Από την παράταξη των αξιών στο κόμμα των φωτογραφιών

Γράφει ο Γιάννης Κίτσος, οικονομολόγος – σύμβουλος χρηματοοικονομικού και στρατηγικού σχεδιασμού

Η Νέα Δημοκρατία δεν γεννήθηκε για να είναι παρακολούθημα των «φιλελεύθερων think tanks», ούτε για να μετρά τις ψήφους της στο «Κέντρο». Γεννήθηκε για να εκφράσει μια μεγάλη εθνική παράταξη – τη Δεξιά του μέτρου, της ευθύνης, της πίστης και της πατρίδας. Τη Δεξιά που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όρισε ως ευρωπαϊκή, αλλά όχι αποεθνικοποιημένη. Σύγχρονη, αλλά βαθιά ριζωμένη στις αξίες του Έθνους.

Οι «κεντρώοι» που τόσο διαφημίζει το επιτελικό κράτος δεν κράτησαν την παράταξη όρθια στα δύσκολα. Την κράτησε η βάση – η λαϊκή Δεξιά, οι άνθρωποι που δεν εγκατέλειψαν τη ΝΔ όταν έπεφτε στο 18%. Αυτοί που πάλεψαν απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και στον λαϊκισμό, χωρίς να ζητήσουν ανταλλάγματα, χωρίς διορισμούς και «θέσεις ευθύνης». Αυτούς σήμερα ο κ. Μητσοτάκης χαρακτηρίζει «αναχρονιστικούς», ενώ κάποιοι γύρω του ειρωνεύονται την «ιδεολογική καθαρότητα» για να δικαιολογήσουν τη μετάλλαξη του κόμματος.

Ας τελειώνουμε λοιπόν με το αφήγημα περί «ιδιοκτητών». Η Νέα Δημοκρατία δεν ανήκει σε οικογένειες, ονόματα ή επιτελεία. Ανήκει στους Έλληνες που πιστεύουν στη σταθερότητα, στην εθνική κυριαρχία, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στη διαχρονική αξία της Πατρίδας. Αυτή είναι η πραγματική της βάση και όχι οι δημοσκοπήσεις, ούτε οι σκηνοθετημένες φωτογραφίες που δείχνουν έναν πρωθυπουργό «κοντά στον λαό». Γιατί η πολιτική δεν είναι φωτογραφία, είναι στάση. Και η ΝΔ δείχνει να έχει ξεχάσει τη δική της.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποδομήσει τον ιδεολογικό πυρήνα της παράταξης. Με ένα κράτος που κυβερνάται από επικοινωνιολόγους, με μια εξωτερική πολιτική χωρίς σταθερό προσανατολισμό, με έναν φιλελεύθερο λόγο που δεν εμπνέει αλλά αποστειρώνει. Ο ίδιος βαφτίζει «κεντρώους» όσους αποφεύγουν τη σύγκρουση. Όμως η πολιτική δεν είναι ζήτημα αποχρώσεων, είναι ζήτημα ταυτότητας. Και η Νέα Δημοκρατία χάνει, ακριβώς επειδή δεν ξέρει πια ποια είναι.

Σήμερα, η εικόνα του Πρωθυπουργού έχει γίνει αυτοσκοπός. Μια ατελείωτη επικοινωνιακή εκστρατεία, με προσεκτικά στημένες φωτογραφίες, σε εργοτάξια, σχολεία, λαϊκές αγορές. Κι όταν εξαντλείται το εσωτερικό σκηνικό, η κάμερα στρέφεται στο εξωτερικό ώστε ένα στιγμιότυπο με τον Τραμπ ή άλλους ηγέτες να «πουληθεί» εντός συνόρων. Ακόμη και οι φωτογραφίες με Καραμανλή ή Σαμαρά λειτουργούν ως διακοσμητικά σύμβολα ενότητας, όχι ως έκφραση ουσίας, αλλά ως κάδρο.

Όμως οι παρατάξεις δεν ενώνονται με εικόνες. Ενώνονται με αξίες, με όραμα, με πίστη στις αρχές που τις γέννησαν. Και όσο η Νέα Δημοκρατία πορεύεται με το βλέμμα στραμμένο στον φακό και όχι στην κοινωνία, θα χάνει εκείνο που κάποτε τη διέκρινε, δηλαδή την ψυχή της.

Η απουσία του Αντώνη Σαμαρά από την εκδήλωση του Ευριπίδη Στυλιανίδη στο Ωδείο Αθηνών αποκάλυψε το βάθος αυτού του ρήγματος. Δεν ήταν μια απλή τυπική απουσία, αλλά μια πολιτική δήλωση. Γιατί ο Σαμαράς δεν αποστασιοποιήθηκε από την παράταξη, αλλά από μια ΝΔ που δεν θυμίζει πια παράταξη. Η σιωπηλή του στάση ήταν μήνυμα: ότι η Δεξιά του Καραμανλή, του Αβέρωφ και των πατριωτών της βάσης δεν έχει καμία σχέση με το κομματικό μόρφωμα των μετακλητών, των συμβούλων και των διαφημιστών της εξουσίας.

Ο Σαμαράς εκφράζει τη συνείδηση ενός κόσμου που δεν νιώθει πια σπίτι του στη ΝΔ του Μητσοτάκη. Ενός κόσμου που αναζητά πολιτική με ψυχή, όχι με σκηνοθεσία. Η απάντηση λοιπόν δεν είναι η συνέχιση της απονευρωμένης διαχείρισης, αλλά η επιστροφή στις αρχές. Σε μια Δεξιά με καθαρή ταυτότητα και ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση, που να εμπνέει ξανά εμπιστοσύνη. Όχι με επιδόματα και hashtags, αλλά με αλήθεια και όραμα.

Γιατί η παράταξη δεν χρειάζεται άλλη φωτογραφία. Χρειάζεται ξανά ψυχή.