ιδεών – να μην προσκρούει στις υπερβατικές απόψεις των άκρων ένθεν – κακείθεν.

Να μην σκιάζει, δηλαδή, πολιτισμικές παραδόσεις ή θρησκευτικές συνήθειες προτάσσοντας ιδεολογήματα φανατικών περί κατάργησης των συνόρων και των κρατών. Ή, το αντίθετο, να μην εκκολάπτει το ”φίδι” του ρατσισμού, που δηλητηριάζει την κοινωνία, οδηγεί στη ρητορική του μίσους και στα παραληρήματα του εθνικισμού της δεύτερης όψης, που είναι συνώνυμος με την πατριδικαπηλεία και σέρνεται πίσω απ’ το άρμα του φασισμού.

Γι’ αυτό λέω προς όλους με στεντόρεια φωνή πως υγιής πατριωτισμός είναι αυτός που έχει σήμα κατατεθέν του την άδολη αγάπη για την πατρίδα. Την αγάπη που δεν καλλιεργεί στους ”πιστούς” του το μίσος για τις πατρίδες των άλλων. Αυτός που δεν αντιτίθεται στον ανθρωπισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά υψώνει τείχος ασφάλειας γύρω από Έλληνες και ξένους ”ικέτες”, για να τους προστατέψει απ’ τον κοινωνικό ή φυλετικό ρατσισμό.

Κι αυτό καλό είναι να το ακούσουν οι υπουργοί της κυβέρνησης και τα δημοσιογραφικά λιβανιστήρια τους, που άσκησαν από χλιαρή ως ανύπαρκτη κριτική σ’ ένα καθαρά ανθρωπιστικό θέμα, όπου το διακύβευμα είναι η ζωή ενός παιδιού που κινδυνεύει.

Κινδυνεύει γιατί δεν του παρέχεται υγειονομική περίθαλψη από το κράτος λόγω γραφειοκρατικών και ιδεολογικών αγκυλώσεων, που έχουν σαν αποτέλεσμα την απεμπόληση εκ μέρους του της κοινωνικής μέριμνας προς άτομα που σχετίζονται καθ’ οιονδήποτε τρόπο με το μεταναστευτικό και την επιβάρυνση των δομών Υγείας.

Κάτι τέτοιο, ασφαλώς, αντιβαίνει στους κανόνες ενός κράτους δικαίου, που ζητά ίση μεταχείριση ανεξαιρέτως όλων όσων διαβιούν σε μια δημοκρατική Πολιτεία. Στο θλιβερό ωστόσο επακόλουθο της απεμπόλησης της κοινωνικής μέριμνας προς τους αλλοεθνείς πάσχοντες συνέτειναν δυο εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις άκρως κομματικοποιημένες και δογματικές, που είχαν σαν αποτέλεσμα να κλείσει η στρόφιγγα του υπουργείου Υγείας για πρόσφυγες και μετανάστες.

Αν και ο πατέρας του μικρού καρδιοπαθή απ’ την Νιγηρία είχε, όπως είπαμε, όλα τα έγγραφα που απαιτούνταν για την ιατρική κάλυψη της οικογένειάς του πλην της άδειας παραμονής στην πατρίδα μας, για την πολύχρονη καθυστέρηση της οποίας ελέγχονται οι βραδυπορούσες υπηρεσίες μετανάστευσης κι όχι ο ίδιος…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η λύση του μεταναστευτικού δεν κρύβεται στις απάνθρωπες αποφάσεις απεμπόλησης της ανθρωπιάς και των προγονικών καταβολών μας, αλλά στην αταλάντευτη θέση του ΥΠΕΞ και του ΥΠΕΘΑ μας να προστατέψουν με κάθε νόμιμο τρόπο τα σύνορά μας, σαν συνέχεια της αποτρεπτικής ρητορικής και πολιτικής τους.

Μιας πολιτικής που πρέπει να κοινοποιηθεί ξεκάθαρα στα ευρωατλαντικά Κέντρα, όπως και τους Διεθνείς Οργανισμούς οι οποίοι κλείνουν το μάτι στους μετανάστες κι αντί να ενισχύουν τις χώρες υποδοχής τους, ενισχύουν τις ΜΚΟ των ”εθελοντών” που έχουν μετατραπεί σε κερδοφόρες επιχειρήσεις φιλανθρωπίας…

Ξέρω ότι κάτω απ’ το βάρος μιας δεκαετίας σχεδόν μνημονίων η χώρα μας λύγισε οικονομικά, ηθικά και πολιτιστικά. Λύγισε δραματικά κάτω από την επέλαση των μεταναστευτικών ροών, που μετέτρεψαν τους φιλήσυχους Έλληνες πολίτες σε αλλόφρονες γηγενείς στους τόπους υποδοχής ανοίκειων και παραβατικών ξένων.

Όμως όπως έλεγα και στο άρθρο μου ”Δημόσιο σύστημα φιλανθρωπίας ή κοινωνικός ρατσισμός με υγεία μόνο για Έλληνες;” ”Η παραβατικότητα και εγκληματικότητα μερίδας παράτυπων μεταναστών σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού που τους δέχτηκε, δεν μπορεί να γίνει αιτία να πνίξουμε τον σπόρο της ανθρωπιάς μέσα μας και να ”επιστρέψουμε” ως ανεπιθύμητο το δώρο της φιλοξενίας που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας”, ειδικά όταν πρόκειται για την περίθαλψη πασχόντων ατόμων, πολύ περισσότερο παιδιών, όπως το βρέφος απ’ την Νιγηρία με τα καρδιολογικά προβλήματα.

Και καθώς η ανεύθυνη πολιτική των ανοιχτών συνόρων (αποτέλεσμα της οποίας ήταν η έκρηξη των προσφυγικών ροών στο Αιγαίο και τη Θράκη, όπου δώσαμε πολλαπλά μαθήματα) έχει εκλείψει, ας μην πάμε στο άλλο ρεύμα που κρατά ως κατάλοιπο τη μιζέρια και τη μισαλλοδοξία απέναντι στον πάσχοντα πρόσφυγα ή μετανάστη. Απέναντι στον κάθε μικρό Νιγηριανό, που ζητά τη βοήθειά μας για να επιζήσει.

Ας τον αντιμετωπίσουμε ως ”ικέτη”, με τους κανόνες του αξιακού μας συστήματος κι ας μην επιτρέψουμε να ισχύσει η πολιτική κακομεταχείρισης ανθρώπων με βάση τα ρατσιστικά στερεότυπα, αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε τη χαμένη τιμή της ανθρωπιάς μας.

Της ανθρωπιάς που στέγνωσε τις καρδιές μας στα χρόνια των μνημονίων, με κίνδυνο να μετατραπούμε – κυβερνώμενοι και κυβερνώντες – από ράτσα φιλεύσπλαχνη, ανοιχτόμυαλη και παρηγορητική απέναντι σε βασανισμένους ανθρώπους και άρρωστα παιδιά σε απάνθρωπη και ρατσιστική

One thought on “Για την χαμένη τιμή της ανθρωπιάς μας

  • 18/05/2020, 17:02
    Permalink

    Μπροστά στην αρρώστια και τον θάνατο είμαστε όλοι ΙΣΟΙ. Γι’ αυτό και πρέπει να αντιμετωπιζόμαστε σαν ίσοι όποιο χρώμα κι αν έχουμε, όποια κι αν είναι η καταγωγή, η γλώσσα και η θρησκεία μας. ΚΚ

    Σχολιάστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.